Farmer in the States

Do you know the way to San Jose?.....

2010-09-14T17:48:00.000-07:00

Na ruim 5 jaar bloggen hou ik het voor gezien. We zijn deze weblog indertijd begonnen om vooral familie en vrienden in Nederland op de hoogte te houden van ons dagelijks leven in Amerika.
Alle gekke dingetjes, vreemde en andere manieren die ons opvielen hebben we zoveel mogelijk opgeschreven. Door alle uitstapjes en vakanties leek het wel een grote vakantie.
We hebben het geluk gehad, dat we onze ouders, vrienden en bekenden hier mochten verwelkomen zodat we hen een klein stukje van ons geweldige leventje konden laten zien. En ook die bezoekjes hadden vele momenten/dagen/weken die meer bijzonder en intenser waren dan een bezoekje in Nederland.
Er zijn ons mensen op het spoor gekomen waar we zonder dit weblog nooit contact mee zouden hebben gemaakt of hadden leren kennen, wat heel leuk is.

Om centraler in het land te zitten met een groene omgeving om ons heen, hebben we nu tijdelijk een huis in Zeist gehuurd.

We zijn alweer anderhalve maand in Nederland en we hebben zeker niet stilgezeten. De dozen uit de container en de luchtvracht zijn uitgepakt, evenals de spullen die 5 jaar in opslag hebben gezeten en waarvan we veelal het bestaan niet meer wisten.
De auto's rijden weer rond maar nu met gele nummerborden en we hebben allemaal weer fietsen, ik heb zelfs een nieuwe met heuse fietstassen.
De start lijkt heel goed te gaan. De kinderen hebben het naar hun zin op school. Bas gaat naar groep 7 van de lagere school en Maaike is begonnen aan het tweetalig VWO. Beiden kinderen hebben al nieuwe vrienden en vriendinnen gemaakt.
Bij gebrek aan plaatsings mogelijkheden voor tennis hebben allebei de kinderen gekozen voor de sport hockey. Niet zo verwonderlijk want het hele dorp is vergeven van fietsende kinderen met hockeysticks.
Edwin is zijn weg aan het vinden om met behulp van de trein naar Amsterdam te gaan, wat van hieruit heel goed lijkt te lukken. En ook met mij gaat het goed.
We hebben een hoop dagen met regen gehad, waardoor het Californische kleurtje langzaam van onze lijven verdwijnt.
Edwin is nu weer terug naar San Jose voor zijn werk en het zal zeker niet bij deze ene keer blijven. Ik zal vast wel een keertje mee terug gaan als de kans zich voordoet. Want dat stukje Californië heeft toch wel een heel speciaal plekje in mijn hart gekregen, waar ik graag aan terug denk.
Daarom vond ik deze quote van Jan Myrdal ook zo toepasselijk: “Traveling is not just seeing the new; it is also leaving behind. Not just opening doors; also closing them behind you, never to return. But the place you have left forever is always there for you to see whenever you shut your eyes.”

Mijn advies voor iedereen die de mogelijkheid krijgt om tijdelijk in het buitenland te wonen is om die kans met beide handen te grijpen.
Het is echt geweldig. Je gezin wordt hechter, je doet geweldige indrukken op, je ziet wat van de wereld, je blikveld wordt verruimd en je hebt meer tijd voor elkaar, en met de mensen die je bezoeken.
Het was leuk om jullie ook deelgenoot te maken van ons geweldig Amerikaanse avontuur.

Maar nu sluiten we het boek, de Farmers zijn weer uit de States en terug in het groene Nederland!

....Ja, wij weten The way to San Jose.....

Edwin, Saskia, Maaike en Bas

Laatste keer

2010-08-21T19:08:00.000-07:00

Voordat we het weten zijn we bezig met de laatste voorbereidingen voor de verhuizing. We verkopen de laatste elektrische apparaten, want hier gebruiken ze 110 volt en dat werkt niet op de 220 volt zoals we in Nederland hebben.
Verder hebben we nog meer laatste keren zoals;
laatste playdates,
laatste tennis clinic,
laatste sleepovers,
laatste keer naar de film,
laatste keer zwemmen,
laatste tenniswedstrijd waarbij Maaike en Bas nog even 1e en 2e werden, enzovoort.
Het gewoon door de wijk rijden voelt af en toe als laatste keer.

Iedereen houdt nog vast aan ons en wij aan hen. We gaan iedere dag nog even lunchen met deze en gene, en als dat niet meer kan (tja, hoeveel kan een mens eten?) dan nog een laatste koffie of glas wijn.
Gelukkig hebben we ook nog een auto te leen gekregen, zodat ik weg kan voor een boodschap als het moet. Normaal boodschappen doen doe ik al meer dan een maand niet echt meer. We eten alles op wat er nog in de kasten staat of in de diepvries te vinden is, en verzinnen er wat verse ingredienten bij.
Verder nemen we voornamelijk afscheid van iedereen en ik doe net of ik er over een maand weer ben.
Dat is de beste manier voor mij om ermee om te gaan, want ik heb het er toch wel heel moeilijk mee. We hebben hier de afgelopen 5 jaar behoorlijk wat mensen leren kennen, en het is heel vervelend om daar nu afscheid van te nemen. Het is ook veel definitiever dan het afscheid in Nederland toen we naar Amerika toe gingen. Daar kwamen we toch wel 1 keer per jaar terug, en hoewel ik zeer zeker van plan ben om hier naar terug te gaan, voelt het toch anders. Want als ik niet terugkom, dan betekent dat dat ik sommige mensen echt nooit meer zie. Heel bizar.

Op vrijdag brengen we alle geleende spullen terug; de bbq, de eettafel en stoelen, het tuinstel, de lampen, de ventilatoren, matrassen, enz. We laten het tapijt professioneel reinigen en kunnen er dan ook een paar uur niet meer overheen lopen. Vandaar dat we de laatste 2 dagen verhuizen naar een hotel in de buurt.

Op vrijdagavond is er nog een laatste feestje op de tennisbaan, en zaterdag moet Edwin werken tot middernacht in verband met de jaarafsluiting voor Cisco.
Die zaterdag verblijven de kinderen en ik bij Wendy om nog van elkaar en het mooie weer te genieten, we barbecueën s'-avonds voor de laatste keer en dan moeten we toch echt afscheid gaan nemen. Oh nee, dat deden we niet, we roepen gewoon "tot ziens".

Op zondag 1 augustus brengt de KLM ons weer heelhuids naar Nederland. Opa en Oma en de Van G-tjes stonden ons op te wachten.
Heel gek, we lieten verdrietige mensen achter en waren zelf ook emotioneel en we worden welkom geheten door heel blije mensen waar je vanzelf weer van gaat lachen.

Op Schiphol namen we nog een laatste Starbucks en daarna gingen we naar Friesland om heerlijk bruine boterhammen, suikerbrood en krentenbollen te eten, en om rustig bij te komenvan de vlucht.
Nou ja rustig..... We reden de volgende dag meteen naar Zeist om ons in te schrijven bij de gemeente, anders werd onze container met de verhuisgoederen niet vrijgegeven door de douane.
Gelukkig verliep dat allemaal voorspoedig en kregen we ook de sleutel van ons nieuwe huis.
En daarvan hoop ik ook dat het het laatste huurhuis is, want het lijkt me heerlijk om weer een eigen huis te hebben.
Dus wie weet er nog een leuk huis die aan al onze bescheiden eisen/wensen voldoet?

Maui

2010-07-19T15:42:00.000-07:00

Ok, nog 1 keer dan om het af te leren. Zo gezellig is een leeg huis ook weer niet. We gaan nog 1 keer op vakantie, maar waar dan naartoe? We raadplegen de kinderen en die willen heeeeel graaaag nog een keer naar Hawaï.
Nou is ons visum wel verlengd, maar niet aangepast in ons paspoort, dus een reis buiten Amerika mag niet. Nou ja, mag wel, maar dan moeten we eerst langs een consulaat om het visum in ons paspoort bij te laten zetten, en dat is ook zo'n gedoe.
Nee hoor, Hawaï is een prima optie, en deze keer boeken we Maui. Het voordeel van dit eiland, is dat het een rechtstreekse vlucht heeft vanaf San Jose Airport.
Maui is het op een na grootste eiland van de archipel. Het eiland bestaat uit twee vulkanen, Haleakala en de overblijfselen van de oudere West Maui vulkaan, die door een landengte met elkaar verbonden zijn. Omdat deze landengte als een dal tussen de vulkanische bergen ligt, staat Maui ook bekend als "The Valley Isle".

Dinsdag ochtend vroeg vertrekken we en tijdens onze vlucht moet het Nederlands elftal voetballen voor de halve finale. We zullen er helemaal niets van zien , daarom vraagt Edwin aan de piloot om de tussenstand af en toe door te geven.
Halverwege de vlucht krijgen we te horen dat het 1-1 is tijdens de pauze, en daar blijft de informatie ook bij. Maar gelukkig krijgen we zodra we landen allerlei sms’jes binnen dat we gewonnen hebben.

We verblijven in het bekendste hotel dat er volgens mij op Maui bestaat; Het Grand Wailea Resort Hotel.
Onze hotelkamer bevind zich op de 5e verdieping en blijkt tot onze verbazing voor het balkon ook nog een strook gras te hebben. We hebben een prachtig uitzicht en zitten 's-avonds heerlijk van de wijn en het weer te genieten.

Het grappige in Amerika is, dat stranden over het algemeen publiekelijk bezit zijn, dus niet van de hotels die er op de rand staan. Daardoor kan je meestal (ook hier) via een pad dat aansluit aan het strand gewoon een heel eind wandelen en zie je de ander hotels, huizen en parken vanaf het strand. Ook kan de bevolking op het strand komen, maar daardoor zijn de stranden ook niet zo overvol op sommige plekken, er is altijd wel een plek waar je kunt zitten.

We willen natuurlijk ook wat van dit eiland zien, en kiezen ervoor om naar de andere kant van het eiland, naar het plaatsje Hana te rijden. Onderweg stoppen we om een wandeling te maken, we komen langs hele mooie bloemen en planten. Het is er erg vochtig, warm en klam, dat we blij zijn dat de auto airconditioning heeft.
Onderweg zijn er hele mooie uitzichten, en komen we langs hele bossen van bamboe, we stappen uit om te lunchen en zien golven wild op de rotsen slaan,maar door al dat gekronkel worden we gewoon een beetje draaierig.
We vervolgen onze route, maar de weg wordt zo kronkelig, dat we het uiteindelijke voor gezien houden. Ik begrijp nu dat er T-shirts te koop zijn, met "I drove all the way to Hana".

Een andere dag boeken we een tocht met een boot om te gaan snorkelen. Om kwart over 6 moeten we ons bed uit, want 's-middags wordt de zee een beetje ruwer en kan je haast niet meer snorkelen.
Om 7 uur vaart de boot uit de haven van Kihei naar het plekje Molokini. Dat is een restant van de vulkaan die de vorm van een halve sikkel heeft die voor de kust ligt. Dit plekje is bekend om zijn vissen en vogels. Iedereen heeft een wetsuit aan, want doordat je een tijdje in het water ligt, krijg je het toch koud, en iedereen neemt een zwemslang mee zodat je makkelijker kunt blijven drijven. Heel grappig om iedereen met die zwemslangen te zien. We snorkelen er een uurtje vanaf de boot, en zien allerlei vissen en zelfs een haai! Maar we zien ook de "state fish" de Humuhumunukunukuapua'a. Tja wat een naam, maar Bas weet prima hoe deze vis uitgesproken wordt namelijk; Hoe-moe-hoe-moe-noe-koe-noe-koe-ah-poe-ah-ah.
Na een tijdje vertrekt de boot weer om ergens anders nog een keer aan te leggen en gaan we weer allemaal snorkelen en zien we de zeeschildpadden zwemmen. Hierna nog een barbecue op de boot als lunch en uiteindelijk varen we weer terug naar de haven. Maaike en Bas zijn de enige kinderen die continue met de bemanning praten, en uiteindelijk zitten ze gewoon in de kajuit alsof ze daar horen en krijgen nog meer uitleg over de beesten in deze omgeving.

Doordat het tijdsverschil met Europa 12 uur is, zitten we zondag ochtend vroeg om half 9, met onze ogen net open, rechtop in bed met de televisie aan. De wereldbekerfinale van Nederland tegen Spanje is op. Wat een domper, maar wel heel speciaal om dat zowat aan de andere kant van de wereld te bekijken.

Omdat het hotel veel leuke waterattracties heeft willen de kinderen daar eigenlijk de hele tijd verblijven. Iedere dag moesten ze een nieuw armbandje halen, die als een soort trofee door alle kinderen werden gedragen.

Aansluitend het hotel is het strand met zijn golven waar het ook prima toeven is. Daar stonden strandstoelen en eigenlijk hebben we verder niet veel gedaan. Nou ja, als je boeken lezen niets doen vindt….
Maar op deze manier konden we weer lekker uitrusten voordat onze laatste weken in San Jose beginnen.

Afscheids feestje

2010-07-05T23:20:00.000-07:00

Omdat we in eerste instantie al begin juli naar Nederland zouden verhuizen, hadden we, net als toen in Nederland, ook hier een feestje geregeld voor eind juni.
Uiteindelijk vliegen we nu pas op 1 augustus terug, maar we lieten de datum gewoon staan.
Is veel makkelijker afscheid nemen, want dan kan ik tegen de meeste mensen gewoon zeggen; "Joh, ik ben er nog een hele maand, dus ik zie je vanzelf wel weer." Scheelt weer veel geveeg onder mijn ogen. Want ik heb er toch behoorlijk wat moeite mee om deze mensen waarschijnlijk niet meer te zien.
Deze keer is het ook veel definitiever dan 5 jaar geleden. Toen zeiden we dat we voor 3 jaar gingen, nu zeggen we dat we voorgoed naar Nederland gaan, en dus deze mensen waarschijnlijk niet meer zullen zien. Is toch wel wat anders. We zijn zeer gehecht geraakt aan deze manier van leven en deze kleine, hechte gemeenschap.
Dus een datum geprikt bij "onze" club, uitnodigingen verstuurd via Evite, gemeld dat wij voor drinken zorgen en gevraagd of zij iets kleins mee wilden brengen om te knabbelen.
Dat is ook heel gewoon hier, iedereen brengt wat mee en binnen de kortste keren heb je een tafel vol met lekkere hapjes staan. Het varieert dan van taco chips met salsa, tot groenten met een dip en van mozzarella met tomaatjes spiesen tot een groene salade met olijven brood. We hadden de eindtijd gezet op 18.00 uur.
Wendy was zo lief en attent om een fototoestel mee te nemen en van zoveel mogelijk mensen een fotootje te maken, zodat we in ieder geval ook een herinnering hieraan hebben.
En het was behoorlijk druk, de meeste mensen waren er. Het was de warmste dag van het hele jaar tot nu toe, waardoor de kinderen die meekwamen allemaal meteen het zwembad indoken. Maar bovenal was het ook heel erg gezellig.
Uiteindelijk staken we om 22:00 uur de sleutel in het slot van ons huis, en dat zegt genoeg denk ik.

Wakeboarden

2010-07-01T13:29:00.000-07:00

Naast alle verhuisperikelen hebben we ook nog wel wat leuks gedaan. Eind mei werden we uitgenodigd door een stel vrienden om een dagje op hun boot mee te varen om te gaan wakeboarden. Tuurlijk wij willen nog steeds alles proberen.
Wakeboarden heeft raakvlakken met snowboarden, kiteboarden en skateboarden en er worden ook vergelijkbare termen gebruikt.
Wake betekent hekgolf. Wakeboarden is dus boarden (en springen) waarbij gebruik wordt gemaakt van de hekgolf. De wake dient als springplank. Het gaat bij wakeboarden niet om snelheid, alhoewel de boten behoorlijk hard gaan, maar juist om de stijl en variaties in truckjes.
De eerste keer gingen we naar Lake Anderson, hier vlakbij en lieten de boot te water. Nadat we eerst gekeken hadden hoe het moest, was het aan ons om ook op te staan. Nou heb ik vroeger wel gewaterskied, en het opstaan lijkt er een beetje op, alleen zitten nu beide voeten vast op een plank en je staat dwars op het water, en dat is toch anders. Na vele starts konden we uiteindelijk het gevoel krijgen omdat we eindelijk "even" stonden. Maar het water was redelijk onrustig en door de late regenval nog steeds koud. Wat betekent dat het niet echt lekker was voor beginners, omdat je als dan relatief vaak in het water ligt.
Edwin probeerde het achter een boot van andere vrienden die ook mee waren, maar uiteindelijk was het hem niet gelukt die dag om te kunnen blijven staan.
Twee weken later wilden ze weer gaan en vroegen ons weer mee, maar deze keer gingen we naar hun favoriete plek Discovery Bay in de Sacramento Delta. Dit is een gebied tussen San Francisco en Sacramento, met een eindeloos netwerk van riviertjes, moerasjes en kanalen. Vroeger werd dit gebruikt door mijnwerkers en de eerste bewoners tijdens de 1848 Gold Rush.

Hier was het water veel rustiger, en de temperatuur zowel van de lucht als van het water warmer. En gelukkig lukte het ons deze keer allemaal om te blijven staan. Edwin ging zelfs al over de "wake" heen, en kwam ook weer terug.
Het wakeboarden is wel een heel ander sfeertje dan zeilen op de (Friese) meren. Bij zeilen zitten de meeste mensen rustig in hun boot te genieten van de geluiden van de wind . Met wakeboarden gaat, zodra je staat, je vooraf aangegeven favoriete muziek, op de iPod hard aan en "board" je over het water.
Niemand maakt zich druk om het riet langs de kant, want dat groeit veel te hard, die paar vissers langs de kant worden genegeerd, en je ziet veel andere wakeboarders langs de kant liggen met biertjes en wijn in hun hand in hun snelle boten.
Zo hebben ze ook allerlei signalen die wij niet kenden. Zodra er iemand in het water ligt steekt er iemand in de boot een klein oranje vlaggetje omhoog zodat de andere boten weten dat er iemand nabij in het water ligt. Ze doen dat ook voor onbekenden, zodra ze ergens midden in het water liggen en zien dat er iemand in het water ligt, steken ze het oranje vlaggetje op.
De bestuurders van de andere boten op het water steken hun vuist in de lucht om aan te geven dat ze de zwemmer/skiër gezien hebben. Deze boten hebben behoorlijk veel PK en zodra iedereen weer aan boord is denderen ze heerlijk over het water met hun speedboten.
Uiteindelijk hebben we nog een tijdje doorgebracht in het vakantiehuis van zijn ouders, waar de kinderen gingen spelen met een surfplank, wat gezwommen hebben en gedobberd hebben met een waterfietsbootje.
Daar leek het heel erg op Langweer, alleen zijn de boten hier "natuurlijk" veel groter, de huizen "natuurlijk" veel groter, er was geen zeilboot te zien, en veel boten hadden een zonnescherm boven hun boot staan op de steiger, omdat je anders letterlijk aan de bekleding schroeit.
Dus van pittoresk was al helemaal geen sprake. Maar gezellig was het wel en zeker nog een keer voor herhaling vatbaar.

Inpakken en inladen

2010-06-16T17:13:00.000-07:00

Afgelopen woensdag kwamen de verhuizers. Ze waren met 5 man sterk, en die beginnen, zoals we al eerder wisten, alles, maar dan ook alles, zonder nadenken in te pakken.
We hadden de dagen ervoor gebruikt om met behulp van rode en groene post-it's, aan te geven wat wel en niet mee moest met de zeecontainer.
Terwijl ik met Maaike op het volleybal toernooi was, hebben Edwin en Bas de logeerkamer gebombardeerd tot verboden toegang voor de verhuizers, en alle spullen daar alvast in gezet. We hebben tenslotte nog koffers, een opbergmap voor laatste rekeningen, foto toestellen, opladers e.d. nodig. De keuken werd als laatste verdeeld in "wel en niet mee" met de zeecontainer. En dat gaf een erg druk stoplicht effect.
Toen de verhuizers kwamen, stond alles nog relatief op zijn plek (nou ja) in de kamer waar het hoorde. Een paar uur later is alles ingepakt.

Vervolgens houden we een erg lege kamer over.

Ze kwamen de volgende dag met de 40 foot container om alle spullen erin te laden. En ook deze ochtend vlogen de kinderen de deur uit, om in die hele grote container te gaan staan. Goh, dat beeld heb ik eerder gezien, maar toen waren ze een stuk kleiner. Vlug naar binnen om het fototoestel te pakken, en zie hier het 5-jaar verschil.
We krijgen ook nog luchtvracht. Daarin gaan alle kleine lichte dingen die we nu nog willen gebruiken zoals onze dekbedden en kussens, een paar spellen, een ripstick, tennis rackets, de computers en een paar boeken.
Nadat de verhuizers vertrokken zijn is het huis heeeel erg leeeeeg en klinkt het ook erg hol. Van allerlei kanten krijgen we spullen te leen aangeboden, zoals 4 matrassen, borden, mokken, tafels, stoelen, lamp, e.d. We redden het hier wel.
Ik ben blij dat we besloten hebben om hier te gaan kamperen in ons huis. Hier kunnen de kinderen naar de swim & racquet club lopen om vriendjes te zien en om nog wat tennislessen te krijgen. Want anders duren 10 weken vakantie in een leeg huis wel heel erg lang. In Nederland zitten alle kinderen nog op school, en in onze nieuwe woonplaats hebben ze toch nog geen vriendjes. Dus de noodzaak om zo vlug mogelijk naar Nederland te vliegen is er niet.

Afgelopen dinsdag werden de auto's ook opgehaald. Die zullen op een vrachtwagen naar de oostkust gereden worden, en van daaruit met een schip de Atlantische oceaan overgebracht worden. Ook dat duurt 6 tot 8 weken. Heel raar om je auto's weggereden te zien worden.
Vanaf nu moeten we ons behelpen met 1 huurauto. Dat vergt wat meer planning maar is natuurlijk ook te doen met die 24 uurs economie hier. Ik kan altijd 's-avonds nog naar de winkels als er wat gehaald moet worden.
En zoals het hoort, hebben we ook een bbq te leen gekregen, want hier wonen in de zomer zonder zo'n ding, dat kan natuurlijk niet.
Voorlopig genieten we nog 100% van het mooie Californische weer, want dat zullen we heel erg gaan missen.

Poetsen en sorteren

2010-06-07T23:44:00.000-07:00

Het beloofd een huishoudelijk blogje te worden deze keer. Want we zijn voornamelijk bezig met rommel ruimen en schoonmaken. Terwijl ik met Maaike zaterdag en zondag bij een laatste volleybal toernooi in Watsonville ben, ordent Edwin, met behulp van Bas, de kledingkasten in onze slaapkamers.
Wij hebben, toen we hier kwamen, stellingkasten binnen in de hangkasten geplaatst en die halen we er nu weer uit.
Alles wat aan kleding niet meer terug gaat in de hangkast gaat mee in de zeecontainer. Maar eerst gaan we kijken wat er nog past. Bij Maaike valt dat reuze mee, want die droeg afgelopen jaar haar eigen kleding op school. Maar bij Bas is het, door zijn schooluniform, nog maar bar weinig wat past.

Omdat ik hier een lekker grote trommel heb in mijn wasmachine, heb ik een paar maanden geleden alle dekbedden en kussens gewassen. Ik bedacht ineens dat het wel handig was om mijn tuinstoelkussens ook nog een keer te wassen in de wasmachine. Eenmaal gewassen kunnen ze zo op het droogrek om in de zon te drogen.
Ineens bedacht ik me om de tuinmeubelen zelf ook eens een keer schoon te maken.
Na 5 jaar in de zon en regen te hebben gestaan, werd het teakhout wel erg grijs.

En daarvoor hadden ze hier een prachtig, biologisch afbreekbaar, niet giftig voor het milieu, spulletje. Eigenlijk is het voor teakhouten dekken, maar dat werkt ook voor tuinmeubelen.

Want om nou alles weer met de hand te schrobben daar had ik geen zin in.

Dit werkte perfect; meubels natmaken, korreltjes met afgepast warm water aanmaken, roeren en opspuiten met een plantenspuit. Even 10 minuten laten staan (borrelt als een gek) en de bruine drek loopt ervan af. (Net als van mijn voeten en kleding). Nog even wat naborstelen en afspuiten met een waterspuit, opdrogen en de meubels zijn weer bruinig. Goed toch?
Ze kunnen zo de container in om in Nederland weer lekker grijs te worden.

Opruimen en verkopen

2010-06-03T16:48:00.000-07:00

Met een verhuizing in zicht en omdat het toch regende, bedachten we in maart dat het misschien wel handig was om al eens een keertje te gaan kijken wat er nog op de zolder ligt. Zeker omdat het bedrijf dat ons zal gaan verhuizen niet op de zolder mag komen, i.v.m. "doorzak gevaar" denk ik.
We moeten dus alles zelf naar beneden halen. Niet dat dat zoveel is, maar waar laten we het. Juist in de kamer. En weet je wat er dan gebeurd? Inderdaad, dan ga je al die oude boekjes weer lezen, en ze zijn soms zoooo leuk. Laten we die maar houden.....
.
Nee hoor, we sorteren om te beginnen de boeken in een Nederlandse en Engelse stapel, en daarna in "te kinderachtig" en "toch wel leuk om te houden".
Goh, wij hebben wel heel erg veel boeken, maar de eerste lading Nederlandse boeken komt in dozen voor de "Koniningedag" die we in april hadden. En de lading Engelse boeken wordt opzij gezet voor de garage sale eind mei.
Alle barbies, spelletje en speelgoed die ze niet meer willen houden mag verkocht worden.
Ondertussen pluk ik allerlei apparaten waar een elektriciteits snoer aan vast zit uit ons huis, en zet die op Craigslist. Dit is een soort Marktplaats maar dan voor Amerika.
Van alles zet ik erop, zoals meubelstukken waar we op uitgekeken zijn, tap- en balletschoenen, sapcentrifuge, koelbox, zonnedekens voor het zwembad en lampen, tot en met ventilatoren en wekkers.
In december was ik al begonnen om de kerstlampen en skikleding die de kinderen niet meer pasten op Craigslist te zetten.
Natuurlijk verkoop ik niet alles tegelijkertijd, we moeten ook nog gewoon kunnen leven. Maar Edwin zegt wel dat hij blij is als hij 's-avonds thuis komt en ziet dat zijn bed er nog is.
Verbazingwekkend waar de mensen allemaal vandaan komen om b.v. een goedkope kinderstoel te kopen. Volgens mij zijn ze soms net zoveel geld kwijt aan de benzine als waar ik het voor verkoop. Maar ik klaag niet, alles wat weg gaat is meegenomen. Weggeven kan altijd nog.

Bas 10!

2010-05-24T14:02:00.000-07:00

Jaha, zondag ging Bas "double digits" hij werd 10 jaar. Eindelijk ook 2 cijfers gebruiken als je je leeftijd moet vermelden.
Hij had zijn verjaardag vrijdag al gevierd met een paar goede vrienden. In tegenstelling tot voorgaande jaren, wilde hij deze keer geen zwemfeestje. Nou dat was maar goed ook, want het weer is hier zeer Nederlands op het moment. (Waarschijnlijk om de overgang voor ons niet al te groot te maken.) Het regent nog af en toe, en ons zwembad is dit jaar nog steeds niet gebruikt, want een watertemperatuur van 19 graden vinden de kinderen maar niets.
Het werd Shrek Forever After, die ook zijn première beleefde. Eerst thuis een stuk groene ijstaart eten, cadeaus uitpakken en vervolgens naar de mall om de bioscoop in te duiken. Hierna een pizza eten bij BJ's en iedereen weer naar huis gebracht. Dat was nog eens een relaxt feestje voor de ouders.
Maar zondag was hij pas echt jarig, en werd hij, zoals gewoonlijk, verwend met een beschuitje en jus op bed.
En deze keer hadden we wat meer tijd omdat ze niet naar school hoefden. Dat was maar goed ook, want dit jaar kwamen de cadeaus in mega grote dozen. Niet dat ze beduidend duurder waren, maar de afmetingen waren gewoon groter, zoals dat hoort bij een 10-jarig kind. Na het uitgebreide ontbijt, kon hij zijn cadeaus gaan uitproberen, eerst wat wiebelig, maar uiteindelijk bleef hij toch staan op zijn ripstick.
Verder wilde hij de middag met zijn vriendinnetje Aniek doorbrengen, dus togen we allemaal naar hun huis, want voor het eten koos Bas een barbecue, maar helaas die hebben we al verkocht. Maar ook bij hen smaakte de borrel en het vlees prima, en het voordeel van ergens anders de barbecue gebruiken is dat er voor je gebraden wordt. Voelden wij ons ook een beetje speciaal op deze dag.

Sporten

2010-04-28T22:09:00.000-07:00

Voordat ik begin met allerlei nieuwe berichtjes over opruimen en instanties en verhuizen even nog een klein stukje over alle sporten die hier tegenwoordig gebezigd worden.

Bas heeft zijn voetbalschoenen even aan de wilgen gehangen en is weer terug bij tennis. Twee keer in de week heeft hij les.

Maaike heeft haar dansschoenen opgeborgen en is toch ook weer gaan tennissen en heeft samen met Bas les.
Nu is ze gaan volleyballen. Dat was ook haar reden om met dansen te stoppen. Na haar uitvoering in november was de zin opeens over. Niet verwonderlijk hoor, want een paar vriendinnen van haar wilden graag dat ze ook mee deed in een nieuw op te zetten volleybal team. Daar had mevrouw wel oren naar en sinds januari gaat ze twee keer per week 's-avonds volleyballen, en ze hebben ook maandelijks een toernooi. Dan moet ze om 7:45 in een of andere sporthal, soms dichtbij, soms 1 uur rijden, zijn en daar blijft ze dan tot 5 uur s'-avonds met haar team onder 12 jaar; Motion. Ze zien er van alle teams het "hipste" uit en ze verzinnen continue nieuwe kreten, met bijbehorende danspasjes, en dat terwijl je de andere teams hun balspel ziet oefenen. Het niveau van het volleybal is matig, maar ze hebben de grootste lol samen. En dat is ook heel belangrijk.

Edwin heeft ook het tennis virus te pakken en probeert tussen al zijn drukke werkzaamheden door, minimaal een keer per week te tennissen bij de drop-in. Ook doet hij mee in een Adult USTA team waar ik vorig jaar zo ver mee gekomen ben. Afgelopen winter hebben we samen in een Combo team gespeeld, en wonnen we ook nog onze wedstrijd als partners. Zelfs dat kunnen we samen zonder ruzie, en dat kunnen niet alle stellen zeggen.

Tja en ik ben ook nog steeds aan het tennissen. Dit jaar zijn we automatisch een stapje hoger gekomen in onze klasse en nu spelen we weer mee. Dit keer heet ons team The Racquettes. Omdat er vorig jaar wat onenigheid was, en we uiteindelijk verloren voordat we in de Nationals terecht kwamen, heb ik mezelf opgeworpen om captain te zijn. Tot nu toe gaat alles prima, nog geen scheve ogen en iedereen praat nog steeds met iedereen. We staan zelfs weer op nummer 1 in onze poule op dit moment. Niet dat dat veel zegt, want we hebben pas 6 van de 14 wedstrijden gespeeld, maar we zijn wel weer op de goede weg.

Zaterdag was een dag van tennis van de kinderen. Zij hadden een tennis toernooi dat gehouden werd op de tennisbanen van Stanford University. Mooie banen, die allemaal verdiept lagen, waardoor we een goed zicht hadden op het spel van de kinderen.
Leuk voor de kinderen om ook een keer te merken dat er nog meer kinderen zijn die tennissen die toch wel veel beter kunnen slaan dan zij.
Zondag heeft Maaike weer een volleybal toernooi, dit keer in San Jose en ook op de universiteits campus, dus brengen we de hele dag binnen door in de hal. En dat terwijl het eindelijk mooi weer is geworden met een zonnetje en 25 graden.

Wicked

2010-04-20T23:04:00.000-07:00

Omdat de kinderen Spring break hadden, en we deze keer niet op vakantie gingen, konden we andere dingen doen. We hebben gewinkeld.

De kinderen groeien echt overal uit, dus nu kon ik ze meenemen en dat winkelt een stuk makkelijker. Nieuwe broeken, shirtjes, bloesjes, en schoenen.
We zijn 2 keer naar de bioscoop geweest, beide keren een 3D-film, en als topper gingen we vrijdag naar San Francisco.

We kwamen in de namiddag in San Francisco aan en zagen het mooie oude stadhuis waar we naar binnen zijn gelopen. Het is vrij toegankelijk nadat je door een metaaldetector bent gegaan.

Het is een heel mooi gebouw. Het heeft een grote koepel en een imposante trappartij. Er waren veel mensen bezig om de benedenverdieping aan te kleden voor een feest. De foto's zijn niet echt optimaal omdat deze met mijn i-phone zijn gemaakt, maar het geeft een goede indruk.
Naderhand nog even lekker gegeten en toen lopend naar het theater gegaan.
We gingen naar de alom geprezen musical Wicked. Hierin wordt het verhaal verteld wat er gebeurde voordat Dorothy in het land Oz (van de Wizard of Oz) terechtkwam.
Het speelt zich af in het mooie oude Orpheum theater wat voor het eerst in 1926 open ging en waar we echt geen foto's mochten maken.
Het is een hele leuke musical waarin mooi gezongen en goed geacteerd werd.

De musical is heel recent, en het grappige is dat het veel later geschreven is dan Oz.

We reden om 11 uur weer naar huis. Maar wel met de kennis waarom de vogelverschrikker, de leeuw en de blikken man zijn wie en wat ze zijn.

Honor Roll

2010-03-26T21:56:00.000-07:00

Maaike is door haar cijferlijst van het eerste halfjaar op de Honor Roll terecht gekomen.
Dat betekend dat haar gemiddelde Grade Point Average (=cijfer), ergens tussen de 3.5 en 3.9 moest zijn met minimaal 3 A's, anders kwam je hier niet voor in aanmerking.
Het rapportcijfer dat hier op school gegeven wordt gaat van een A,B,C, en het laagste is een D.

De GPA wordt berekend door alle cijfers bij elkaar te tellen en dan te delen door het aantal vakken. De punten worden als volgt berekend; 4 punten voor een A, 3 voor een B, 2 voor een C, en 1 voor een D.

Maaike's GPA was 3.8, hartstikke goed natuurlijk!

Je kan ook nog een stapje hoger komen, dan heb je allemaal A's of zelfs A+ en dan sta je op de Principal’s list.

De ceremonie begon al om 8.15 uur in de cafetaria.
De principal-, en honor roll kinderen zaten vooraan, daarachter de ouders en de kinderen die het niet hadden gehaald zaten achterin.
Eerst kregen we een toespraakje van de principal en hij vertelde de kinderen dat ze zowel de ouders als de leraren moesten bedanken met een applaus, want zij hadden zeer zeker ook bijgedragen aan hun succes.
Hierna werden ze een voor een naar voren geroepen en kregen ze een felicitatie van de principal en van de vice-principal en ook nog een push pin met de Honor Roll.
Met de Principal’s roll werd het hetzelfde gedaan en deze groep werd verteld dat ze het natuurlijk allemaal nog beter had gedaan.

Het doel van deze ceremonie is om de kinderen ervan te doordringen dat studeren heel belangrijk is. Want als je goede cijfers haalt, ben je verzekerd van de betere universiteiten, met daarna een betere baan.
Met Principal roll cijfers kom je in aanmerking voor de meest prestigieuze universiteiten, met zeer hoge toelatingseisen, zoals Stanford en Harvard.
De honor roll kandidaten kunnen wel zeker zijn van goede universiteiten, en ja de groep achter in de zaal zal ook wel naar een universiteit mogen, maar dan wel naar de "gewone" state university.

Ook deze middle school is prestigieus, Maaike heeft heel veel huiswerk, zeker voor een 11 jarige, wat we wel eens vervelend vinden.
Maar we zijn wel trots op haar en vinden het heel mooi dat ze dit ook nog bereikt heeft.

Stanford laboratorium bezoek

2010-03-19T20:00:00.000-07:00

Maandag hadden de kinderen een studiedag en waren dus vrij van school. We zijn toen bij Elies op haar werk een kijkje gaan nemen. Zij werkt in Palo Alto, voor Stanford laboratorium die een ruimte gebruikt in het VA hospital.
Ze is microbioloog en werkt daar op het lab, en Maaike wilde er al heel lang een keer gaan kijken.
Het is natuurlijk een heel gek idee dat iemand niet gewoon een werkdag op kantoor zit zoals velen van ons, maar doet.
Ze onderzoekt momenteel bacteriën in gezonde dolfijnen en zeeleeuwen die te vinden zijn in de mond, maag en de poep van die beesten.
Als eerste legde ze uit dat het laboratorium weliswaar in het Veterans Hospital zit, maar bij Stanford hoort. Het Veterans Hospital is een ziekenhuis die bedoeld is om oud militairen (Veterans) van goede medische voorzieningen te voorzien. De “gewone” burgers maken dus geen gebruik van deze ziekenhuizen.

We zagen koelkasten die tot min 80 graden Celsius gingen, en konden ook heeeel vlug even voelen hoe koud dat was. Daarin bewaard Elies (en de andere onderzoekers) hun onderzoek monsters.
Ze zagen luchtkasten met UV licht, gewone en grotere microscopen en we liepen een grote koelkast in waar het maar 4 graden Celsius was. Natuurlijk moet alles heel steriel zijn, dus de spullen worden "afgewassen" in een autoclaaf.
Terwijl we rondliepen en in allerlei onderzoek kamers kwamen, vroeg een andere onderzoekster of ze naar bloedcellen onder een microscoop wilden kijken. Tuurlijk wilden ze dat.
Elies deed wat gekke dingen met CO2 =droogijs, en legde daarmee sublimatie uit. Ze stopte b.v. dat ijs in een plastic handschoen en knoopte die dicht. Daardoor zagen ze de hele handschoen opzwellen, of wat ijs in een bakje met een beetje water, waardoor het gaat borrelen, en eenmaal in de gootsteen kon je zien dat het neerslaat over de rand van de wasbak, en niet opstijgt zoals je van een gas zou verwachten.

Ook mochten ze pipetteren. Maar dat vereiste wel wat uitleg vooraf. Niet alleen hoe je dat moet doen, maar ook het gebruik van zo’n pipet. Eerst legde ze uit dat je heel precies moet meten met een meetcilinder, waardoor co- en adhesie besproken werden. Naderhand konden ze met een groot pipet water opzuigen, maar ze mochten de kanten dan ook niet aan raken omdat daar ook andere bacteriën zitten. Dat bleek nog best moeilijk te zijn om zo precies te werken.
Naderhand mochten ze met kleine pipetten hetzelfde doen in een gelbadje. Dat gelbadje had een andere onderzoeker net voor hun ogen staan maken van wat korreltjes zeewier en een vloeistof in de magnetron, en hierna in een vormpje gegoten met een kammetje om de gaatjes te creëren. Toen steef het op en kon het gebruikt worden om er bacteriën in te stoppen.
De kinderen stopten er alleen maar blauwe vloeistof in, maar die andere onderzoeker stopten er echt DNA materiaal van maag-darm bacteriën in, wat ze naderhand bekeken onder UV-licht waardoor ze een soort trapje zagen. Hiervoor moesten ze wel hun ogen beschermen met oranje brillen.

Soms ging het de kinderen boven de pet, maar lang niet altijd. Ze vonden het heel leuk en het is dan heel grappig om te zien dat het net lijkt alsof ze niet opletten, maar terug in de auto komen er dan nog allerlei vragen los.
Blijkbaar zijn kinderen ook een soort pipetten die eerst alles moeten opzuigen om het daarna gedoseerd in hun hersenen te verwerken. Mijn conclusie is dat het ook gewoon gelbadjes zijn, alleen niet gemaakt van zeewier korreltjes.

Kauai

2010-02-20T23:04:00.000-08:00

Een vakantie in Hawaï stond als laatste nog op ons lijstje wat we wilden zien terwijl we hier woonden. Na wat rondvragen naar welk eiland we moesten gaan, besloten we een reis naar Kauai te boeken. Kauai is het groenste eiland van Hawaï en wordt ook wel "Garden Island" genoemd.
Hawaï bestaat uit honderden eilanden waarvan Kauai het 4e grootste is.
We vlogen vanaf Oakland naar de stad Honolulu wat op het 3e grootste eiland; Oahu ligt.
Het grootste eiland heet Hawaï en wordt ook wel "The Big Island" genoemd omdat iedereen anders in de war raakt met de staat Hawaï.
Vanuit Honolulu nog een korte vlucht van een half uur en toen stonden we op Kauai. Al met al moet je nog 6 uur vliegen vanaf het vaste land.
Het eiland is van vulkanische oorsprong en 1430 vierkante kilometer groot, het hoogste punt bevindt zich op 1.598 m.
Een van de natste plekken op aarde bevindt zich op het eiland aan de oostkant van de berg Waiʻaleʻale. Het regent hier jaarlijks gemiddeld 11,7 meter! Het gevolg van al die regen zagen we toen we met onze auto naar het hotel reden, het is echt een heel groen eiland. Overal groeien planten die bij de Intratuin keurig in potten staan, en hier slingeren diezelfde planten zich om de bomen heen die langs de weg staan.
De gemiddelde regenval op de stranden is gelukkig maar 1 meter per jaar. Ons hotel lag in Poipu, in het zuiden van het eiland.
Bij aankomst in het hotel kregen Maaike en ik een echte orchideeën-lei. Edwin en Bas kregen de mannelijke variant, gemaakt van Kukui noten. Meteen al vonden we het zonde dat onze bloemen-lei zou gaan verwelken, dus maar vlug even met de zelfontspanner een foto op ons balkon gemaakt.
De volgende dag hebben we het hotel ontdekt, in de zon gezeten en gelezen.
‘s-Avonds hebben we een Luau meegemaakt. Dit is een oud Polynesisch feest waarin vroeger de goden, koningen en speciale gasten werden geëerd. We kregen nu weer een lei, maar deze was gemaakt van kleine schelpjes. Tijdens dit feest kregen we diverse traditionele gerechten te eten, waaronder Kalua varken, Lomi zalm en Poi. Dit laatste ziet eruit alsof het een bakje grijze klei is en zo smaakt het ook. Gelukkig hadden ze aangeraden om het in een apart bakje te doen, zodat het niet bij de rest van je eten zou komen.
De kinderen werd gevraagd om te proberen met Maori ballen te zwaaien, wat blijkbaar nog best moeilijk was. De hele avond werd aan elkaar gepraat en gezongen en er waren vele dansen uit alle omringende eilanden; van Hawaï en Samoa, Haïti tot Nieuw Zeeland aan toe.

Maandag hebben we surfles gehad. Dat wilde Edwin heel graag, en natuurlijk deden wij mee. Tot onze verbazing ging dat heel goed en binnen de kortste keren stonden wij ook op onze planken en reden we op de golf mee tot op het strand. Geweldig! De kinderen konden het nog sneller dan wij en kregen opdracht om op de plank om te springen en tot mijn verbazing deed Bas dat gewoon. Over vertrouwen en durf gesproken. Echt heel knap. De instructeur riep welke golf we moesten pakken en wanneer we moesten beginnen met peddelen.
Heerlijk om een tijdje op het water in de zon te dobberen, de instructeur ging na een tijdje uit het water en mochten we het zelf proberen. Tjonge dat valt niet mee die ene goede golf uit te kiezen; de ene golf is te hoog, de andere valt dood voordat je op het strand bent, en de derde, nou ja, stond je zelf niet goed. Hilarische pogingen en geweldige snoekduiken waren het gevolg.
Het is heel vermoeiend om steeds weer de zee in te peddelen op je buik, dus na verloop van tijd ben ik foto's gaan maken. Maar de kinderen en Edwin kregen er geen genoeg van. Daardoor waren de knieholtes van Edwin behoorlijk verbrand, want je ligt tenslotte toch heel de tijd in de zon op je plank. Maar het was heel leuk, jammer dat er niet overal zulke golven zijn.

Dinsdag reden we eerst naar de Waimea canyon, die ook wel de Grand Canyon van Hawaï genoemd wordt. Het is inderdaad een flinke canyon, met een diepte van ruim 800 meter. Maar omdat we hier niet zoveel kunnen doen waren we zo klaar, en keerden weer terug naar de auto. Want eigenlijk wilden we toch ook wel hiken en we kozen voor de Pihea trail trail, aan de noord/west kant van het eiland waar de Na'pali kust is.
Dit is één van de mooiste ongerepte kusten ter wereld, omdat je er alleen maar te voet kunt komen. Er zijn hier niet voor niets verschillende films opgenomen.
Wil je de hele kust lopen, dan moet je een tentje meenemen om te overnachten want het is niet haalbaar binnen een dag, maar ik kan me voorstellen dat het heel mooi is.
Tijdens onze wandeling hadden we de hele tijd een prachtig zicht op de zee en keken we naar beneden naar de met varens en mos begroeide uitgesleten kustlijn. Het was helder genoeg, dus we zagen duidelijk het volgende eiland Ni-ihau, wat in particulier bezit is.
Het hele pad bestond uit ontzettend compact modder/rood zand, en was soms behoorlijk glibberig, met kuilen en bulten. Terwijl we terug liepen zagen we de wolken binnenrollen, en toen we bij de auto aankwamen was het helemaal bewolkt. Dit schijnt iedere dag zo te zijn, omdat het vochtige eiland door de zon zelf zijn wolken creëert.
Hierna maakten we de kinderen weer blij om naar het strand te gaan, waar geen wolkje te bekennen was.
We huurden snorkels en gingen zwemmen in de blauwe zee met overal vissen om ons heen. We zagen veel vissen, zeekomkommers, zee-egels en natuurlijk het koraal waar deze beesten leven. Het wel leek of we in een aquarium zaten.

Woensdag doen we weer rustig aan en maken een korte wandeling langs de kust, die achter ons hotel begint. Hierna gaan we weer snorkelen.
Eigenlijk willen de kinderen helemaal niets meer doen dan alleen maar aan het strand spelen, snorkelen, lezen en zwemmen. Ach en wij hebben ook nog boeken die uit moeten, dus we geven graag toe.

Donderdag gaan we toch maar eens een waterval zoeken. Die zijn hier op het eiland best veel, alleen de bekende zijn allemaal redelijk droog. We komen terecht bij de Wailua falls, die een dubbele "val" heeft maar daar waren we ook zo weer vertrokken, want je kunt er alleen maar een foto maken en verder niets.
Omdat de snorkelspullen nog achter in de auto liggen, gaan we naar Lydgate state park & lagoon. Dit is een lagune gemaakt door grote brokken lavasteen die in de zee gelegd zijn, zodat de hoge golven die er vandaag staan niet meteen op het strand stuk slaan. Hierdoor kunnen wel de vissen maar niet de golven de kust bereiken, en dat snorkelt een stuk rustiger.
Maar omdat het toch behoorlijk waait, besluiten we na verloop van tijd toch weer terug naar ons favoriete strand bij ons hotel te gaan.
Bij aankomst op het strand zien we een paar palen met een stuk touw eromheen hangen. Waarom is dat stuk strand afzet?
Er ligt een met uitsterven bedreigde Monkseal te slapen op het strand. Deze zeehonden worden door de eilandbewoners gelukkig erg goed beschermd. We lopen eromheen, maken foto's en gaan gewoon op het strand zitten. Hij trekt zich niets van alle mensen aan. En de kinderen kunnen lekker in het zand spelen, zoals ze heel de tijd al willen doen.

En toen was het alweer vrijdag, de laatste dag.
We beginnen de dag met een vroege snorkeltocht. Edwin wil toch erg graag een keer snorkelen als er nog niemand in het water ligt, en dat lukt met 8 uur 's-ochtends. Tot grote blijdschap zien ze tijdens het snorkelen natuurlijk alle vissen weer, maar deze keer ook een echte schildpad zwemmen. Hij schijnt heel groot te zijn en trekt zich niets van hen aan. Gelukkig we hebben alle beesten gezien en de snorkels kunnen weer ingeleverd worden.
De kinderen krijgen nog een duikles in het hotel en kunnen even "ruiken" aan het gevoel om met zuurstofflessen op, helemaal onder water te zijn. Ook dat vinden ze leuk om te doen. Gelukkig biedt dit weer perspectief om andere (onderwater)werelden te kunnen gaan ontdekken. Maar dat zal toch op een andere vakantie moeten gebeuren, want helaas is aan deze vakantie ook weer veel te vlug een eind gekomen.

We vliegen zaterdag heerlijk uitgerust weer terug met rode wandelschoenen, verbrande knieholtes, uitgelezen boeken en bruine ruggetjes.
En nu? We hebben al onze reisbestemmingen afgewerkt die we zo graag wilden zien terwijl we hier woonden. Wordt de volgende vlucht dan toch echt Nederland?

Zee olifanten

2010-02-12T10:43:00.000-08:00

Eind november gingen we weer eens een keertje naar het strand bij Ano Nuevo.

Dat ligt hier een uurtje rijden vandaan aan de kust en daar zijn de zeeolifanten, oftewel elephant seals, te zien. De mannetjes hebben een soort van slurf, vandaar deze naam.
Je wandelt een half uurtje en dan sta je aan de rand van het strand en zie je de kuddes liggen.
Deze keer bleek dat we het laatste weekend waren voordat ze het strand sluiten. Dit doen ze blijkbaar ieder jaar omdat tussen half december en eind maart de zwangere vrouwtjes aan land komen om te bevallen.
We konden in december toegangskaartjes bestellen om tussen januari en maart met een gids het strand op te mogen om de Elephant seal baby's te zien. Maar voor wanneer dan? Kom je te vroeg dan zie je alleen maar mannetjes, en kom je te laat dan zie je alleen maar de jonkies, omdat de volwassenen hun babies achterlaten. Het was dus maar gokken om in het midden te zitten. Vandaar dat wij februari kozen. En dat bleek perfect te zijn.

Je loopt samen met een vrijwilliger door de duinen tussen de uitgestoten mannetjes met hun littekens en vrouwtjes door. Iedere keer is het pad anders omdat deze beesten natuurlijk ook bewegen, en de gidsen willen het veilig houden voor zowel de beesten als de mens. Hierna kom je bij het strand wat werkelijk vol ligt met grote en kleinere lijfjes.
Hier werd ons de levenscyclus van deze beesten verteld en dat zit nogal cru in elkaar.
Ze spenderen het grootste gedeelte van hun leven op 600 meter diepte in de zee, maar eind december komen de eerste mannetjes aan land.
Die zijn gemiddeld 4,5 meter lang, en wegen rond de 2.500 kilo. Het zijn echt hele grote jongens.
Eenmaal aan land vechten ze behoorlijk heftig met elkaar om de "alpha male" te mogen zijn en dus het hoofd van een harem te zijn. Hierdoor mag hij paren met al de vrouwtjes in dat harem. Het geluid wat bij het vechten hoort hoort maakt hij door lucht te blazen in zijn slurf en dat geeft het geluid als een "motorfiets in een rioolpijp".

Vrouwtjes komen hoogzwanger aan wal en bevallen na ongeveer 3 tot 6 dagen nadat ze aan land zijn gekomen. De pups wegen gemiddeld 34 kilo bij de geboorte.
Ze worden een maand lang gezoogd en gedurende deze maand blijft het vrouwtje aan land en eet helemaal niets. De melk van de moeder bevat 55% vet!
Na deze maand verlaat de sterk vermagerde moeder haar pup, die inmiddels 160 kilo weegt, om de zee weer in te gaan.
Maar ze kan haast niet vertrekken voordat het mannetje haar weer bevrucht heeft.
Je ziet de mannetjes continue richting de vrouwtjes hobbelen, die op hun beurt duidelijk laten weten daar "nog" niet van gediend te zijn, omdat ze nog zogen.

Sommige onervaren vrouwtjes komen op een minder gunstig stuk aan wal waar het strand behoorlijk kort is. Dit is niet goed, omdat de zee bij een hoge golf de baby's meespoelt. De jonkies kunnen nog niet zwemmen, en daardoor verdrinken ze. Op deze strandjes zie je dus ook de dode jonkies liggen. De volgende keer weet het vrouwtje ook dat ze daar niet moet zijn, maar beter naar een plek kan gaan waar meerdere vrouwtjes zijn, wat vaak ook ietsje hoger ligt.
Rond maart, zijn de meeste volwassenen weer vertrokken en de pups die dan "weaners" heten moeten zelf leren om te zwemmen, voedsel te vinden en om te overleven.

Zodra ze de zee ingaan, moeten deze beesten heel diep duiken omdat de haaien voor de kust weten dat de jonkies de zee in zullen komen, en worden ze door deze haaien opgegeten.
Haaien kunnen niet zo diep als deze "elephant seals" duiken, maar ja eerst zal je toch door die ondiepe laag heen moeten.....

Paspoort & Zeum

2010-01-30T23:36:00.000-08:00

Voordat we naar Amerika vertrokken hadden we nog nieuwe paspoorten laten maken. En aangezien we hier nu bijna 5 jaar zijn, moeten die dus weer vernieuwd worden.

De kinderen moeten mee, niet voor de vingerafdrukken want dat hoeft pas vanaf 12 jaar, maar gewoon omdat de medewerker van het consulaat de kinderen moet zien.
Dat kon tot voor kort altijd in San Mateo, maar sinds januari moeten Nederlanders hiervoor naar San Francisco of Los Angeles, want daar staat nu de dure apparatuur om de biometrische gegevens op te slaan.
Wij gaan natuurlijk naar San Francisco, maar de medewerker vertelde dat als je in Nevada, Alaska of zelfs op Hawaii woont, je dus ook naar San Francisco of Los Angeles moet. Dat kost je gelijk een fortuin aan tickets.
Wij hoeven gelukkig maar een klein uurtje te rijden en staan midden in "The City", zoals ze hier San Francisco noemen.
Ook hadden we nog pasfoto's nodig die aan de Nederlandse eisen moeten voldoen, en dat kan niet iedereen hier. Gelukkig zit er vlakbij het Consulaat een Notary die weet hoe en wat.
Eerst zijn de kinderen aan de beurt en daarna ik. Mens, je mag niet meer lachen, want je moet een neutrale uitdrukking hebben, er mag niets glimmen aan je hoofd, dus mijn bril moet af.
Naderhand moet Bas ook nog een keer opnieuw, want hij is jonger dan 10 jaar, en dan moet zijn hoofd kleiner op de foto dan van Maaike. We lijken wel criminelen, alleen mist het bordje met het nummer op onze borst.
Daarna door naar het consulaat en we worden helemaal naar de 31e verdieping gestuurd. Dan heb je nog eens een mooi uitzicht vanuit je kantoor!
Nadat bleek dat we gelukkig alle papieren bij ons hadden, de pasfoto's ingeleverd, de vingerafdrukken genomen waren en het geld hadden betaald waren we na een uur klaar.
En nou maar hopen dat alles goed gevonden wordt in Washington DC, want dan gaan ze eerst naartoe voordat ze naar Nederland gaan waar ze de nieuwe paspoorten maken. Daarna komen ze dezelfde route terug en als het goed is hebben we weer gloednieuwe paspoorten binnen een week of 2-3.

Omdat de kinderen hiervoor van school waren hebben we het nuttige met het aangename verenigd en gingen we nog even naar Zeum (spreek uit: Zie-um).
Het was dicht bij het consulaat en nu ook erg heel rustig, waarschijnlijk omdat het onder schooltijd was, en we hebben ons daar prima vermaakt.
Als eerste maakten ze een muziekvideo, die ze na afloop ook nog op een DVD gebrand hebben, zodat ze die aan Edwin konden laten zien thuis.

Daarna gingen we een dansstudio in, waar de dansstapjes opgenomen met een groene achtergrond via een soort van kaleidoscoop werd afgespeeld.
Toen was het tijd voor een digitale workshop. Ze maakten met behulp van de computer een foto van zichzelf en veranderden als eerste de achtergrond. De foto gingen ze daarna met behulp van een versie van Photoshop bewerken.
Heel grappig wat je ermee kunt doen. Haardrachten veranderen, neuzen scheeftrekken, ogen aanpassen. En dat allemaal met een muisbeweging. Het zijn afschuwelijke gedrochten geworden.
Vervolgens moesten we eerst een paar kleipoppetjes maken en daarna werd hen uitgelegd hoe ze een animatiefilmpje met deze poppetjes via de computer konden maken. Dat is werkelijk heel simpel om te doen.
Het was allemaal zeer onderhoudend en gelukkig veel minder kinderachtig dan ik in eerste instantie dacht. Uiteindelijk zijn we tot sluitingstijd bij Zeum geweest.
En toen moesten we San Francisco nog uit zien te komen op vrijdagmiddag, om 5 uur, in de regen, maar de missie was volbracht.

Key West en Miami

2010-01-22T12:56:00.000-08:00

Nadat we 's-avonds heerlijk en heel gezellig gegeten hadden, met natuurlijk een Key Lime Pie als toetje, gingen we de volgende dag Key West ontdekken.
Al de eilanden beginnen met het woord "Key", wat zoiets als "rif" betekent. De keys beslaan ongeveer 1700 eilandjes, en ze zijn zeker niet allemaal met elkaar verbonden, maar het zijn er wel veel.
Key West is een heel gezellig dorpje. De sfeer doet heel Caribisch aan wat ook niet zo verwonderlijk is gezien de afstand en de historie die het heeft met Cuba. We slenterden wat rond en keken naar de huisjes. Omdat het de Dirks-jes laatste dag was hebben we nog even rustig koffie gedronken en daarna afscheid genomen.

We bekeken de rest van Key West en kwamen bij het Zuidelijkste punt van Noord Amerika. Om dit punt aan te geven staat er een marker, en om daarmee op de foto te gaan stond een ontzettend lange rij. Iedereen wachtte keurig in de rij, maar een foto vanaf de zijkant werkt toch ook? Afgezien van de historie op borden viel er ook niet meer te zien, dus gingen we terug naar het hotel om te zwemmen en een boekje te lezen. We wisten immers dat de volgende dag weer in het teken zou staan van auto rijden.
Want het is wel leuk om naar het zuidelijkste puntje te rijden, maar er is maar 1 weg daar naar toe en die is ruim 200 km, en dat betekent dat je deze weg ook weer terug moet rijden.

Op de terugweg stopten we bij het Dolphin Research Center in Grassy Key.

Omdat dit centrum zichzelf niet commercieel noemt, zijn er geen shows, maar presentations. Het komt allemaal op hetzelfde neer. Gelukkig was het hier helemaal niet druk en konden we ook zeer dicht bij de dieren komen. Je kunt hier ook met dolfijnen zwemmen tegen een aardig bedrag, maar dat deden we niet. Hoezo niet commercieel?
Hier huisvesten ze voornamelijk oudere dolfijnen, die de kunstjes nog wel kunnen, en die ze tijdens de "presentaties" ook laten zien. Het leuke van de ligging van dit centrum is dat het een open verbinding met de oceaan heeft.
Je kon ook zien dat de trainers erg veel plezier met de beesten hadden, en ze werden ook gewoon verzorgd terwijl wij er waren. Er was een dolfijn die haar/zijn vin geschaafd had, en die plek werd schoongemaakt en behandeld met een soort betadine. De dolfijn bleef gewoon doodstil liggen in het water totdat het blijkbaar genoeg ingetrokken was. Hierna een visje als beloning en hup hij zwom weer verder.
Verder leven er in dit centrum ook 2 zeeleeuwen en een paar ontzettend opvallende bearded dragons. Maar bij navraag blijkt dat de laatste niet officieel bij het centrum horen en dus ook niet gevoerd of verzorgd worden, maar fotogeniek zijn ze wel.

Van hieruit reden we verder naar Miami, waar we over het schiereiland aan de oostkant van Miami - Miami Beach waar de bekende Art Deco hotels staan - wilden rijden, maar de meest oostelijke straat was afgesloten. Dit kwam omdat het oudjaarsavond was, en daar om 12 uur een groot vuurwerk afgestoken zou worden. Maar we konden toch nog aardig wat van de bouwstijl zien.

Oudjaarsavond hebben we spelletjes spelend op de hotelkamer doorgebracht en 's-avonds om half 12 zijn we over de boardwalk aan het strand richting het vuurwerk gelopen. Er werd door mensen zelf vuurwerk op het strand afgestoken en feestjes gevierd en om 12 uur hebben we naar een mooi georganiseerd vuurwerk in de verte gekeken.

We hebben inmiddels toch al in verschillende landen en Staten ons Nieuwjaar gevierd, ben benieuwd waar we in 2010 terecht zullen komen.

Nieuwjaarsdag reden we eerst nog even langs het strand om de bekende strandhuisjes te zoeken en daarna hebben we weer afscheid moeten nemen van Jannie en Geert. Zij gingen verder op een cruise vanuit Fort Lauderdale, en wij vlogen weer terug naar San Jose waar Yvette ons ophaalde.

Het was een vermoeiende, maar ook zeer leuke reis, en Florida is weer heel anders dan Californie, wat toch meer afwisseling in landschappen heeft.
Maar het maakt voor dit gezelschap niet uit waar je elkaar ontmoet of wat je ook onderneemt, het is altijd gezellig en veel te snel voorbij.

Everglades en Key West

2010-01-17T13:12:00.000-08:00

Voordat we Jannie en Geert zouden ophalen in Miami reden we eerst nog naar Sanibel. Dit is een klein schiereiland aan de westkust van Florida. Het eiland doet een beetje denken aan de waddeneilanden, maar dan met een tropische temperatuur. De meeste mensen fietsen hier en overal zijn mooie huisjes aan het water. Het eiland is bekend om zijn schelpenstranden. Doordat de stranden oost en west liggen, i.p.v. noord en zuid, vangen de stranden heel veel schelpen uit de Golf van Mexico. En telkens op de plek waar de golf breekt gooit de zee een brede strook schelpen van wel 5 centimeter dik neer.
Omdat hier veel mensen schelpen zoeken, hebben ze de voorovergebogen houding de 'Sanibel Stoop" genoemd. En wij hebben ook een tijdje in die houding gestaan. Want je denkt iedere keer weer dat je een mooiere schelp ziet.

Nadat we Opa en Oma hadden opgehaald en weer verenigd waren met de "Dirks-en", gingen we de volgende dag naar de Everglades.
We woonden een rondleiding met een ranger bij, en de kinderen volbrachten weer eens hun Junior Ranger programma.
Het gekke van deze omgeving is dat je helemaal niet het idee hebt dat er zoveel water is. Tijdens de rondleiding werd verteld dat dit gebied vroeger helemaal met water gevoed werd vanuit lake Okeechobee. Dit meer ligt vele tientallen kilometers boven het nationale park de Everglades.
We zagen heel veel vogels waaronder de anhinga's. Deze vogels moeten hun veren steeds drogen omdat ze geen vetlaag op hun veren hebben en dus tot op de huid nat worden.
We zien zelfs een paar schildpadden. Verder zwemmen er veel vissen in het heldere water, en wachten er zowel witte als blauwe reigers op een voorbijkomende prooi langs de waterkant.
En natuurlijk zijn er ook de alligators die helemaal niets lijken te doen in dat water.
Nadat de rondleiding is afgelopen gaan we nog verder op eigen gelegenheid de Everglades in en willen ook een boottocht maken, maar die zitten allemaal al vol op de praktische tijden, dus besluiten we om de Everglades te verlaten en naar de Alligator Farm te gaan.
Hier zien we hele kleine tot reusachtige alligators, die eigenlijk allemaal als hondenvoer zullen eindigen. De huiden worden verkocht en het vlees vermalen. Hoe klein ze ook zijn, ik kan ze niet vertederend of lief vinden. Deze beesten zijn zo lelijk.
Er wordt nog een show opgevoerd terwijl deze beesten worden gevoerd en de kinderen kunnen een kleine alligator vasthouden. Hierbij hadden ze wel de bek dichtgeplakt, maar goed, ze weten nu hoe zo'n beest aanvoelt. In dit park konden we wel een tocht maken met zo'n airboot. We kregen allemaal een koptelefoon op en die bleek ook nodig. Wat een herrie maakt dat ding. Hij maakte een paar scherpe bochten zodat er een golf van water in de boot terechtkwam tot grote hilariteit van de kinderen. We waren eigenlijk wel blij dat die andere boottochten van 1,5 uur uitverkocht waren, want dit half uur was meer dan genoeg herrie.

De volgende dag gaan we op pad naar Key West, maar eerst stoppen we bij het John Pennekamp State park. Hier kan je door het mangrovebos lopen, nou ja, door. Het is een wandeling over een plankenpad en dan kan je de mangrove goed zien. Ik leer hier weer dat er 3 soorten mangroven in Florida zijn. De rode, zwarte en witte mangrove.

Hierna rijden we naar het Wild Bird Center. Dit is een opvangcentrum voor gewonde vogels, en gratis te bezoeken. Waarom het gratis is, is ons ook snel duidelijk. Het is een uit de hand gelopen instelling van een oude dame die afhankelijk is van giften. Het zit hier vol met pelikanen! Ze zijn zo tam, dat ze helemaal niet wegvliegen! Misschien kunnen ze dat ook niet, maar dat weet ik natuurlijk niet. Het is wel leuk om mooie foto's te maken van hun prachtige koppen en snavels. Er zijn ook andere vogels te zien die de moeite waard zijn hoor. De ibissen met hun lange rode snavel, de grote witte reigers en de kleinere witte vogels met hun typische gele pootjes. Maar na een rondwandeling gaan we maar weer vlug weg, want echt fris ruikt het hier niet.

De Keys zijn niet bekend om hun stranden, want ze zijn gevormd door een groot rif. De kust is dus vooral hard koraal wat ze nu goed proberen te beschermen.
De weg naar Key West is lang en langzaam, vooral omdat we in een file terecht kwamen. Onderweg komen we over een zeven mijl (=10 km) lange brug. Het water is mooi turkoois en er groeien overal mangroven langs de weg. Maar na 2 uur kijk je daar ook niet meer van op.
Uiteindelijk checken we laat in de middag in ons hotel in, waar de Dirks-en al iets eerder waren aangekomen. Eerst maar eens bij een kop thee een restaurant zoeken en dan kijken we morgen wel waar we nu weer terecht zijn gekomen.

Orlando

2010-01-10T17:15:00.000-08:00

We waren voor deze vakantie al anderhalf jaar geleden door Catherine en Taco uitgenodigd om samen met hen in hun timeshare kerst te komen vieren. Dus wisten we deze vakantie voor de verandering eens een keer al heel lang van tevoren.
Op zondag 20 december vertrokken we al vroeg (half 6) vanaf San Jose naar Atlanta en vlogen daarna door naar Melbourne (Florida). We huurden een auto en reden in een uurtje naar het appartement in Kissimmee. Catherine en Taco vlogen vanaf Nederland via Londen en bleken vertraging te hebben en kwamen daardoor 6 uur later dan gepland aan. Maar het weerzien was als vanouds; de kinderen kletsen, net als de ouders, gewoon weer verder waar we afgelopen zomer gebleven waren.
En dan zit je zo dicht bij alle Walt Disney parken, dat je daar natuurlijk naar toe moet, maar om nou iedere dag in zo'n park te hangen op de drukste tijd van het jaar, dat zagen we niet zo zitten.
Dus werd er overlegd, wie naar welk park wilde en uiteindelijk werd het een dag Epcot, een dag Hollywood studio's en toch ook het Kennedy Space Center wat verder weg lag en niet bij Disney hoort.
Dinsdag stonden we om om 9 uur bij de ingang van Epcot om zeker te zijn van een fastpass kaartje voor een van de grootste attractie, de Mission Space. De fastpass kaartjes voor Soarin waren allemaal al redelijk vroeg uitgegeven, en we hadden geen zin om 2 uur in de wachtrij te staan, dus die hebben we gemist.
Het voordeel van zo'n appartement dichtbij is dat we op het eind van de middag terug zijn gereden en boodschappen hebben gedaan. Vervolgens eten gemaakt en daarna 's-avonds weer terug zijn gegaan om naar een ontzettend mooi vuurwerkshow te gaan kijken in het park.

Woensdag zijn we naar een praatje van de timeshare verkoper geweest en hebben daarmee kaartjes verdiend voor een Dinner Show op kerstavond.
De rest van de middag hebben we voornamelijk doorgebracht op het complex, de kinderen zwommen en speelden rondom het appartement waar ook verschillende vogels rondliepen.

Donderdag gingen we naar Hollywood Studio's waar we meteen fastpass kaartjes haalden voor de Rock 'n Roller Coaster en in de rij gingen staan voor The Twilight Zone Tower of Terror. Na nog meer attracties en een achtervolgingsvoorstelling zijn we ook hierna 's-middags weer naar het appartement gegaan om wat te eten en 's-avonds weer terug gegaan om te kijken naar de vuurwerk en watershow genaamd Fantasmic.

Vrijdag was het kerst en dat zou de drukste dag zijn, dus besloten we om niet naar een park te gaan. Wachtrijen van 100 - 120 minuten tijdens de voorgaande dagen voor de meest gewilde attracties vonden we al lang genoeg.
We gingen naar Downtown Disney en verdeelden ons in 2 groepen om naar verschillende films in de bioscoop te gaan.
's-Avonds hadden we onze verdiende kaartjes voor het kerstdiner met de nummer 1 Dinner show van Orlando; Arabian Nights.
Bij binnenkomst keken we elkaar aan en moesten we allemaal wel lachen. Wat er best mooi uitziet in folders en online, bleek in het echt te bestaan uit een hele grote paardenbak met tribunes van 10 verdiepingen eromheen. Al snel kwamen we erachter dat we op de bovenste rij zaten en dan ook nog naast elkaar, heel gezellig met 9 personen.
Inbegrepen zat wijn, frisdrank en bier, alleen smaakte het bier naar niets en was de wijn een roze soort suikerwater. Het voorgerecht was sla en werd geserveerd uit een enorme schaal waaruit we allemaal een flinke schep kregen.
Het hoofdgerecht konden we kiezen, maar de steaks waren alleen maar als medium gebakken verkrijgbaar, waarschijnlijk lagen ze al een tijdje te wachten. We namen dus maar een varkensfilet.
Verder was er aardappelpuree en gemengde groenten (denk aan een blik met groenten), en een broodje. Het was er zo donker dat we niet konden zien hoe het eruit zag, dus bracht het fototoestel uitkomst, zodat we konden zien hoe het kerstdiner eruit zag. Dit alles werd opgediend op plastic borden.
Als afsluiting nog een toetje wat bestond uit perpermuntijs met chocolade.
Tijdens het eten was er de paardenshow en werd het verhaal van Sherazade in kerstsfeer verteld. De kerstman kwam ook nog voorbij en om in de kerstsfeer te blijven hadden ze de paarden borden omgehangen met namen van de rendieren erop en geweien op hun hoofden. Binnen 3 uur stonden we weer buiten.
We moesten erg lachen om dit kerstdiner. Het was het slechtste eten en de ongezelligste tafelschikking die we ooit met Kerst hebben gehad. Volgend jaar maar wat anders proberen.

Op zaterdag reden we naar het Kennedy Space Center, niet zozeer een amusements park, maar meer informatief. En wat is dit complex uitgebreid!
We werden steeds met touringcar bussen vervoerd over het complex. We zagen de lancerings platforms in de verte en de assemblage ruimtes van dichtbij. We zagen raketten, satelieten, konden zien hoe groot de leefruimte van een shuttle is, filmpjes, en maakte een lancering mee, kortom heel divers en informatief.
Het bekende gebouw met de Amerikaanse vlag lijkt gewoon groot, maar als je bedenkt dat 1 ster in de vlag 1.80 meter hoog is, krijg je misschien een indruk hoe groot dat gebouw is.
Het verleden en de toekomst werden allemaal bij elkaar gebracht in verschillende tentoonstellingen en als we alles moeten geloven, zetten we binnenkort niet alleen weer opnieuw voet op de Maan, maar ook op Mars.

Voor ons laatste avondmaal met z'n 9-enen besloten we te gaan eten bij het bekende "ribs" restaurant; Tony Roma's. Dit was een stuk gezelliger en lekkerder dan de avond daarvoor.
Helaas moesten we zondag het appartement weer uit en reden we ieder voor zich naar het zuiden van Florida, want inmiddels waren opa en oma ook geland in Miami.
Nadat we hen opgepikt hadden zijn we 's-avonds weer bij elkaar gekomen in Homestead. Want dat is ons startpunt voor de 2e week in Florida, waar we meer natuur gaan bekijken.

De laatste loodjes

2009-12-18T23:06:00.000-08:00

Inmiddels zijn Yvette en Ruud hier afgelopen zondag aangekomen. Ze kwamen aan op SFO en heb ik ze een half uurtje gezien, koffie gedronken en een koffer van ze meegenomen. Daarna zijn ze meteen doorgevlogen naar Las Vegas, en inmiddels is onze trouwe bezoeker weer terug bij ons in San Jose maar wel met een flinke verkoudheid.

Edwin is zo druk op zijn werk dat we hem amper zien, maar hij vind het gelukkig nog steeds wel leuk. Ik weet alleen niet of zijn emailtjes die hij nu nog wil wegwerken wel nut hebben, want dat roept weer nieuwe mailtjes op. Dus ook hij zit nu nog te werken.

Voor Bas was het deze week Spirit Week op school. Ze konden iedere dag anders verkleed naar school. Dat betekende dat hij op maandag een Hawaiiaanse dag had, op dinsdag een crazy hair/hat day. Op woensdag was het Mismatch day, en op donderdag Sport Shirt day, en dan vrijdag was het Pyjama dag.
En vrijdag vierden ze de laatste dag in de klas met hun eigen Internationaal Kerstdag feestje. De leraar vroeg aan de ouders om een lekkernij van jouw land aan de kinderen mee te geven als versnapering voor het feest. En iedereen die iets speciaals wilde doen voor de klas was welkom. Bas heeft gewoon kleine stroopwafeltjes meegenomen en uitgedeeld. Hoewel die niets met kerst te maken hebben gingen ze er toch wel in als koek.

Voor Maaike was deze week een "Finals" week. In Nederland noemen we dit proefwerk weken, of schoolonderzoeken. Dat betekende voor haar dat ze dinsdag, woensdag en donderdag maar 2 vakken had, maar nu 2 uur achter elkaar, waar ze dan haar tests had. Hierdoor was ze die dagen al om 12 uur uit, maar moest natuurlijk wel leren voor de volgende dag(en).
Uiteindelijk heeft ze een prachtige cijferlijst gekregen, en begon voor haar vrijdag ook de langverwachte kerstvakantie.

En dan nu klaarmaken voor de vakantie! We gaan zondagochtend met het vliegtuig naar Florida om daar Catherine, Taco en de kinderen te ontmoeten in Orlando. En een week later voegen Jannie en Geert zich ook bij ons vanaf Miami.

Wij wensen iedereen hele fijne Kerstdagen en een Gelukkig en Gezond 2010!

Wildlife Assembly

2009-12-08T21:59:00.000-08:00

Op de elementary school worden allerlei assemblies (bijeenkomsten) geregeld. Daaraan betalen de ouders, die dat willen en kunnen, mee door donaties te geven aan de PTA (Parent Teacher Association). Iedere ouder wordt een vrijwillige donatie van $100,= gevraagd. Het nadeel hiervan is dat als je in een lagere inkomenswijk zit, je kinderen dus ook minder van dit soort extra curriculum activiteiten aangeboden krijgen. Dit is omdat het niet per stad of staat, laat staan landelijk, geregeld wordt, maar per school. En dan ook nog niet door de school zelf, maar door de ouders van de PTA, die weliswaar contact onderhouden met de schoolleiding.
Een assembly is eigenlijk een schoolreisje, maar dan in huis, dus de attractie komt naar de school toe. Scheelt weer in de kosten van busvervoer en het regelen van ouders die mee willen.
We hebben al vele assemblies gezien, zoals de opera van San Jose, een Science voorstelling, verschillende assemblies over pesten en het weerbaar maken van kinderen, schrijvers die over hun boek (met een doel) vertellen, over doorzettings vermogen, een goochelaar, enzovoort. Deze keer was er een Wildlife assembly.
Hiervoor was de Wildlife Association Organization uit Half Moon Bay uitgenodigd. Zij vangen gewonde dieren op die zelfs niet meer in een dierentuin kunnen leven. Want beesten die in de dierentuin leven, behoren niet ziek of gewond te zijn.
Deze organisatie reist de Bay area rond om de kinderen in elementary en middle school iets bij te brengen over de beesten, en wat ze moeten doen als ze een beest vinden.
Ze hadden een Mississippi Kite, een Coendou (=stekelvarken), een Red fox, een Sneeuwuil, een Canadeese Lynx en een andere havik bij zich. En dat allemaal in de cafetaria van de school.
Iedere keer als er een nieuw beest tevoorschijn kwam, moesten de kinderen stil zijn, en dan vertelde ze waarom het beest bij hun was. Ook vertelde ze wat de beesten aten, hoe oud ze werden, wie hun vijanden zijn, waar ze woonden en dat soort dingen.
Natuurlijk vertelde ze ook over enkele bijzonderheden van de beesten.
Een verhaal over b.v. de sneeuwuil was dat mensen een tocht maakten over de Arctische toendra. Daar vonden ze dit uilskuiken van de sneeuwuil op de grond. De wandelaars brachten de jonge uil naar het ranger station. In principe is dat een goede daad, alleen in dit geval niet, want deze beesten hebben hun nest op de grond. Toen ze het jong terug wilde brengen naar het nest, konden ze het nest door de sneeuw niet meer vinden natuurlijk.
Al met al was de boodschap dat je voorzichtig met de beesten om moet gaan. En als je een beest in nood ziet, dan kun je beter hulp halen, of heel goed onthouden waar je het gevonden hebt, ook omdat je nooit weet of het beest angstig en dus gevaarlijk kan zijn.
Weer een keer heel leerzaam, en niet alleen voor de kinderen.

Maaike 11 jaar!

2009-11-13T14:17:00.000-08:00

Na mijn verjaardag is al 11 jaar Maaike aan de beurt. Deze keer wilde ze een Sleepover. Nou vooruit dan, 6 meiden uitgenodigd en ze kwamen allemaal.
Op de uitnodiging staat vanaf 5 uur, en dan staan ze hier ook precies om 5 uur met kussen en slaapzak op de stoep. Gelukkig zijn de kinderen nu zo oud, dat de ouders ze gewoon afzetten en dat we die niet meer hoeven te vermaken zoals vroeger.
Bas was heel blij dat hij ook een logeerpartij had bij Aniek, zodat hij niet "bij al die meiden" hoefde te blijven.
We hadden de woonkamer omgebouwd en er allemaal knuffels en ballonnen neergelegd, lampjes opgehangen, de computer weggehaald, de banken aan de kant geschoven en al de reserve matrassen waren neergelegd.
Dit werd door de ouders als verwennen bestempeld. Waarom hebben ze matrassen nodig, ze kunnen gewoon met slaapzak op de grond liggen? Maar dat wil ik ze niet aandoen, ons huis is nogal koud (vind ik) en dan gewoon op de grond? Nee hoor, we hebben matrassen genoeg dus die kunnen ze gewoon gebruiken.
Toen ze allemaal binnen waren kregen de meiden een menukaart met verschillende mogelijkheden voor het voor-, hoofd- en bijgerecht. Daaruit moesten ze een keuze maken. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want wat zijn nou toch groene en gele rondjes bij de groenten, of aardappelen op Franse wijze? Maar goed, uiteindelijk snapten ze het en nadat ze hun keuzes gemaakt hadden, konden ze toasten op de Jarige Job, en konden wij de keuken in om de gerechten klaar te maken.

Terwijl wij kookten, gingen de meiden kaarsen versieren met 3D verf. Er kwamen hele leuke creaties uit.
Ook hadden we een vel papier opgehangen, en stiften neergelegd, zodat ze hun creativiteit konden botvieren op het stuk papier en niet op onze muren.
Hierna konden ze aan tafel. Ze voelden zich heel groot, en hun gesprekken zijn heel grappig om te volgen vanuit de keuken.
Het voordeel van de menukaart was, dat ze ook allemaal alles op aten, ze hadden het tenslotte zelf gekozen.
Alleen voor het toetje hadden ze geen keus, het werd een bolletje ijs, waar ze dmv allerlei toppings, zelf hun Sundae van moesten maken.
Na deze suikerinjectie gingen ze "Guesstures" spelen en daarna kleden ze zich om in hun pyjama's. Hierna doken ze samen de badkamer in voor het gezichtsreiniging ritueel, waarna ze de woonkamer in beslag namen waar wij de matrassen allemaal neer hadden gelegd.
We hadden een strandbal opgeblazen en daarop stonden allerlei vragen. Ze moesten de bal naar elkaar toe gooien en waar hun rechterduim op de bal terecht kwam, stond een vraag die ze moesten beantwoorden.
Hierna werd de DVD speler aangezet en doken ze allemaal op, en in hun slaapzakken.
Voor Edwin en mij was het tijd voor een welverdiend glas wijn in de naastgelegen kamer. En toen werd het stil. De eerste film was uit en de volgende film ging erin.
En toen werd het nog stiller, totdat Edwin mij om 00.15 uur gapend aankeek en zei dat hij naar bed wilde. Tja, hij staat iedere dag om 6 uur op, ik niet dus ik vond het niet meer dan normaal dat ik op zou blijven. Toch nog maar eventjes stiekem kijken bij de meiden, en tot onze stomme verbazing sliep de helft al!
We hebben toen de film maar uitgezet en de overige meiden besloten om ook maar te gaan slapen. Heerlijk, waarschijnlijk helpt een matras!
De volgende ochtend hebben ze natuurlijk eerst de film uitgekeken en liggen kletsen. En na een uitgebreid ontbijt met wafels, eieren en spek, en natuurlijk boterhammen met hagelslag, werden ze om 11 uur weer opgehaald.
Wat een geweldige meiden waren het, wij waren veel uitgeruster dan verwacht, en Maaike vond het geweldig! Wat kan je nog meer verwachten van je 11e verjaardag.

Geschiedenis van Pompoenen snijden

2009-10-31T00:00:00.000-07:00

De traditie van pompoenen snijden begon niet met het snijden van pompoenen, maar met het uitsnijden van bieten, aardappelen en knolrapen.
De geschiedenis gaat 2000 jaar terug toen de Kelten 1 november vierden omdat toen het oogsten begon net zoals de winter, en dus ook de dood.
Honderden jaren geleden waren de Ieren de eerste die Jack O' Lanterns maakten die synoniem staat voor de traditie van Halloween.

De naam Jack O' Lantern die hier gebruikt wordt voor de uitgesneden pompoen was oorspronkelijk Jack of the Lantern.
Deze naam refereert naar een figuur genaamd Stingy Jack, die allerlei trucjes met iedereen uithaalde inclusief een met de duivel.
Stingy Jack dronk veel, en toen hij na een avondje drinken huiswaarts keerde, probeerde de duivel hem de hel in te praten. Jack die niet van plan was om dood te gaan, overtuigde de duivel om in een bijgelegen appelboom een appeltje voor hem te plukken. De duivel klom in de holle stam en Jack sneed vlug een paar kruizen in de stam. Hierdoor kon de duivel er niet meer uit. De boze, en beetgenomen duivel eiste dat Jack hem eruit liet, maar Jack liet hem eerst een belofte doen. Hij wilde dat de duivel nooit zijn ziel zou meenemen in de hel wanneer hij overleed. Dit beloofde de duivel en Jack liet hem vrij.

Nadat Jack overleed, werd hij geweigerd in de hemel, maar zoals de duivel had beloofd, hij werd ook niet in de hel toegelaten.
Vandaar dat Jack gedwongen was om in de wereld als een geest te blijven ronddwalen. Jack hield altijd een knolraap vast en de duivel gooide nog een gloeiend kooltje achter hem aan. Dit stopte Stingy Jack in de knolraap, en zo was de Jack O' Lantern geboren.

De Ieren namen de mythe van de Jack 'O Lantern over en sneden gezichten uit allerlei soorten voedsel. Het voorwerp moest groot genoeg zijn om een gezicht uit te kunnen snijden, zodat de slechte zielen (en Stingy Jack) werden afgeweerd als Halloween kwam.
Toen de pompoenen in Noord Amerika werden ontdekt, ontdekte men ook dat je hieruit veel makkelijker gezichten kon snijden dan uit de knolrapen, aardappels of bieten.

Toen de golf Ierse immigranten rond 1800 naar Amerika kwam, brachten ze ook de traditie van Halloween en de Jack O' Lanterns mee.
Het wordt nu dus al meer dan een eeuw over het hele continent gevierd.

Maar ook hier staat de vooruitgang niet stil. Er zijn nu gemotoriseerde mesjes verkrijgbaar, en zelfs de pompoen is te koop in kunststof, zodat hij ook niet meer vergaat, en je het volgend jaar weer van je kunstwerk kunt genieten.

En nu maar hopen dat Stingy Jack aan de andere kant van het continent blijft.

Happy Halloween!!!

Sociaal netwerk

2009-10-18T10:57:00.000-07:00

Afgelopen week kregen wij het bericht dat er iemands echtgenoot onverwacht en dus zeer plotseling op 52 jarige leeftijd was overleden. Zijn echtgenote is lid van ons tennisteam en al snel ging er een mailtje rond wat we voor haar zouden doen.
Iedereen was het ermee eens dat er een bijdrage van ieder van ons zou komen voor een bloemstuk of een donatie naar een voor hen te beslissen goed doel.
Tot zover is dit nog wel hetzelfde als in Nederland.
Het tweede mailtje dat dan ook meteen rondgaat is voor mij anders.
Hierin wordt gemeld dat we ook iets ondersteunends voor Connie en haar dochter moeten doen. En prompt komt er een stortvloed aan mailtjes dat we dus voor het avondeten voor hen gaan zorgen. Wie daaraan mee wil doen kan zich kenbaar maken aan een contactpersoon en die verzameld alle namen. En oh ja, de dochter is vegetarisch dus daar moeten we dan natuurlijk ook rekening mee houden.
De volgende dag komt er weer een mailtje met daarop de data waarop iedereen zijn dag staat wanneer hij/zij voor die warme maaltijd zal zorgen.
De laatste datum stond toen al 4 weken verder, op 9 november!
Dat is volgens mij in Nederland niet denkbaar. Misschien als je bij een kerk hoort dat dat nog voorkomt, maar verder niet. Iedereen roept wel hoe zielig het voor je is, of "Als we kunnen helpen, laat maar weten", maar van deze spontane sociale akties heb ik nog nooit gehoord.
Wie zegt dat Amerikanen oppervlakkig zijn, hebben zelf nog nooit dieper gekeken dan de bovenkant, want daaronder zitten heel veel sociale netwerken, en niet alleen bij overlijdens, maar ook bij ziektes of ander persoonlijk leed.
Misschien komt het omdat in Nederland iedereen verwacht dat de overheid maar moet helpen, en zelf niet hoeft te helpen omdat "we toch al die sociale bijdrages moeten betalen". Ik weet het niet, maar ik vind deze aanpak toch wel heel persoonlijk en waardeer het heel erg.
Wie weet er nog een lekker vegetarisch gerecht?

Bronco Night

2009-10-12T13:51:00.000-07:00

Iedere school hier heeft een bepaalde mascotte, en vaak zijn dit beesten. Simonds waar Bas zit heeft een cougar (poema) en Brett Harte waar Maaike zit heeft de bronco (ongetrainde of wild paard).
Een paar keer per jaar worden er voor de kinderen Bronco Nights georganiseerd. De eerste was afgelopen vrijdag; het was de Bronco Neon Dance Night. Jawel, onze grote meid ging naar haar eerste echte dansavond van 19.00 tot 21.00 uur, op school, met als thema "neon".
De hele week konden ze onder schooltijd, op vertoon van haar studentenpas, een toegangskaartje kopen van $5,00. Daarvoor kregen ze een polsbandje en een briefje mee dat wij als ouders moesten ondertekenen. Hierop stonden de regels die gelden voor de dansavond. De kledingvoorschriften die normaal gelden voor schooltijden, golden nu ook. Zonder deze 3 bewijzen zouden ze niet toegelaten worden op de dansavond.
Na 19.30 mogen ze niet meer binnen, en om 21.00 uur stipt moesten ze opgehaald worden.
Er is een algemene wet die voor heel San Jose geldt en dat is dat jongeren onder de 15 jaar niet onbegeleid op straat mogen zijn. Maar om van een school of sport activiteit terug naar huis te gaan mag je 15 minuten rekenen. Dus na 21.15 geen kinderen meer op straat.
Ze mochten ook niet "freaken" Blijkbaar zijn we oud aan het worden, want we moesten opzoeken wat dat was zodat we dat haar konden vertellen. Het heet bubbling op z'n Nederlands en ook daar had ik nog nooit van gehoord (wel van de danssoort). Maar goed, dat mocht dus niet.
Vrijdagmiddag na school ging Maaike meteen met haar vriendinnen mee om zich klaar te maken voor de dansavond. Of ik even later haar kleren kon brengen dan konden zij alvast beginnen met het optutten. Haar school is om 14.30 uit en het feestje is pas om 19.00 uur! Tuurlijk, ik breng je kleren en al je pasjes wel.
Bij aankomst bij het vriendinnetje thuis waren ze allemaal (7 meiden) druk in de weer met krultangen, mascara, glitterstiften en lipgloss. Ze zagen er prachtig en opgewonden uit met de neon spullen.
Hierna nog even op het gras zodat alle mama's een foto konden maken van alle meiden voordat ze eindelijk weg konden. Lisa bracht de meiden naar school, en dat bestaat dus alleen maar uit het afzetten voor de school waarna ze door de toegangscontrole de cafetaria in konden, en daar horen geen ouders bij. De uitgekozen chaperonnes zijn de enige volwassenen die in de school aanwezig mogen zijn, en die toezicht houden op die avond.
De cafetaria was omgebouwd tot danszaal, compleet met diskjockey, er was een videoscherm waarop de bijbehorende clips vertoond werden. Verder was er drinken (alcoholvrij) en waren er snacks te koop. Om 21.00 uur mochten we ze weer ophalen.
Ze kwamen helemaal enthousiast naar buiten. Toen ik vroeg of de jongens ook dansten, was het antwoord; "Nee, die gingen naar de naastgelegen gymzaal om te basketballen."
Heerlijk toch om te zien dat er door de jaren heen nooit iets veranderd.

Free Dress?

2009-09-25T17:52:00.000-07:00

Maaike zit sinds dit jaar dus op Bret Harte Middle School. Afgezien van de hoeveelheid huiswerk die ze krijgt gaat alles prima. Toch is er een klein probleem.

Op de Elementary school waar ze eerst zat hadden ze schooluniformen. Heel makkelijk, gewoon een blauwe broek of rok, en een poloshirt in de kleuren, wit, rood, groen of blauw.
Op de nieuwe school heeft ze free dress. Dat betekent dus dat je zelf je kleren kunt uitkiezen. Nou ja dat ook weer niet helemaal, er zijn toch nog regels, zoals;

Pyjama's of ander slaapmateriaal,
Obscene woorden of plaatjes, etnische of religieuze zinnen op kleding,
Hoedjes, haarbedekking, haarbanden of zonnekleppen,
Meer dan 1 rood of blauw kledingstuk,
Sportkleding anders dan uitgegeven door en voor de school,
Kleding, kleuren die relatie kunnen hebben met gangs,
Korte rokken of broeken,
Kapotte of gemaakte openingen in kleding,
Geen doorkijk kledingstukken,
Blote buiken; de onderkant van een shirt moet het onderste kledingstuk bedekken,
Jassen of truien om foute kledingstukken te bedekken,
Kettingen of grote juwelen,
Blote voeten of teenslippers.

Dit is allemaal niet toegestaan, en dan zijn er ook nog de volgende regels;

Broeken moeten boven het heupbeen zitten, met een riem, en ondergoed mag niet zichtbaar zijn,
Onderkant van kledingstukken moeten bij een gestrekte hand langs het lichaam, het lijf bedekken,
Schoeisel moet dichte tenen hebben,
De hemdjes moeten minimaal 5cm brede schouderbandjes hebben.

Op dit moment is Maaike 1 keer aangesproken op haar hemdjurkje. Het hemdje dat eronder zat had dus te smalle bandjes, maar dat bleef alleen nog maar bij een waarschuwing.
Gisteren echter kwam ze naar de auto gelopen in haar sportbroek.
Was ze zich na haar 1ste uur PE (=gym) aan het omkleden in een broek die ze al vaker aan heeft gehad. Maar deze keer keek weer een andere juf en riep haar met; "He, miss Holland! Je weet toch wel dat we een regel hebben dat er geen gaten toegestaan zijn op je bovenbeen? Heb je nog een ander kledingstuk bij je?"
Nee dat had ze niet, dus moest ze de rest van de dag in haar sportbroek rondlopen. Want dat is het gevolg van afgekeurde kleding. Mocht je die ook niet (bij je) hebben, dan moet je naar het kantoor en moet je een kledingstuk lenen van de school.
Ze vind het allemaal maar stom en trekt zich er gelukkig niet veel van aan.
Dat is ook een reden waarom Björn Borg hier helemaal niet bekend is, want er liggen echt genoeg riemen in de school om alles strak aan te trekken.

Tennis kampioenschap

2009-09-05T19:00:00.000-07:00

En wat was het spannend!
Afgelopen weekend is Saskia naar Carmel Valley Ranch geweest, waar dit jaar de Noord Californische kampioenschappen werden gehouden. Haar team, "The Blue Angels", was gedurende het seizoen oppermachtig, en werden kampioen in hun poule. Ze mochten vervolgens een play-off wedstrijd spelen tegen de nummer twee, en tijdens onze vakantie in Nederland werden de divisie kampioenschappen gehouden in Folsom. Ook daar werd het team kampioen, waardoor de uitnodiging volgde voor het toernooi voor de beste van heel Noord Californië, de sectionals.
De winnaar van deze wedstrijden wordt namens Noord Californië uitgezonden naar de Nationale kampioenschappen, waar de winnaars van alle 50 staten van Amerika (inclusief Hawaii en Alaska) samen spelen om te bepalen welk clubteam het beste van de Verenigde Staten is (per klasse natuurlijk). Gezien het feit dat ik deze weblog schrijf, kun je wel afleiden wat de uitslag is geworden......ze is er nog steeds "ziek" van.

Saskia speelt met haar team in de 2.5 klasse, elke wedstrijd bestaat uit twee dubbels en een single. Saskia heeft het hele seizoen sterk gedubbeld, voornamelijk met haar vaste partner Lisa. Lisa is van Nederlandse oorsprong, en vrij lang net zoals Saskia. Ze noemt Saskia ook haar 'Dutch sister'. Ze hadden alle wedstrijden als het nummer 1 team gewonnen in de voorrondes, en waren nu eens een keer opgesteld als team nummer 2 voor de wedstrijden die op vrijdag begonnen.
Het was de bedoeling om haar om 6 uur 's-ochtends bij de Starbucks af te zetten, zodat ze met de andere meiden naar Carmel kon rijden. Nou ja, dat liep even anders, want de wekker ging niet af om 5.30 (hij stond op pm ipv am). We werden gelukkig om 6.15 wakker, en na wat gebel spraken we af dat de andere meiden haar wel thuis zouden ophale. Snel brood klaarmaken, en naar buiten naar de auto.

Wat schetste onze verbazing toen we buiten stonden? Een gedeelte van het team bleek de avond van te voren stiekem onze tuin te hebben versierd met blauwe tennisballen en borden. Heel erg leuk. Ze hadden dit bij alle speelsters gedaan. Er zijn ongeveer tien meiden die meedoen met het team, en twee coaches die het team begeleiden, waaronder de tennis director van onze club, die zelf een top 200 speler is geweest, echter, hij is maar 1 keer op zo'n toernooi is geweest als speler.

In ieder geval waren ze op tijd in Carmel Valley Ranch aangekomen, een golf en tennis resort in de vallei buiten Carmel, waar Sas toevallig ook in mei was geweest. Het was er behoorlijk warm, ongeveer 38 graden. Ze konden nog opwarmen en speelden hun eerste wedstrijd om 11 uur.
Binnen de kortste keren hadden de beide dubbels gewonnen, en moesten ze wachten op de single partij. Die was wat later begonnen, en vanwege de lange rallies duurde het langer dan verwacht. De tegenstandster kreeg op een gegeven moment kramp, werd behandeld, en heeft uiteindelijk toch nog de partij gewonnen. Maar goed, Sas d'r team had wel de match gewonnen met twee tegen een.
De coaches overlegden, en besloten uiteindelijk om met dezelfde speelsters de volgende dag van start te gaan. Dit was wel erg teleurstellend voor twee andere speelsters, die eigenlijk verwacht hadden dat zij mochten spelen, maar vanwege eerdere resultaten en de voorbereidende wedstrijden, was gebleken dat dit de sterkste opstelling was.

Sas was goed gemutst toen ze weer thuis in San Jose aankwam. We hadden besloten om het weekend met z'n allen in Carmel te logeren, en moesten nog pakken om op tijd de volgende dag weg te kunnen. Gelukkig was de wedstrijd pas 's-middags, zodat we niet al te vroeg de deur uit hoefden. We verbleven ook in het resort van Carmel Valley Ranch, en Sas kon met de andere meiden opwarmen terwijl ik met de kinderen bij het zwembad ging lunchen.

We waren op tijd bij de tennisbanen om alle wedstrijden van de Blue Angels te kunnen volgen.
Sas en Lisa hadden het in het begin een beetje moeilijk, maar toen zij weer op gang kwamen, konden ze makkelijk de wedstrijd afmaken en winnen. Ook de andere dubbel en singel wedstrijden werden gewonnen, waardoor de Blue Angels riant aan kop gingen, en nog maar 2 matches hoefden te winnen om naar de Nationals te mogen.

De Nationals worden gehouden in Indian Wells, op een enorm tennis complex in het zuiden van Californië, vlak bij Palm Springs. Hier worden ook ATP toernooien gehouden, waaronder het BNP Paribas toernooi. Er zijn daar 22 tennisbanen en het hoofdveld heeft een tribune voor 16.100 mensen; het op een na grootste van de wereld.

Na de wedstrijd op zaterdag was er overleg met de coaches, en tot verbazing van de omstanders werd besloten om Saskia en Lisa niet op te stellen, maar de twee meiden die de dag ervoor teleurgesteld waren alsnog een kans te geven.

Die avond hebben we prima gegeten, helaas was het nog steeds erg heet, en de airco deed het niet in onze kamer, waardoor we later op de avond alsnog van kamer moesten veranderen. Ook de andere meiden hadden niet geweldig geslapen, en een beetje moe werd de volgende dag gezamenlijk opgewarmd op een nabij gelegen tenniscomplex, en konden de dames omstreeks 12 uur aan de wedstrijden beginnen.

Onze single speler kon gelukkig makkelijk winnen van dit team, die de vorig twee wedstrijden al verloren had en eigenlijk geen kans meer maakten om verder te komen.
Helaas waren de nummer 1 dubbel tegenstanders wel ten strijde getrokken met een sterk koppel, en onze nummer 1 koppel werd met twee sets verslagen.
Het kwam nu allemaal neer op de tweede dubbel partij, tussen de vervangsters van Saskia en Lisa, tegen Walnut Creek.
De eerste set werd verloren met 6-4, en de tweede set werd na een goede verbetering uiteindelijk 1-6, dus tijd voor een 10-point Coman tiebreak in de derde set. Hierbij wordt om beurten geserveerd, en wint het team dat als eerste 10 punten haalt. En dat werd uiteindelijk in het voordeel van de tegenstandsters beslecht.
Helaas pindakaas, de Blue Angels hadden de derde match verloren, en hadden de einduitslag niet meer in eigen hand. De tegenstandster van vrijdag wonnen hun match met drie nul, en hadden nu een betere set score dan ons team, en legden vol verbazing beslag op de eerste plek. Ze kwamen vragen hoe het nou kon dat de Blue Angels verloren hadden, en niet hun sterkste team met die "twee lange meiden" opgesteld hadden. De gemoederen liepen hoog op. Het was allemaal nog wel netjes, maar de coaches werden afgeschilderd als amateuristisch, en de dames die als vervangers zo graag wilden spelen en nu verloren hadden, werden een beetje met de nek aangekeken. De NorCal divisie kampioenschappen waren ten einde.

Ja ja, de wereld stortte in voor een aantal dames, en ook Saskia is er de hele week behoorlijk down van geweest. Ze had zich zo verheugd op de Nationals en het team was er sterk genoeg voor, het was moeilijk aan te geven waar het nu eigenlijk precies mis is gegaan.
Hadden ze nou het team niet moeten veranderen; hadden ze nou het andere dubbelteam moeten vervangen; had de single speelster de eerste wedstrijd niet moeten verliezen; hadden de vervangsters niet zo op hun strepen moeten staan; hadden de coaches beter voet bij stuk moeten houden en de sterkste speelsters op moeten stellen; hadden ze de derde dag de tegenstanders onderschat?
Het kan allemaal, maar de bittere waarheid is dat Saskia nou niet naar Indian Wells gaat met de Blue Angels, en na de team evaluatie in het pizza restaurant 's-avonds is maar geopperd dat we met z'n allen dat weekend naar Las Vegas moeten.......Sin City, here we come!

Nederland

2009-08-15T23:50:00.000-07:00

Dit jaar gingen we allemaal apart naar Nederland.
Eerst de kinderen, en daar hebben Edwin en ik heerlijk gebruik van gemaakt. Nadat we de kinderen met het vliegtuig hadden zien wegvliegen, slik, togen wij richting Sausalito.
Dit artistieke dorpje ligt aan de andere kant van de Golden Gate Bridge en de sfeer is er heel gemoedelijk. Na ons uitzicht vanaf een terrasje op San Francisco reden we terug naar SF om heerlijk te gaan dineren bij Garry Danko.
De volgende dag rustig door San Francisco gereden en daarna weer richting huis.
Het weekend erna hadden we ook nog samen omdat ik pas maandag zou vliegen. Dus bedachten we dat het wel leuk was om naar Napa Valley te rijden.
Ook daar hadden we een hotelletje geboekt en heerlijk van zon, wijn, kaas, en het goede leven genoten.
En op maandag vertrok ik alleen naar Nederland. Bij aankomst moesten de kinderen eerst vertellen waar ze allemaal met opa en oma en hun neven en nicht waren geweest. En daar hoorden natuurlijk ook bewijsmaterialen bij. Zo waren ze naar de Ontdekhoek in Zwolle geweest, onderweg naar Langweer bij het oudste, nog werkende planetarium; Eise Eisinga in Franeker geweest, ze hebben bij een glasblazer gekeken, en bezochten het Aviodrome in Lelystad. En ze vonden dat ze helemaal niet verwend waren...

De volgende dag nam ik de kinderen mee naar "zuiden".
Daar hadden we iedere dag een andere slaapplek. De kinderen gingen naar hun vriendjes en brachten ze de volgende ochtend ook nog weg naar hun oude school. Ze vonden dat de vroegere klasgenootjes veranderd waren. Tja, dat ze dat zelf ook waren komt waarschijnlijk niet in hun op. Ze hebben een nacht bij Ger geslapen en ik heb ondertussen vriendinnen in een sneltempo bezocht.
Het was weer heel leuk en gezellig om iedereen te zien. Maar zodra je goed en wel zit moet je alweer naar de volgende afspraak. Hierdoor kreeg ik weer, net als de vorige jaren, het gevoel dat je jezelf en veel mensen tekort doet. Dat komt natuurlijk omdat je je hele sociale leven in een paar dagen probeert te proppen.
Het weekend waren we in Langweer en gelukkig werkte het weer ook mee. Jelle heeft Maaike geleerd om met een motorbootje te varen, met als gevolg dat ze dat tot nu toe veel leuker vindt dan een zeilboot varen. Ook Hidde en Bas genoten van elkaars gezelschap en hebben heerlijk kunnen nintendo-en, zwemmen en dobberen in het water.
Op maandag kwam Edwin ook naar Nederland, maar hij heeft die week nog veel moeten werken, en daardoor ook wat avonden in Amsterdam doorgebracht, maar vanaf zaterdag kon ook zijn vakantie weekje beginnen.
De kinderen zijn een dag en nacht met opa en oma met de boot weggeweest wat ze ook graag wilden en brachten een bezoek aan het Kameleon dorp. Ze zaten lekker onder de modder, maar vonden het prachtig.
Het weekend kwamen RJ&K en hebben we het huisje overgedragen aan hen, en kropen wij in hun huis in Zeist. We hebben genoten van hun fietsen met fietstassen. We konden daarmee prima op zijn Nederlands boodschappen doen.
Vanuit Zeist konden we makkelijk naar Wijk bij Duurstede waar de kinderen ook nog een logeerpartij hadden en daardoor konden Edwin en ik nog een dag samen op stap in Hilversum.
We bezochten een pannenkoekenhuis, keken naar een voorstelling in de slottuin, kochten in bij de HEMA, de AH en de Jumbo en deden lekker toeristisch door met de trein naar Madurodam te gaan.
En tja als je in Nederland woont, moet je (meestal) ook zelf je gras maaien. Dus Edwin wilde dat Bas ook meegeven in zijn opvoeding, en heeft hem dat maar even snel geleerd. Je weet nooit waar dat goed voor is.

En toen ging ons vliegtuig weer op zaterdag naar Amerika. Deze keer vlogen we met z'n allen terug.
Ondanks de snelle bezoeken, hebben we er wel van genoten.
Dank jullie allemaal voor de gezelligheid, de koffie en de koekjes, de wijn en de chipjes en het water en de limonade en alle ontbijtjes met heerlijk bruin brood met filet american, hagelslag en de kaas, het was heel lekker.
Tot volgend jaar!

Alleen weg

2009-07-12T10:21:00.000-07:00

Op zaterdag 11 juli was het zover. De kinderen keken er al lang naar uit. Eindelijk zonder papa en mama naar Nederland vliegen. Niet dat ik dat zo leuk vond, want er kan zoveel gebeuren....
Maar ze bleven volhouden dat ze dat wilde doen, helemaal alleen vliegen, niet met mij een paar rijen achter hen in het vliegtuig, maar echt alleen. Nou ja, als unaccompanied minors dan. Want de KLM biedt begeleiding van een steward(ess) gratis aan voor kinderen tot 11 jaar. En ja ik weet het wel, die reis hebben ze al een paar keer gemaakt, het is een lange maar rechtstreekse vlucht. Uiteindelijk konden de kinderen en Edwin me overtuigen om ze te laten gaan.
We brachten ze naar de balie, en daar vertelde de grond-stewardess dat er 1 ouder mee mocht naar de gate. Ja, maar wij hebben 2 kinderen en daar horen 2 ouders bij. Nou vooruit dan. Edwin en ik kregen allebei een pas om door de beveiliging heen te gaan tot aan de gate.
Dat gaf me toch wel een fijner gevoel. We moesten sowieso op het vliegveld blijven totdat het vliegtuig vertrokken is, en nu konden we nog ietsje langer bij de kinderen blijven zonder dat zij aan de ene kant en wij aan de andere kant van de beveiliging zijn. Dezelfde grond-stewardess was ook bij de gate en bracht de kinderen het vliegtuig in, en wij bleven wachten totdat het vliegtuig opsteeg. Daag, tot over een week.
11 Uur later kregen we een sms-je dat de kinderen veilig, zonder te slapen, met lege Nintendo's weer afgeleverd waren bij Opa en Oma. En alle neefjes en die ene nicht met ooms en tantes waren ook nog op Schiphol om ze af te halen. Wat een verassend Welkom!

Grand Tetons & Great Basin

2009-07-04T20:00:00.000-07:00

Het Grand Teton National Park ligt zo dicht tegen Yellowstone aan dat je niet eens je nationale parkpas hoeft te laten zien. We reden van het ene park zo het volgende in. Onderweg kwamen we nog langs een plek waar we heel goed konden zien hoe de Snake River door het land meandert.
De Grand Tetons zijn de jongste pieken van de Rockies, en behoren tot de scherpste ter wereld. Ze steken 1,5 kilometer boven de Snake River valley uit, de grootste top van de Grand Teton is 4.197 meter hoog. Er loopt een snelweg van noord naar zuid door het park heen, en op verschillende plekken kun je zijwegen richting de bergtoppen maken.
We lieten ons per boot vervoeren over Jenny Lake zodat we naar de 24 meter hoge Hidden Fall konden lopen. Zoals de bestuurder van de boot al zei was deze waterval niet zo verstopt, je kon gewoon iedereen volgen die hetzelfde pad nam, op een paar uitzonderingen na die verder liepen. Dit is het drukst bewandelde pad van de Grand Tetons. Vanaf de waterval liepen we nog wat verder omhoog naar Inspiration Point. Daar had je een prachtig uitzicht over Jenny Lake. Ook zagen we daar weer de marmot op zoek naar eten en er liepen chipmunks rond die teveel door de toeristen waren gevoerd, en daardoor bijna tam leken.
Na de wandeling hebben we bij Dornan's in Moose gegeten, vlakbij de oversteekplaats van de Snake River van vroeger waar de pioneers de rivier over moesten. Hier konden reizigers van west naar oost de wilde rivier veilig oversteken door gebruik te maken van een pontje.
Na een dia-avond van een park ranger en een nachtje slapen op de camping Gros Ventre in het Nationale Park, zijn we richting Jackson gereden. We hadden gereserveerd voor een wildwater tocht op de Snake River, en moesten op tijd op de KOA camping aanwezig zijn, omdat de tocht vanaf de camping zou vertrekken.Het raften werd georganiseerd door Dave Hansen. We werden in wetsuits gehesen en met een bus naar het vertrekpunt van de boten in de rivier gebracht.
Het zomerse weer was hier die week net begonnen, en de smeltende sneeuwlaag in de Tetons in combinatie met de vele regen van de afgelopen weken zorgde ervoor dat de stroomversnellingen op de rivier normaal gesproken niet echt met veel toeristen meegemaakt werden. Het rafting bedrijf had de kleinere bootjes zelfs even uit de verhuur gehaald. Het water was 5 graden celsius, en stroomde met een rotgang over tientallen stroomversnellingen van klasse 3 en zelfs eentje van klasse 4 heen. We gingen met z'n tienen in een boot, en een gids achterop met roeispanen. Edwin kreeg een roeispaan en de kinderen konden, zoals ze wilden, voorin de boot zitten, en ik zat vlak achter ze.
Al bij de eerste (kleine) versnelling werden we kletsnat, en bij elke volgende nog veel meer. Bij eentje hapte de boot zoveel water dat Bas zelfs helemaal onder water terecht kwam in de boot. Daar schrok hij wel een beetje van, maar hij bleef het gelukkig wel leuk vinden. En nadat hij weer wat gerustgesteld en opgewarmd was achter in de boot, kwam hij weer voorin zitten. Toen konden we ons klaarmaken voor de "Lunch Counter", de zwaarste en gevaarlijkst rapid op dit stuk van de rivier. (Wij hadden geen camera bij ons, maar dit filmpje vond ik op youtube)
We konden ook onze foto's kopen die door een professional vanaf de kant gemaakt werden.
Na een (belachelijk) duur nachtje op de KOA in Jackson, zijn we weer verder richting huis gereden.
We kwamen in the National Oregon / California Trail Center in Montpelier (Idaho) terecht. Daar maakten we een tocht terug in de tijd van 1852. We kregen een korte uitleg over hoe geweren werden gemaakt, wat we als pioniers mee konden nemen op onze 5 maanden durende tocht van Missouri helemaal naar Oregon. De mensen die daar werkten waren in klederdracht en spraken ons aan alsof we ook net van onze tocht afkwamen. We reden mee in een huifkar simulator en ons werd gevraagd waarom we in de kar zaten, want dat mochten alleen maar zieken, zwangeren of soms kinderen. Heel leuk gedaan. En vooral onze kinderen sprak het heel erg aan, want dit is uitgebreid besproken op school.
Vervolgens kwamen we nog langs Bear Lake waar we niet eens buiten konden zitten omdat we opgevroten werden door de muggen. Daardoor besloten we om meteen maar verder te rijden richting het Great Basin National Park.
Dit is het enige Nationale Park van Nevada, en ligt erg afgelegen, (nou ligt alles hier afgelegen dus dat is eigenlijk niets nieuws). Het is een Grote Bekken in een woestijngebied omgeven door bergen, en het heeft geen rivieruitloop in de oceaan. Het National Park ligt bij de grootste berg binnen het gebied, de Wheeler Peak, en is 3.982 meter hoog.
In dit park bevinden zich de Lehman Caves, en daar hebben we een uur onder begeleiding van een ranger rondgelopen.
Hij was druk bezig met de kinderen vooraan in de rij, waardoor we maar de helft van de uitleg gehoord hebben. Na een lange tunnel vanaf het visitors center, passeren we de oorspronkelijke ingang van de grotten die in 1885 ontdekt zijn door Ab Lehman. In de eerste grote zaal laat de ranger zien hoe donker het is in de grot, door de verlichting uit te zetten. Met kaarslicht laat hij vervolgens zien hoe vroeger de grotten bekeken en langzaam ontdekt werden. Door nauwe gangen wringen we ons van kamer naar kamer. Onderweg krijgen we uitleg over hoe de grotten en hun bijzonderheden ontstaan zijn. De ranger wijst erop dat de grotten oud moeten zijn omdat sommige stalagtieten en stalagmieten meters lang zijn en een diameter hebben van zo'n 50 centimeter terwijl ze maar zo'n 30 centimeter per 100 jaar groeien. Als de "tieten" en "mieten'" elkaar raken ontstaat een kolom. Een ander apart verschijnsel is het 'cave bacon', een aan het plafond hangende spekvormige rots, waar je met een zaklamp gewoon doorheen kunt schijnen.
Verder zijn in deze grotten ook nog de zeldame sluiers te vinden.
Aangezien het weer slecht is, besluiten we niet naar de top van de Wheeler Peak te rijden, maar richting California te rijden. De kinderen vermaken zich prima met films en iPod, waardoor we lekker opschieten.
We rijden de Highway 50 die als bijnaam de "Loneliest Road in the World" heeft, en we snappen prima waarom.
Ik geloof dat we in anderhalve dag vier keer ingehaald zijn, en een tiental tegenliggers gezien hebben.
We zijn een keer gestopt en zijn een stukje op de snelweg gaan lopen, gewoon omdat dat kan.
Als het inmiddels 's-avonds laat is, komen we het plaatsje Fallon binnen rijden, en zoeken we een plekje om te overnachten. Het wordt de goedkoopste camping van de hele vakantie, met een winkel op loopafstand, 24 uur per dag, 7 dagen per week open, met schone toiletten en een beveiligde parkeerplaats: de Walmart.
Ik had een keer gelezen dat Amerikanen dat soms deden en dat men dat toestaat, maar om dat nou ook te doen... We hadden weinig keus, er was in de hele omgeving van dit dorp niets te vinden, en Fallon zelf is nou niet echt uitnodigend. We sliepen prima en konden onze reis de volgende dag veilig wakker beeindigen.

Weer wat kengetallen van onze route:

6 staten van Amerika
4 nationale parken
13 dagen onderweg
55 uur auto gereden
4321 kilometers lang
704 liter diesel verbruikt
(Tja, da's ook niet echt zuinig rijden.....totaal 530 dollar, maar een stuk goedkoper dan onze reis naar Utah).

Yellowstone deel 2

2009-07-01T00:01:00.000-07:00

Inmiddels hadden we de RV verplaatst naar een camping in Canyon Village en vandaar uit maakten we een tocht naar de Lower Falls. Deze waterval ligt in de Yellowstone river, en die begint in Yellowstone Lake. Het was een flinke klim naar beneden, maar wel over geasfalteerde grond.
Daarna verder gereden naar de Grand Canyon van Yellowstone. Ineens stonden we te kijken naar een heel groot hert, compleet met gewei. Hij trok zich niet zoveel van ons aan en ging uiteindelijk rustig in het gras herkauwen.
In de Grand Canyon tref je het gele gesteente aan waar het park haar naam aan te danken heeft. Het water heeft een hele mooie diepe canyon gecreëerd.

Ondertussen kon Bas zijn dag ook niet meer stuk want ook hier zag hij weer een Osprey. In het Nederlands noemen we dat een visarend.

's-Avonds zijn we een keer in de Lamar Valley gaan rijden, in de hoop wat andere beesten te zien. En we hadden geluk. Er stonden (weer) verschillende mensen bij elkaar en die hadden net de jacht van wolven op een jonge Pronghorn gezien. Daar waren we te laat voor, maar de wolven waren nog wel zichtbaar. Ze bleven welliswaar in de buurt (te ver voor een goede foto), maar helaas voor hen werd het gaffelbokje te grazen genomen door Coyotes aan de andere kant.
Door een heel sterke verrekijker van iemand zagen we ook nog een bold eagle zitten en wolven van een karkas eten.
Terwijl we naar huis reden werd het al bijna donker en werden we getrakteerd op een fantastische zonsondergang.
Het was erg gaaf om de natuur van zo dichtbij mee te mogen maken.

Ook al zagen we veel bizons, het is altijd aandoenlijk als er dan jonkies bij zijn. Dus bij deze nog een paar foto's van de Koe van Wyoming zoals een ranger ze oneerbiedig noemde.
Na nog een aantal hotsprings en fumaroles lieten we uiteindelijk Yellowstone achter en reden door naar het volgende doel; de Grand Tetons.

Yellowstone deel 1

2009-06-28T10:29:00.000-07:00

Via een korte lunch stop in de stad Idaho Falls, die zijn naam dankt aan de ingedamde watervallen van de Snake River midden in de stad, reden we het dorpje West Yellowstone in Montana binnen. Hierna duurde het niet zolang meer of we zagen het officiële parkbord van Yellowstone.
Yellowstone is het oudste nationale park in Amerika. Het middelpunt is een vulkanisch plateau met een gemiddelde hoogte van 2.438 meter, en er liggen meer dan 10.000 hete bronnen en geisers in. Dat is meer dan de helft van alle bronnen en geisers in de hele wereld.
We sliepen de eerste dagen op de camping in Madison, en omdat we genoeg tijd hadden besloten we alvast een kijkje te gaan nemen bij de Old Faithful Geiser. Hij dankt zijn naam aan het feit dat hij zo betrouwbaar is, elke 90 minuten barst hij uit, het hete water kan 36 tot 55 meter hoog zijn en 2 tot 5 minuten aanhouden. Onderweg zagen we ook al diverse thermische activiteiten, en de eerste bizons staken de weg voor onze neus over. Er leven hier meer dan 3000 van die beesten. Toen wij bij het bezoekers centrum aankwamen gingen de kinderen eerst hun Junior Ranger spullen halen en hierna wachtten we rustig op de bankjes samen met nog honderden mensen af tot hij uit ging barsten. En dat deed hij ook keurig op tijd. Het is een heel indrukwekkend geheel. Ik vond later dat de Old Faithful zeker niet de mooiste geiser was. De Castle geiser, die ook uitbarstte terwijl wij er waren, vond ik zeker zo mooi. Het was wel geluk dat hij uitbarstte want dat doet deze geiser maar eens in de 13 uur.
Doordat we Old Faithful al gezien hadden konden we de volgende dag meteen naar het achterliggende gebied van de Geyser Basins kijken. Dit is een heel mooi gebied. Overal loop je over vlonders, want de aardkorst is hier heel dun en zit vol met bacteriën wat weer die mooie kleuren veroorzaakt. Daar willen we natuurlijk niet doorheen zakken of de bacteriën verstoren, want het is er op sommige plekken ook erg zuur. Het zou zo door je schoenzolen heen kunnen branden.
We zagen verschillende dingen die allemaal het nemen van foto's waard zijn.
Als eerste is er natuurlijk de Geyser. Dit is een warmwaterbron onder de aardkorst die wordt verwarmd door magma, aan de kook komt en dan door een dunne pijp de lucht inschiet, waardoor eigenlijk de druk dus weer van de ketel af is.
De Hotspring is een klein meertje. Het water kan ongehinderd naar de oppervlakte stromen. Dat water, door magma opgewarmd, koelt daarom meteen weer af. Het water in een hotspring heeft een min of meer constante temperatuur. Hoe hoger de temperatuur hoe blauwer de kleur.
De Mudpot is ook een warmwaterbron maar niet zo diep en met een stuk minder water. De zuurgraad is er hoger, waardoor de omringende rotsen door dat bubbelende water worden omgezet in klei en modder. Als er ook nog wat ijzer in de grond zit wordt het wat roder van kleur en krijg je de paintpots.
En het droogste is de Fumarole. Hier is het water in stoom veranderd voordat het de oppervlakte bereikt, en je dus alleen maar stoom uit de grond ziet komen, soms met heel veel grommend geluid.

Al deze thermische dingen, behalve de geiser, hebben een ding gemeen, ze ruiken nogal naar rotte eieren door de aanwezige zwavel, soms wat meer en soms wat minder, maar het ruikt.

We hebben de hele dag door dit geiser gebied gelopen. Van de ene geiser naar de andere hotspring. Het kookt, borrelt en puft overal. En ondertussen komen we ook nog allerlei beesten tegen. De buffels hebben we in dit gebied niet veel gezien, maar volgens de ranger was er de dag ervoor wel eentje vlakbij Old Faithful door de aardkorst heen gezakt. Hij is door de hitte ook overleden. Dit gebeurt, en de rangers doen er niets aan, want dat is de natuur.

Terwijl we van de ene geiser naar de andere lopen, roept Bas ineens een of andere beestennaam, en dan blijkt hij natuurlijk weer gelijk te hebben. Hoe hij al die namen kan onthouden is mij een raadsel. Hij zag een Yellow-bellied marmot. En terwijl wij ernaar staan te kijken, komen de volgende mensen vragen waar we naar kijken, en op die manier attendeert iedereen elkaar steeds weer op wat nieuws.
Zo ook als we de volgende dag richting Mammoth Hot Springs rijden. Ineens staan er zoveel auto's stil dat er vast wel weer wat te zien is. En jawel hoor, daar zien we tot onze grote vreugde een zwarte beer die rustig rondloopt in het gras.

De Mammoth Hot Springs zijn ontstaan doordat de waterbronnen met dat kokend hete mineraalrijke water maar stroomt, en uiteindelijk leggen de mineralen een marmerachtige waas van travertijn over de stenen terassen heen.
Hier zagen we ook aardig wat elanden en herten grazen.

We hebben samen met een ander gezin van de camping een wandeling gemaakt door de Hayden valley.
Dit is een heel open gebied, en het is er behoorlijk drassig. Hoewel we verwachten beesten te zien, maken de kinderen met z'n vieren zoveel lawaai dat zelfs de bizons op grote afstand blijven.
Zeker als de kinderen ineens besluiten om door een klein stroompje heen te gaan lopen. Ze waren even vergeten dat het water ontzettend koud is, en dat niet alleen, het stikt er ook nog van de muggen. Maar ja, op blote voeten door een ijskoude stroom over stenen lopen dat gaat nooit vlug genoeg. Maar ze zijn wel afgekoeld, en daar was het hen om te doen.

Craters of the Moon

2009-06-24T23:14:00.000-07:00

20 Juni vertrokken we naar onze vakantiebestemming Yellowstone. Doordat we de RV een dag eerder mochten halen van het verhuurbedrijf konden we de camper op ons gemak inpakken. We begonnen zaterdagochtend vroeg aan onze lange autorit. De eerste uren ging zeer voorspoedig en voor we het wisten zaten we al in de buurt van South Lake Tahoe. Vervolgens reden we Nevada in en toen werd het uitzicht behoorlijk eentonig.
De kinderen zaten met hun iPod's in hun oren naar een paar luisterboeken te luisteren en vonden het rijden wel best. Eigenlijk was het lastig dat de RV af en toe wat diesel nodig had, want dan moesten ze van ons natuurlijk ook de auto uit, en het was net zo leuk, grappig of spannend in dat boek. Maar doordat het zo goed ging reden we in een keer door naar Elko en vonden daar een camping.
De volgende dag was het Vaderdag en nadat Edwin hun lofbrieven in ontvangst had genomen, gingen we weer op pad.
Ons eerste doel waren de Shoshone Falls in de stad Twin Falls in Idaho.
Dit is een grote waterval in de grote Snake River. Deze rivier zullen we wel vaker tegen gaan komen, want hij ontspringt in Yellowstone en mondt uit in de Colombia river in de staat Washington. Hij gaat dus naar het westen.
Tot voor kort had het hier nog geregend, waardoor er ontzettend veel water naar beneden kwam. We konden niet zien waar het water in de beneden liggende rivier terecht kwam, zoveel water viel er naar beneden.

We lieten we ons niet verleiden om te gaan kijken waar Evel Knievel in 1974 getracht heeft over de canyon van de rivier te springen met zijn motor, want dat leek ons een echte toeristenval. Maar ja, wat doe je als je als stad verder niets meer te bieden hebt?
De wegen zijn hier behoorlijk saai, er is weinig te zien, bijna geen dorpjes, maar wel wegwerkzaamheden. En daar staan dan personen aan allebei de uiteinden van de werkzaamheden. Ze hebben een bord vast waarop "Stop" staat, ze kijken behoorlijk verveeld uit hun ogen en hebben een walkie talkie in hun handen. Wat ons dan weer het idee geeft dat er meerdere mensen in dit verlaten gebied rondlopen. Uiteindelijk komen er een paar auto's van de andere kant met een wagen voorop gereden. De auto's rijden door, de wagen draait om, de persoon met het "Stop" bord draait haar bord om en nu verschijnt er "Slow" en wij mogen de auto volgen. Wat een baan! Hebben ze nog nooit van tijdelijke verkeerslichtjes gehoord?
Hierna kwamen we terecht in Craters of the Moon. Wat een onwerkelijk mooi, zwart landschap van lava.
Dit is zo apart, eerst rijd je uren door saai landschap met alleen maar saliestruiken en dan ineens ligt er dit immense lava veld van 2.892 km2. Het is ontstaan doordat 15.000 jaar geleden lava uit de aardkorst omhoog begon te sijpelen. Dit is weer gestold in verschillende cilinder vormen en lava tunnels. Door sommige tunnels kon je heen klauteren, en blijkbaar storten ze ook regelmatig in, maar dan opent er vanzelf weer een nog niet ontdekte tunnel. Sommige plekken zien eruit alsof er iemand een pot Nutella heeft uitgesmeerd, het ligt helemaal vol met puimsteen, alle stukken hebben zoveel verschillende grillige vormen. Zo ver als je maar kunt kijken is het gebied zwart, met hier en daar een boom. We leerden van alles over de geologie van een vulkanisch landschap, met zijn verschillende vormen en waarom sommige stukken steen zwaarder zijn en hoe poreus deze omgeving is.
De kinderen deden hun Junior Ranger pakket, we luisterden 's-avonds naar een praatje van een ranger over de Oregon Trail, die hier ook doorheen liep, en bleven uiteindelijk ook nog slapen in het park.

5th Grade Graduation

2009-06-12T21:18:00.000-07:00

En dat was dan het einde van de Elementary school voor Maaike.
Volgend schooljaar gaat ze naar de 3-jarige Middle School oftewel de Junior High. En zoals het gaat volgens de traditie, hoort hier een graduation bij.
Het werd redelijk rustig gehouden, zonder die petjes die zo kenmerkend zijn voor een High School graduation, want het omhoog gooien van die dingen kan ook het verspreiden van hoofdluis (als die er al is) bevorderen.
Alle 5th graders verzamelden weer in de cafetaria waar ouders, familieleden en vrienden zijn, om door de directrice toegesproken te worden. Ook enkele kinderen halen een paar herinneringen op over de eerste keer dat ze op school kwamen.
Maaike's eerste juf op deze school, die inmiddels gepensioneerd is, kwam ook langs om "haar" laatste kinderen te zien. Ze had speciaal het T-shirt aangetrokken dat ze van al haar kinderen kreeg bij het afscheid. Ze was nog even gek als toen en net zo trots op hen als 3 jaar geleden. Heel leuk om te zien.
De directrice is de dag voor de graduation bij de kinderen in de klas langs geweest en heeft het een en ander aan hen gevraagd over hun leraar(es) en hield daar ook een praatje over.
En dan roepen de leraren een voor een de kinderen naar voren om hun "diploma" in ontvangst te nemen van de directrice. Dit gebeurt gelukkig in een redelijk snel tempo zodat het niet al te lang duurt voordat we door de 100 kinderen heen zijn.
En dan roept de directrice;

"Ladies and Gentlemen, may I present to you the class of 2016!"

Gelukkig duurt dat nog eventjes, we hebben nu eerst vakantie!

Gerechtsgebouw

2009-06-08T14:20:00.000-07:00

Afgelopen week ging Maaike op schoolreis naar het San Jose Courthouse en de San Jose Police Department.
Ik mocht ook mee. Ik kon kiezen of ik zelf, of met de schoolbus mee wilde rijden. Nou daar hoef ik niet lang over na te denken, laat mij maar zelf rijden. Behalve dat een groep uitgelaten kinderen op schoolreis nogal wat decibellen kunnen veroorzaken, zijn die bussen alles behalve comfortabel te noemen. Omdat ik zelf reed mocht ik Maaike ook meenemen. Deze keer waren er opvallend meer vaders mee.
Het Gerechtsgebouw ligt midden in San Jose, en daar moet je, in tegenstelling tot de rest van San Jose, parkeergeld betalen. De parkeermeters kunnen voor maximaal 2 uur gevuld worden met alleen maar muntgeld.
Voordat we bij het gerechtsgebouw naar binnen mochten moesten we door een metaaldetector. Fototoestellen zijn uit den boze, en rechters willen zeker niet op de foto.
Bij een rechtszaal aangekomen mochten we naar binnen als we heel stil gingen zitten. Er was een rechtszaak aan de gang tegen iemand die niet was komen opdagen bij de rechtbank, terwijl ze gedagvaard was. Zij werd hiervoor ondervraagd en uiteindelijk verliet de jury de zaal, daarna de aanklager en de verdachte met beide advocaten, om op een andere dag terug te komen.
Hierna zaten wij alleen nog in de zaal en toen kwam de rechter in haar toga naar de kinderen en sprak ze toe. De kinderen vroegen voornamelijk dingen over de rechtszaak en zij gaf rustig antwoord waarom iedereen daar was, en wie waar in de zaal zat.
Hierna gingen we naar een ander, ernaast gelegen gebouw; het politiestation. We werden ontvangen door een paar agenten, die de kinderen vroegen wie de wetten maakten, wie ze moest opvolgen, wat als niemand dat zou doen, en wie dat dan in de gaten hield, enz. Kortom de democratische rechtsstaat in kindertaal.
We kregen een rondleiding door het gebouw, zagen de ruimte waar ze iedere morgen hun briefing kregen, zagen de garage met de auto's waar de kinderen in mochten. We bekeken een ruimte waar het communicatie centrum was. Dit was net een week in gebruik genomen. Ze kregen uitleg wat er gebeurde als er een telefoontje binnenkwam. We zagen 3 verschillende monitoren, een waar ze de gegevens invulde, een met de plattegrond, en een met de gegevens van de politiewagens in de buurt. Ze legden uit wat ze moesten doen als ze per ongeluk het alarmnummer 911 belden. Iedereen riep dat je moest opleggen, maar dat was niet het goede antwoord. Blijkbaar zijn ze dan verplicht om toch een wagen naar dat adres toe te sturen, dus je kon beter terugbellen en zeggen dat je een fout had gemaakt.
Ze zagen een galerij met foto's van agenten die omgekomen waren tijdens het uitoefenen van hun beroep, en natuurlijk uitleg over het pistool en de wapenstok die de agent op zak had.
Hierna kregen we pizza en drinken en rende ik even terug naar mijn auto om opnieuw geld in de parkeermeter te gooien.
Daarna mochten ze weer terug naar het gerechtsgebouw en kreeg iedere klas een rechtszaal ter beschikking. De kinderen hadden op school een schijnproces voorbereid.
De meeste kinderen hadden allemaal een rol en de kinderen die dat niet wilden werden de jury. Zij wisten ook echt niet wat er aan de hand was in dit proces.
Er was een echte politieman en een openbare aanklager aanwezig. Die hielpen de klas met alle personen op de goede plek neer te zetten. Dus de rechter op het hoogste plekje met naast hem de griffier, voor hem de aanklager, de gedaagde, de verdediger, de persoon die alles moet typen, iemand die de eed moet afnemen, een paar advocaten en natuurlijk de jury.
De zaak ging om een gestolen backpack van een jongen uit een winkelcentrum, door een klasgenoot.
Er kwamen verschillende getuigen aan het woord.
Zo ook Maaike, zij was de vriendin van de verdachte en werd ook officieel ingezworen door haar rechterhand omhoog te houden en te beloven dat ze de waarheid zou spreken. Hierna moest ze in de getuigenbank plaatsnemen en vragen beantwoorden van de aanklager en de verdediger. Dit alles stond op een script.
Na iedereen aangehoord te hebben moest de jury zich terug trekken, en beraden op het vonnis in de echte jurykamer. Toen ze terugkwamen waren ze tot een unanieme uitspraak gekomen. Ze vonden de verdachte niet schuldig, en dus kwam ze vrij. Gelukkig maar. Het werd een uitgelaten stemming in die zaal, want iedereen was opgelucht, totdat de bode een echte rechter had gevonden en ineens met luide stem riep dat iedereen moest gaan staan. Je had die gezichten moeten zien.
Gelukkig was de rechter heel aardig en iedereen mocht nadat ze hun namen hadden genoemd opnieuw vragen stellen. Ieder antwoord leidde tot een nieuwe vraag en uiteindelijk begonnen de publieke bankjes vol te lopen met mensen voor het volgende proces, en werden we uiteindelijk toch naar buiten gewerkt.
Iedereen liep naar de bus, en wij naar onze auto. En wat voor leuke verassing zat er onder de ruitenwisser; jawel hoor een parkeerbon van $31.00 omdat ik 25 minuten te lang geparkeerd stond. Stomme wetten ook.

Bas 9!

2009-05-26T23:31:00.000-07:00

Tja, dat de tijd tegenwoordig vliegt weten we allemaal wel, maar dat ik bijna geen tijd heb om te melden dat onze jongste op de 23e al 9 jaar is geworden is toch wel een beetje belachelijk.
Voor hem is het gelukkig nog wel belangrijk om jarig te zijn, alhoewel hij zich voornamelijk kan verkneukelen over zijn feestje.
Dit jaar wilde hij het thuis houden met het zwembad en spelletjes. Nou dat kon geregeld worden. Alhoewel, het weer was dit jaar niet zo warm als voorgaande jaren en het zwembad was toch nog niet zo opgewarmd. 24 graden is toch wel een beetje aan de frisse kant, dus hebben we het zwembad maar verwarmd totdat het 29 graden was. Ik hoop maar dat de rekening niet al te hoog is, maar ja het verdere feestje was thuis dus kostte ook niet echt veel.
We verzonnen samen de spelletjes, zoals emmers vullen met geperforeerde bekertjes, Marco Polo, waterballonnen gooien, snoephappen uit een bak met water en natuurlijk de Amerikaanse variant; het marshmallow happen.
Verder wilde hij geen traditionele pizza, maar hot dogs, en gelukkig toch nog wel een taart. Het koste nog wel moeite om ze uit het zwembad te krijgen om spelletjes te doen, maar ja, anders worden ze zo door en door koud.Om 6 uur werden ze allemaal opgehaald en iedereen ging tevreden naar huis, en Bas was het meest tevreden.
De volgende dag (zaterdag) was hij echt jarig, maar wij hoefden niet voor hem te zingen en het hele ritueel van jus en thee op bed hoefde ook niet, want hij koos voor zijn andere liefde; het voetballen.
Een voetbalwedstrijd om 9 uur, dat betekent om 8.30 uur op het veld zijn. En iedereen die Bas kent weet dat hij als een slak eet, dus zeker een half uur nodig heeft voordat zijn ontbijt naar binnen is.
We mochten het zingen en de cadeaus niet vergeten, maar moesten het bewaren tot na de wedstrijd. Toen hadden we alle tijd om zijn verjaardag met ons gezinnetje te vieren want het was ook nog Memorial weekend, en dat betekende maandag ook nog vrij. Heerlijk.
Op naar de volgende verjaardag; dat is donderdag die van Edwin, maar die hoeft niet meer zo nodig een zwemfeestje.

Tennis weekend in Carmel

2009-05-24T23:40:00.000-07:00

En na die monsterpartij reden we met zijn 3-en om half 11 nog naar Carmel om in het donker aan te komen. We zagen helemaal niets van de omgeving van het resort waar we zaten, maar dat zou wel komen. Iedereen was nog op om ons welkom te heten. Ze hadden allemaal hun pyjama’s aan. Help, die heb ik niet, ja wel een overgroot T-shirt, maar niet zo'n Amerikaanse flanellen broek.
Maar goed, ik ging toch eerst maar eens onder de douche, en trok een badjas over mijn nachtpon aan, en voegde me bij de rest van de groep in de andere kamer. Tot groot vermaak van iedereen zaten we allemaal aan het water. Iedereen had wijn, champagne, wodka en versnaperingen meegenomen, maar iedereen zat dus gewoon aan het water. We hadden 2 suites waar 4 personen sliepen. Gelukkig mocht ik op een bed slapen, want op een slaapbank paste ik niet.
De volgende dag werden we wakker met een strak blauwe lucht. Onze kamer keek uit op een stuk ongerepte berg. Nadat we allemaal wakker waren besloten we dat we eerst maar eens moesten gaan ontbijten, want om 10 uur hadden we de tennisbaan gereserveerd en om 11 uur kregen we een clinic.
Het was ontzettend warm op de tennisbaan, maar wel erg gezellig, en we hebben allemaal goede tips gekregen van de coaches.
Na de lunch heeft Mary blueberry mojito's gemaakt, die erg lekker waren, en je snapt wel dat we met 8 vrouwen gesprekstof genoeg hadden.
Hierna omkleden en optutten zodat we Carmel by the Sea in konden. We wandelden door de winkelstraat om te eindigen bij een restaurantje waar we buiten op het terras hebben gegeten. Hierna weer terug naar het hotel, en weer ging iedereen in zijn pyjama’s aan het water. Vervolgens op onze eigen kamer nog tot half 2 liggen kletsen.
De volgende ochtend om 8 uur stond onze masseuse aan de deur en begonnen onze behandelingen. Terwijl wij de slaap uit onze ogen wreven, begon zij haar tafel op te stellen. Ik keek naar buiten en vroeg of ze ook op het balkon kon masseren, en dat kon! Heerlijk lag ik daar op het balkon, in de schaduw van de eikenboom, de vogeltjes floten en terwijl er een of ander ontspannend muziekje op de achtergrond klonk, werd er een uur aan mijn toch wel vermoeide spieren gewerkt.
Na een uur kwamen de 2 andere dames weer binnen en werden zij gemasseerd of kregen een gezichtsbehandeling. In de andere kamer werd ook gemasseerd en iedereen die klaar was, kwam uiteindelijk met die grote witte badjassen onze kamer op om vervolgens zeer lui op het bed te ploffen. Uiteindelijk hebben we ons toch maar aangekleed en zijn we gaan lunchen en hebben uitgecheckt.
Vervolgens kwamen er nog een paar kalkoenen langs ons huisje lopen. Ik weet wel dat het niet moeder natuurs mooiste creatie is, maar met zo'n volle verentooi valt het wel mee.
Na nog een glas champagne bij het zwembad, zijn we om 4 uur weer richting huis gereden.
Wat een weekend, heerlijk om eventjes weg te zijn.
De kinderen hadden het geweldig gehad met papa. Ze hadden bij Carls Jr. gegeten en waren daarna naar de film Monsters vs. Aliens geweest. Al met al een geslaagd weekend voor ons allemaal!

Tennis

2009-05-16T23:00:00.000-07:00

Gisteren was het een thuis wedstrijd voor Saskia, ze moest met haar team op onze Almaden Swim and Racquet Club een tennis wedstrijd voor de USTA spelen. Haar team heet de Blue Angels, en ze spelen in the lokale 2.5 divisie tegen vergelijkbare teams uit de omgeving.
Ze was verbeten om te winnen, gezien het feit dat ze de uitwedstrijd had gewonnen, maar ze was toch ook een beetje zenuwachtig van tevoren. Vooral ook omdat ze momenteel op de 1e plaats staan.
De dames van de Almaden Blue Angels moesten twee dubbels en een single spelen, en Saskia speelde, met haar partner Naida, op veld 1 voor de tribunes (hiep hoi!). Samen met de andere partners en haar teamgenoten konden we zo van dichtbij de partij volgen.
De partijen begonnen om zeven uur, en na afloop wordt er samen geborreld en gesnoept.
Nadat de singles en de andere dubbel na een uur gewonnen waren, waren Saskia en Naida op een 0-4 achterstand gezet in de eerste set.
Het was een moeizame partij, met lange rally’s en mooie momenten, afgewisseld met mindere slagen. Desondanks groeiden ze in de wedstrijd en wonnen ze de eerste set met 7-5. De tweede set werd met 7-5 verloren, en vervolgens werd de derde set ook nog eens tot 6-6 en tiebreak gebracht. Inmiddels was het 10 uur s’-avonds, de andere dames en heren op de tribune werden steeds luidruchtiger, en de druk groter.

Omdat ze de Coman tiebreak moesten spelen, werd er eerst nog even overlegd over de regels, moesten ze nou links beginnen met serveren of rechts, en wanneer moet je nou van speelhelft veranderen?
Net voordat de lampen automatisch uitgingen, wonnen Saskia en Naida de derde set met een 7-1 winst in deze tiebreak.
Het is uiteindelijk goed gekomen. Geweldig spannend en erg leuk om te kijken. Gefeliciteerd meiden!

Na afloop de kinderen na bed gebracht, en Saskia uitgezwaaid, aangezien ze op tennis weekend is met 8 vriendinnen in Carmel Valley, kan ze nog een paar keer op de baan staan na die monsterpartij van gisteren!

Middle school

2009-05-14T16:56:00.000-07:00

Tja, volgend schooljaar moet Maaike naar de Middle School.
Hier duurt een Elementary school van grade K (Kindergarten) tot en met 5th. Dat is in gewoon Nederlands van groep 2 tot en met groep 7. Dan volgt 3 jaar de Middleschool dus 6th - 8th oftewel groep 8 en de 1e en 2e van de middelbare school. Volgens mij doen ze dat expres zodat alle hormonen die door die kinderen gaan gieren op een plek bij elkaar gehouden kunnen worden.
Daarna gaan ze naar de 4 jaar durende Highschool en zijn ze in 9th, een Freshman, 10th een Sophomore, 11th een Junior en in 12th een Senior.
Maar zover is het nog lang niet, want Maaike moet eerst naar 6th grade.

Ook hiervoor geldt, net als bij de elementary school, dat je je moet aanmelden bij je buurt school. Voor ons is dat Bret Harte maar we mochten ook bij scholen in de directe omgeving rondkijken en als je dat wilt daar je voorkeur aan geven. Op het aanmeldingsformulier moet je tenslotte niet alleen je 1e, maar ook je 2e en 3e keus opgeven.
Liever wilde Maaike naar Castillero omdat dat een school met meer artistieke vakken zoals dans, theater, muziek en kunst is, maar het mocht niet zo zijn.
Ze is dus ingedeeld in de school waar onze wijk bij hoort. Het maakt haar allemaal niet zoveel uit lijkt het, ze kent inmiddels genoeg kinderen die ook naar Bret Harte gaan.

Ze zullen geen ballen en springtouwen meer hebben, en speeltoestellen zijn daar ook niet te bekennen, maar bankjes om op te kletsen.
Volgens mij zal het een grote verandering zijn, het leerlingen aantal was op Simonds school nog 600, op Bret Harte is dat al verdubbeld naar 1200. En dan heb ik het nog niet gehad over de aanvangstijden. De bel gaat om 8.15 uur i.p.v. 9.05 uur, en dat is voor mij ook een hele aanpassing.

Varkensgriep

2009-04-29T18:16:00.000-07:00

Tjonge jonge, jullie zullen allemaal wel van de varkensgriep gehoord hebben, tenzij je in een ondergrondse grot woonde.

Het uitbreken van dit virus wordt hier breed uitgemeten in de media, alle kranten, radiozenders en TV stations hebben het erover. Zeker nu het net het cijfer 5 heeft gekregen van de WHO; het op een na hoogste cijfer voordat het een pandemie genoemd zal worden.
Edwin heeft ingelaste meetings omdat ze zeker willen zijn dat alle orders eventueel vervroegd uitgeleverd kunnen worden nu het nog kan.
Een highschool hier zo'n 7 kilometer vandaan, werd vandaag voor een week gesloten omdat er bij een leerling de varkensgriep was geconstateerd. En dan klinkt het toch wel erg dichtbij.
Maaike heeft een video op school gezien. Bij Bas werd er ook extra over gesproken in de klas.

Vandaag kwamen de kinderen thuis van school met een brief van het San Jose Unified School District. Dat is het overkoepelend orgaan waar de meeste San Jose scholen bij horen.
Hierin kregen we advies over wat je wel en niet moet doen.
Het voornaamste is dat we zieke kinderen thuis moeten houden. Mochten ze griep verschijnselen hebben, moeten we het onze dokter en school laten weten. Maar vooral niet naar school sturen.
We moeten regelmatig onze handen minimaal 20 seconden wassen. Dit kan je timen door 2 keer "Happy Birthday" te zingen.
Vooral papieren zakdoekjes gebruiken
In de binnenkant van je elleboog niezen.
Je ogen, neus en mond niet teveel aanraken.
Verder moet je je tandenborstel weggooien nadat je hersteld bent van je verkoudheid of griep.
Gebruik keukenrollen, en geen stoffen doekjes, voor het schoonmaken van dingen en gooi ze daarna weg.
Gebruik desinfecterende wipes voor het schoonmaken van klinken, afstandsbedieningen, tafels, computer muizen en telefoons. En maak deze dingen geregeld schoon. Met andere woorden; maak er geen zwijnenstal van.

Alsof dat briefje nog niet genoeg was, er stond ook nog iemand op mijn antwoordapparaat van het school district, om ons te melden dat ze alles onder controle hadden, en of we het briefje van onze kinderen ontvangen hadden.
En we kregen daarna ook nog een email van hen met dezelfde informatie.
Toch heb ik hier in de buurt nog niet veel mondkappen gezien, maar wie weet hoelang dat nog duurt.

Dit varkentje moeten we met z'n allen goed wassen, anders krijgt het waarschijnlijk nog een flink krulstaartje.

Vlieland

2009-04-26T12:38:00.000-07:00

Nadat we weer bijgekomen waren van de vlucht, kwam Ger maandagochtend naar Zwolle. We brachten een bezoek aan de watertoren "de Koperen Hoogte" die omgebouwd is tot een hotel/restaurant, en dronken er een kopje thee. 's-Avonds vertrok ze weer naar Eindhoven. Het was kort maar in ieder geval hebben we elkaar weer even gezien.
Deze reis bleven we in Zwolle en gingen we niet naar Brabant. Dat zullen we allemaal weer goedmaken in de zomervakantie wanneer de kinderen en ik naar Nederland vliegen. Edwin kan dan niet mee omdat hij moet werken.
De eerste week hebben we nog een bezoek aan Velp en Wijk bij Duurstede gebracht en vervolgens reden we vrijdag naar Harlingen. Hier namen we de boot om naar Vlieland te gaan. Want ook dat hadden we al geboekt, tot grote blijdschap van onze nicht en neefjes.
De overtocht was heerlijk, het zonnetje scheen en de temperatuur was prima, zodat iedereen buiten op het dek zat. Op Vlieland haalden we de fietsen af en reden naar het hotel.
Gelukkig konden onze kinderen nog fietsen, want dat doen we hier niet zoveel als in Nederland.

Nadat we onze koffers hadden uitgepakt gingen we een borreltje drinken op het terras.
De volgende dagen hielden we ons voornamelijk bezig met fietstochtjes over het eiland, vliegeren met de kites die Sander mee had genomen en in de (ijskoude) zee spelen. We wandelden langs het strand en iedere middag eindigden we toch weer op het terras, want het weer is al die dagen heerlijk gebleven.
Ook waren we nog begonnen aan een wandeltocht over het eiland, over de heide. Het ging voorspoedig, maar al gauw kwamen we in een nogal drassig gebied terecht. Dat ging ook nog wel, want je kunt een beetje om de natte plekken heen lopen, maar ineens stonden daar ook de Schotse Hooglanders. Nou doen die niet zoveel kwaad, maar ze zijn wel heel groot en ze stonden midden op ons pad. Uiteindelijk bewogen ze allemaal een beetje en gingen van het pad af, behalve een. Blijkbaar het mannetje, want hij ging echt geen kant op, en bleef ons maar aanstaren. Uiteindelijk zijn wij maar omgedraaid, want die horens zijn behoorlijk groot zo van dichtbij. Dat betekende dus weer vroeg bij het terras aankomen.
Goh, wat kan het leven toch heerlijk zijn.
Maar ja, na het paasweekend moesten we ook weer terug.
Na de boottocht brachten we nog een bezoek aan de poffertjeskraam voor een lunch. Hierna ging ieder weer naar zijn huis en voor Edwin begon zijn werk weer. Hij vertrok dinsdag naar Amsterdam en kwam woensdagavond terug.
Wij zijn nog even vlug naar de kapper en schoonheidsspecialiste geweest, hebben mijn nieuwe bril opgehaald en hebben een bliksembezoek aan de Posbank gebracht. En helaas, op donderdag vlogen we alweer terug.
De kinderen tellen nu al af voor hun vlucht alleen naar Nederland in juli. Ik wil er nog even niet aan denken.

Verrassing!

2009-04-18T22:50:00.000-07:00

We hadden het allemaal prima gepland. En dan wel zo dat (bijna) niemand ervan wist. Dat maakte het voor ons juist leuker.
Jannie werd 70 en zou uiteindelijk toch een feest geven.
Omdat de schoolvakantie in San Jose veranderd werd bleek ineens dat Edwin niet meer met ons in de grote vakantie naar Nederland zou kunnen gaan. Dus wilde hij toch naar zijn moeders verjaardag. Maar ja dat wilden Maaike en Bas ook. Daarom besloten we om toch een reisje naar Nederland te boeken zonder dat de kinderen het wisten.
Ze waren met hun neven en nicht via Skype druk bezig om een gedicht voor Oma voor te bereiden. En we lieten het zo. De technische details kwamen later wel.
Ook wisten we dat ze voor het paasweekend een hotel op Vlieland hadden geboekt voor het hele gezin. Dat konden we vanuit Amerika gelukkig ook nog bijboeken.
Een week voordat we vlogen hebben we het de kinderen verteld. Geweldig vonden ze het. Vooral de spanning vooraf hoe Oma zou reageren.
Zaterdag 4 april vlogen we en zondag 5 april kwamen we na een snelle vlucht van 9,5 uur aan.
Jannie had haar broers en zussen en gezinsleden om 11 uur gevraagd aanwezig te zijn bij hen thuis voor koffie en gebak. En wij hoopten daar niet zoveel later aan te komen.
De huurauto ophalen (zonder afhalers gaat Schiphol veel sneller) en hup, richting Zwolle rijden.
Om half 12 waren we in Zwolle en gelukkig stond de voordeur open. Iedereen was er al en we wandelden gewoon de kamer binnen. Jannie kwam nietsvermoedend uit de keuken gelopen en de uitdrukking op haar gezicht was goud waard. Geert had ons ook snel in de gaten, maar de rest van de oom's en tantes nog niet. Maar toen we eenmaal gesignaleerd waren kwamen ook bij hen de tranen van blijdschap. Dat hadden we niet verwacht, en daarmee verrasten ze ons.
Nadat iedereen bekomen was en we ons kopje koffie op hadden gingen we ons opfrissen en liep iedereen naar de Agnietenberg waar het feest was.
Gelukkig was het mooi weer en konden de kinderen buiten spelen, en ook veel gasten gingen op het terras zitten. Dat hielp heel erg tegen de jetlag.
Nadat de meesten gasten rond 6 uur vertrokken hebben we daar nog wat gegeten. Hierna wandelden we naar huis en nadat de bedden opgemaakt waren dook iedereen moe maar voldaan zijn welverdiende bed in.

Edje naar de garage

2009-04-02T14:00:00.000-07:00

Zoals de meeste van jullie wel weten is een van onze auto's een cabriolet, of convertible zoals dat hier heet. Want als je er ergens veel gebruik van kunt maken dan is het hier wel, in het zonnige Californië. En dat doen we dan ook gretig.
Heerlijk om in deze tijd met het dak eraf rond te rijden. Het is nu gemiddeld rond de 21 graden en uit de wind in het zonnetje rondrijden geeft een heerlijk vakantiegevoel. Zelfs na bijna 4 jaar geeft het me dat nog.
Maar, wat wil het geval? Gisterenavond wilde Edwin weg met de auto, overdag was het dak eraf geweest, dus eerst moest het dak er weer op.
Alleen deze keer bleef het dak halverwege steken en wilde niet meer voor en achteruit. Ja, heel luxe, dit dak gaat automatisch, gewoon een kwestie van de knop ingedrukt houden.
Na dat nog een paar keer opnieuw geprobeerd te hebben, gaven we het op en probeerden het manueel. Boekje uit het handschoenenkastje, verborgen klepjes met gereedschap zoeken. Dit alles zonder geluk. Wel konden we het dak weer opvouwen, alleen ging de klep niet meer op slot en de kofferbak gaat niet meer open.
Tja, wat doe je dan in zo'n geval? Juist, je neemt de andere auto, slaapt er een nachtje over en belt de volgende dag de garage.
Je vraagt of je ermee langs kunt komen, het is tenslotte mooi weer, dus een echte straf is het niet. Maar nee hoor, je moet de Audi Assist bellen en die staan je keurig te woord. De eerste vraag is of je veilig bent en daarna vragen ze je Vin-nummer (=Vehicle Identification Number). Ze weten meteen welke auto het is en hebben al je andere gegevens.
Zij bellen een ophaalservice en een uur later wordt de auto opgehaald en gebracht naar de garage van mijn keuze. Kosteloos. Hebben we dan toch teveel betaald bij de aanschaf? Misschien, maar het is zo’n lekkere auto, en hij is nu op weg naar de garage.
We hopen maar dat hij snel weer terug komt, want het mooie weer houdt nog wel even aan.

Mijn idool

2009-03-21T23:00:00.000-07:00

Saskia heeft de afgelopen weken een musical cursus doorlopen, en vanavond was de uitvoering. Terwijl Saskia na afloop met de meiden nog wat aan het drinken is, vond ik het leuk om alvast deze blog over haar te schrijven.

De cursus was eigenlijk een vervolg van de toneel en dans cursus die ze eerder heeft gedaan met Nederlandse vriendinnen. Met Meike en Elies heeft ze recent een musical cursus gevonden die wordt gegeven door Pat, de piano lerares van Marieke, de dochter van Meike. Elke week hadden ze anderhalf uur les in een muziek centrum, met een groepje van vijf. In eerste instantie waren de lessen een combinatie van toneel en muziek, maar de laatste weken zijn het voornamelijk zanglessen geworden.

Vanavond waren famile en vriendinnen uitgenodigd om in het achterzaaltje van de plaatselijke Round Table pizzeria te komen luisteren naar de voortgang. Er was een programma in elkaar gezet, met 2 solo's van ieder, en tussendoor gezamenlijke liederen. Van tevoren heeft Marieke haar piano kunsten vertoond, en tussendoor heeft Pat ook nog wat gezongen.

Wat waren wij trots op allemaal, geweldig om zo te kunnen zingen en de moed te hebben voor een groep op te treden!
Natuurlijk was het ook humoristisch, de geluidsinstallatie piepte, de band werd verkeerd aangezet, de begeleiding op piano was klungelig, en dit allemaal achterin een pizza toko in een zaaltje van 20 vierkante meter met tapijt. Maar dat mocht natuurlijk de pret niet drukken, we hebben genoten van de avond. Bas en Maaike hebben trots naar hun moeder gekeken, ze deelden rozen uit na Sas d'r uitvoering van The Rose, ik heb vol trots geluisterd naar mijn vrouw, en de pizza tijdens de intermissie was ook nog lekker.

En voor de nieuwsgierigen, hierbij een stukje van mijn idool (There are worse things I can do, uit Grease):

En natuurlijk gaat ze volgend jaar meedoen met de voorrondes van de echte Idols...

Rode eieren en Gember

2009-03-06T16:54:00.001-08:00

Vorige week waren we uitgenodigd bij een Red Egg and Ginger party door een collega van Edwin, die net bevallen was.
Het is een Chinees feest om te vieren dat de baby een maand oud geworden is. Dit stamt natuurlijk uit het verleden toen er nog veel baby’s overleden vlak na de bevalling.
Nadat het een maand geworden is mocht je toch wel aannemen dat het kind langer blijft leven en dan is er dus reden voor een feest. Traditioneel werd dan ook pas de naam van het kind bekend gemaakt, maar dat was hier niet het geval, we wisten al dat het meisje Sydney heette.

Traditioneel was dit ook de tijd om de moeder weer deel te laten nemen aan de wereld. Men dacht dat kraamvrouwen erg zwak waren en dat ze vooral niet oververmoeid moesten raken en ook niet met de bacteriën van de buitenwereld in aanraking moesten komen. Behalve rust, dronken ze ook altijd een voedzame bouillon gemaakt van varkenspoten, azijn en gember.
Volgens de traditie mogen de gasten natuurlijk niet met lege handen vertrekken. De ouders deelden vroeger rode eieren uit, als symbool voor geluk en het leven.
De eieren en gember stonden wel op tafel, en werden ook opgegeten, maar gelukkig hadden onze gastheer en gastvrouw gewoon zakjes met Hershey kisses om uit te delen, wat onze kinderen prima vonden.

We kwamen bij een echt Chinees restaurant aan waar een hele zaal afgehuurd was. Nadat er een foto van alle gasten werd genomen, werden we verdeeld over de tafels.
We kregen heel veel verschillende gerechten, die we geen van allen kenden, achter elkaar opgediend.
De meeste mensen bij ons aan tafel (niet Aziatische) keek elkaar steeds hulpeloos aan, omdat we niet wisten wat we nou weer zouden proeven. Het werd wel gemeld door de obers, maar dat zei ons bitter weinig.
Het ene gerecht was naar onze mening lekkerder dan het andere, maar het gerecht waar we het meest om gelachen hebben was een kipgerecht; zelfs de kop van de kip was gebakken en ook aanwezig op de schaal.
Ach, het is weer eens wat anders dan een kopje thee of koffie en een beschuit met roze of blauwe muisjes.

Camp Campbell

2009-02-10T21:56:00.000-08:00

Als je een 5th grader (groep 7) bent zoals Maaike nu, dan ga je via de school op science camp naar Camp Campbell.
Vanaf het begin van het schooljaar wordt er al over gesproken wie bij wie gaat slapen, en een week voordat het zover is maken ze elkaar nog gekker.
We moesten alles, maar dan ook alles van naam en school voorzien. En dan niet alleen de slaapzak en het kussen, maar ook de tandenborstel, sokken en badpak. Want het kamp was samen met nog een andere school uit San Jose en de kinderen werden door elkaar gehusseld. Je bleef alleen wel bij je partner die je had opgegeven. Gelukkig waren het leuke kinderen.En dan eindelijk was het zover; dinsdag vertrokken alle 5th graders met de schoolbus naar Boulder Creek. Gelukkig zou het droog blijven, maar echt warm was het niet. 's-Avonds koelt het af tot rond het vriespunt. Maar ja wat wil je het is tenslotte Januari.
Het is een kamp op z'n Amerikaans. En dan bedoel ik dat ze heel erg veel leiders rond hebben lopen, dat er vooral niets fout kan gaan. Voor alle buitenactiviteiten hebben ze een fieldleader.
Iedere cabin had een cabinleader. Die slaapt in het midden op een gewoon bed als een soort oppas, met 12 meiden om haar heen in stapelbedden.
De kinderen gingen om 21.00 uur naar bed, en moeten om 21.30 uur stil zijn en slapen. Als ze dat doen hebben ze een coupon verdient. Zo niet dan moeten ze een coupon inleveren. Ook voor het schoonhouden van de cabins krijgen ze coupons. De cabins die op het eind van het kamp de meeste coupons hebben mogen als eerste kiezen uit verschillende activiteiten. Dat waren o.a. steile wand klimmen, pijl en boog schieten, ziplijn, of de slangen voeren.
Als ze gingen douchen, dan moeten ze een badpak aan, want anders kan je aanstoot geven aan de andere meiden. Er stond een leraar in het midden van de douches om alle handdoeken van de meiden aan te reiken.
Dit kamp ging voornamelijk over de omgeving en de beesten waar ze zich in bevinden, en ze kregen uitleg over het milieu.
Na het eten moeten ze ook allemaal hun afval scheiden, dus de sla zonder dressing apart van de sla met dressing, het vlees weer apart van de koolhydraten en het water in een aparte ton. Al het bruikbare wordt gerecycled. In de grote recyclebakken zitten weer wormen, en die maken er dan weer aarde van. Ook dat is een les, ze horen over de bomen die daar groeien, het water wat door het kamp stroomt en de mensen die er geleefd hebben.
Ze gaan op een nacht hike, en leren dan hoe je beter kunt ruiken en horen. Tijdens een hike overdag, moeten ze mbv een kompas, een route afleggen.
En natuurlijk kan een kamp niet zonder een bonte avond. Ook die is er de laatste avond bij het kampvuur. Er worden stukjes voorgedragen, liedjes gezongen en de begeleiding zong ook nog een lied voor de campers en volgens Maaike moest iedereen (ook de jongens) huilen omdat het zo'n mooi lied was.
Ze heeft het geweldig gehad, ze raakte niet uitgepraat toen ze weer thuis was. Nu nog zingt ze de liedjes over de redwood trees en zijn sapstroom en de bananenslak.
Wanneer komen de kampen waar je met doperwten gooit, s’-nachts stiekum naar de jongens toe gaat en waar je met wallen onder je ogen vandaan komt, of zijn die alleen in Nederland?

Korte uitstapjes

2009-01-27T21:50:00.000-08:00

Opa en Oma zijn al bijna een week weg, en ik wil toch ook een beetje opschrijven wat we na onze Arizona trip nog samen hebben gedaan.
We zijn, zoals we met de meeste logees doen, naar de top van Mount Umunhum gereden en hebben een stukje gewandeld, waarna je bij een heldere dag een goed uitzicht krijgt over Sillicon Valley met daarachter de baai van San Francisco.
We hebben een zondagmiddag in de Uvas canyon gelopen. Dat is hier ook heel dichtbij. Hier moesten we ook over een beekje lopen, maar deze keer lagen er gewoon bruggetjes.
We liepen naar de watervallen en toen weer terug. Ineens zagen we tot onze stomme verbazing hele grote klieken van lieveheersbeestjes. Echt honderden bij elkaar, ze zaten op de boom en op de grond op de dorre bladeren.
Blijkbaar overwinteren deze beestjes. Ze komen bij elkaar in de herfst om hun winterslaap te houden. Ze waren redelijk sloom, maar ja, dat zou ik ook zijn als er ineens een of andere dwaas zijn flitslamp boven mijn bed zou houden.
Je kon een route volgen die je langs allerlei planten bracht en daar kreeg je dan uitleg over. Het was nu soms moeilijk te zien maar in het voorjaar en de zomer zullen we hier nog wel eens een keer terugkomen. Waarschijnlijk zijn de lieveheersbeestjes dan verdwenen.

Het laatste weekend waren de kinderen vrij i.v.m. Dr. Martin Luther King Jr. day . We besloten om maar niet naar Tahoe te gaan zoals in eerste instantie gepland, want Jannie en Geert vonden de zon lekkerder dan de kou, en sneeuw en ijs hadden ze al gezien. Dus ging de route naar het zuiden.
Eerst naar het Monterey Bay Aquarium, van daaruit naar Carmel. Daar hebben we wat rondgeslenterd en een ijsje gegeten.
Toen weer naar het restaurant Nepenthe om een kop thee te gaan drinken, maar bij nader inzien hebben we de thee omgewisseld voor een heerlijke fles witte wijn en wat kleine hapjes.
Hierna door naar de Julia Pfeiffer waterval op het strand en daar hebben we van een prachtige zonsondergang genoten.
Het vervelende hiervan is dat het daarna meteen donker is en we over de bochtige weg van de Hwy 1 naar ons hotel in San Simeon reden.
De volgende dag hadden we een tour gepland in Hearst Castle. Jannie en Geert namen tour 1, en wij deden tour 2. Wij hadden tour 1 tenslotte al een keer gedaan. We kregen nu voornamelijk de gastenkamers van het Casa Grande te zien, net als de immense keuken, de bibliotheek en de werkkamer van William Hearst.

Hierna reden we terug over de Hwy 101 richting de Pinnacles. Maar na een tankbeurt werden we aangehouden door de politie, en kregen een boete voor te hard rijden. Ben benieuwd hoeveel ons dat gaat kosten.

De Pinnacles zijn ontstaan nadat 23 miljoen jaar geleden een vulkaan uit is gebarsten en daarna door de bekende San Andreas Fault een stuk van de vulkaanwand verschoven is tijdens een aardverschuiving. Het restant zijn de monolieten en de muren van de grotten.
Omdat we de Balcony tour in de Pinnacles wilden lopen, ben je verplicht om ieder een zaklamp mee te nemen, want je loopt/kruipt echt door een grot.
De route was behoorlijk smal en de zaklamp was inderdaad nodig, in ieder geval om anderen bij te schijnen waar je je voeten neer moest zetten. Hierna kwamen weer aan de andere kant uit en een grote cirkel buitenom bracht ons uiteindelijk weer bij de auto net voordat het donker werd. En zijn we verder door naar huis gereden.

De volgende dag was dinsdag en de kinderen hadden gelukkig ook nog vrij omdat het een studiedag was, dus konden we mooi de inauguratie van Barack Obama kijken voor de televisie. Ik vond het toch wel heel speciaal om deze historische gebeurtenis hier mee te maken.

Op woensdag gingen de kinderen weer naar school en Jannie en Geert vlogen weer naar Nederland. Zowel voor hen als voor ons begon het gewone leventje weer van school, werken, projecten en afspraakjes.
Ach ja, de pret kan natuurlijk niet eeuwig duren en dat dacht het weer ook, vanaf woensdag begon het hier te regenen, terwijl het de hele tijd bovengemiddeld warm en zonnig is geweest. Hoezo geluksvogels...

Arizona deel 2

2009-01-15T22:36:00.000-08:00

We besloten om verder naar het noorden te rijden. In Flagstaff zagen we de eerste sneeuw en kregen de kinderen meteen zin in warme chocomel terwijl wij koffie dronken.
Ons doel was Walnut Canyon National Monument waar we de eerste woningen in de rotswand, de zogenaamde cliff dwellings, zouden zien. In het visitors center werd ons verteld dat we er niet naar toe konden lopen omdat het pad te vol lag met sneeuw en ijs. We konden alleen de simpele wandeling bovenlangs maken. Daar vandaan zagen we de klifwoningen van een afstand. Gelukkig konden de fototoestellen inzoomen en zagen we de klifwoningen waar de Sinagua ongeveer 900 jaar geleden hebben gewoond. Hoe langer je keek, hoe meer woningen we ontdekten, het leek wel een klein dorp.
De kinderen hielden een sneeuwballengevecht met opa en oma en daarna ging de reis weer verder naar de volgende, meest bekende klifwoning, nl. Montezuma's castle.
Dit is ook gebouwd door de Sinagua rond 1200. Toen Europese Amerikanen de klifwoningen rond 1850 ontdekten, dachten ze dat de woningen waren gebouwd door de mythologische held Montezuma, vandaar de naam.
In de kalkstenen rotswand op een hoogte van zo'n 30 meter, is een gebouw van vijf verdiepingen hoog gebouwd. Er zijn 20 kamers waar 50 mensen konden wonen. De overhangende rotswand beschermt het gebouw tegen de regen, zon en roofdieren. In een ander deel van de rotswand zijn de resten van een nog grotere woning gevonden.
Rond het jaar 1300-1400 verlieten de Sinagua deze plaats. Het is nog steeds niet duidelijk waarom.
Het is zo moeilijk voor te stellen hoe je daar kinderen kunt grootbrengen. Ze zijn inderdaad veilig voor roofdieren en voor de wind, regen en zon, maar stel je toch voor dat zo'n kind naar de rand toeloopt. 30 Meter is echt heel hoog boven de grond.

De volgende dag reden we helemaal naar het zuiden, met als doel Tucson. Deze tocht duurde 4 uur, en bij aankomst zaten we in de heerlijke temperatuur van zo'n 20 graden.
Omdat we, na een dag in de auto te hebben gezeten, weer eens wat wilden bewegen, besloten we op 31 december een wandeltocht door Bear canyon naar de Seven Falls te maken. Om 11 uur begonnen we aan de ongeveer 8 mile tocht en die zou 3 uur duren. We moesten diverse keren de beek oversteken wat ook aangegeven stond in het boekje, alleen was de waterstand nu wat hoger dan normaal doordat het de week ervoor had geregend. Hierdoor werd het oversteken van de beek een heel avontuur. Iedereen was op zoek naar de beste steen, die zowel stabiel en droog genoeg was en die ook nog leidde naar de volgende stabiele en droge steen en uiteindelijk naar de overkant. Nou dat viel niet mee; de kinderen hebben natuurlijk kortere benen, Jannie en Geert zijn wat voorzichtiger en hebben ook kortere benen dan wij. Edwin was voornamelijk bezig met het uitzoeken van de stenen waarop we konden lopen. Hierna kwam hij terug om iedereen de weg uit te leggen, hoe je het beste met droge voeten de overkant kunt bereiken. Het was warm en de tocht ging omhoog en duurde door de beken toch wat langer dan we gedacht hadden. Uiteindelijk zijn we bij ons einddoel; de seven falls, uitgekomen. Hier zie je 7 watervallen boven elkaar midden in de woestijn naar beneden komen. Dat is toch wel heel speciaal. Hierna ging de hele reis weer terug door de canyon. Uiteindelijk zijn we 14 keer de beek overgestoken. Het was inmiddels 4 uur geweest, zonder lunch, dus we waren behoorlijk moe, dorstig en warm.

Eenmaal thuis gekomen hebben we vlug nog wat hapjes gehaald, het was tenslotte oudjaar. Hoewel de Amerikanen dat niet echt vieren, kunnen we het toch niet zomaar voorbij laten gaan. We bleken toch wel redelijk moe te zijn geworden van deze tocht dat we om 22.00 uur zelf gingen aftellen en elkaar gelukkig Nieuwjaar wensten. Want ergens tussen Nederland en San Jose was het tenslotte net 1 januari.
Hierdoor konden de kinderen naar bed, en wij volgenden 1 uur later.
Wat een vreemd oudjaar was dat, en dat allemaal door die wandeling.

De volgende dag gingen we naar de San Xavier del Bac Missiepost. Hier liepen we omheen, maar omdat het Nieuwjaar was, was het museum zelf niet open. In de kerk zagen we veel Mexicaanse schilderingen en heiligenbeelden. Deze waren zelfs ook in de Indiaanse stijl uitgebeeld.
De kerststal had indianenfiguren en het kindje Jezus lag hier tot onze verbazing niet in een kribbe, maar hing in een hangmat. Daar kon je zelfs aan een touwtje aan trekken en dan kon je het kindje Jezus heen en weer wiegen. Heel grappig om te zien.
Via de oude binnenstad van Tucson reden we weer naar het hotel. De rest van de middag hebben we al lezend en zwemmend aan het zwembad doorgebracht.

De laatste dag (althans voor ons) hebben we een bezoek gebracht aan het Arizona-Sonora desert museum. Het is een mooi opgezet museum, waar je heerlijk doorheen kon wandelen. Ik moet er niet aan denken om deze plek te bezoeken in de zomer. De geologie van deze plek werd er uitgelegd, en ook wat voor (half-edel)stenen er hier uit de grond kwamen. En natuurlijk waren er buiten allerlei beesten en allerlei soorten beplantingen te zien. Cactussen in veel verschillende gedaantes.

Er werd nog een vogelshow gegeven met Harrison Valken, en toen was het voor ons tijd om weer in te pakken.

De volgende dag vlogen we vanaf Phoenix weer naar San Jose.

Na deze lekkere week begon voor ons het gewone leventje weer van werken, school en clubjes.
Jannie en Geert ruilden onze auto in Phoenix om voor een kleinere auto en vertrokken met zijn tweetjes voor nog een extra week naar het noorden. Zij reden via de Grand Canyon, Antilope Canyon, Bryce en Zion naar Las Vegas en vlogen daar vandaan weer naar ons. Ze hebben het behoorlijk koud gehad, maar gelukkig konden ze bij ons weer opwarmen, want hier schijnt nog steeds de zon. Weliswaar niet zo sterk als in Tucson, maar toch krachtig genoeg om er koffie in te drinken.

Arizona deel 1

2009-01-08T14:53:00.000-08:00

De kerstboom is opgeruimd, dus nu heb ik eindelijk even tijd om een stuk te schrijven over onze afgelopen weken.

Tot grote vreugde van de kinderen kwamen op 22 december Opa en Oma naar San Jose om kerst met ons te vieren.
Nadat we op 1e kerstdag eerst lekker ontbeten hadden konden eindelijk de cadeautjes uitgepakt worden. Iedereen is weer heerlijk verwend. Verder hebben we de dag doorgebracht met spelletjes doen, natuurlijk het kerstdiner en het uitproberen van alle nieuwe aanwinsten.
Op 2e kerstdag (die hier niet bestaat) zijn we van San Jose naar Phoenix in Arizona gevlogen.
Op 27 december zijn we naar Taliesin West (spreek uit als: tal-ee-es-sin) gereden. Dit ligt in de foothills van de McDowell Mountains omgeven door de Sonoran desert op een stuk grond van ruim 2 miljoen vierkante meter!
Het is de zomerschool en het huis van architect Frank Lloyd Wright geboren in 1867. Hij wilde, in tegenstelling tot zijn Amerikaanse tijdgenoten, zijn gebouwen op laten gaan in het landschap en maakte zoveel mogelijk gebruik van de middelen die de natuur hem gaf. Nu noemt men dat organische architectuur. In zijn tijd was dat nogal tegendraads en werd het als vreemd ervaren.
We kregen een rondleiding door verschillende vertrekken van het gebouw maar niet in de ontwerpkamers omdat het momenteel nog steeds dienst doet als school.
Hij maakte erg veel gebruik van het licht dat hij filterde door middel van canvas doeken.
In de meeste kamers waar je binnenkwam moest je eerst via een soort gang of lage hal binnenkomen waarna de kamer als erg open en licht werd ervaren. Hij speelde dus ook met de psyche van de mens. Veel van zijn meubels zijn ook door hem ontworpen, zoals zijn origami stoel. Ze zaten best lekker, maar zijn nu haast onbetaalbaar. Persoonlijk vond ik dat hij veel gemeen had met zijn tijdgenoot Gerrit Rietveld.
Hij heeft van 1937 tot 1957 in deze school/huis gewoond totdat hij stierf op 91 jarige leeftijd.

Hierna reden we naar de Botanische tuin van Phoenix en hier was toevallig een tentoonstelling van de glaskunstenaar Dale Chihuly. Dit waren glasgeblazen ornamenten die tussen alle cactussen stonden. Heel mooi om te zien, maar hierdoor heb ik eigenlijk weinig van de tuin en de planten gezien. Gewoon omdat het glas zo mooi was. Het glas was er in allerlei vormen en kleuren, hangend, liggend en staand. Heel kleurrijk allemaal.

De volgende dag reden we naar Sedona en daar bezochten we de Red Rock State Park. De kinderen deden weer mee aan het junior ranger programma, en hebben er deze vakantie weer een aantal nieuwe speldjes bij. We liepen met een ranger naar het huis van de Apache Fires. Dit is zo genoemd naar aanleiding van het vuur wat de Apaches maakten die onderaan de berg, waarop het huis ligt, kampeerden. Dit land was gekocht door de heer en mevrouw Frey. Hij was een van de directeuren van TWA en terwijl hij over dit gebied vloog bedacht hij dat hij daar wilde wonen. Zij bouwden hier de Smoke Trail Ranch. Je hebt werkelijk hele mooie uitzichten op rode rotsen vanaf het huis.
Al wandelend naar het huis, kregen we uitleg over de verschillende rotsformaties die we zagen. Zo zagen we de 7 worriers; de cathedral rock; the bell rock; the mermaid en natuurlijk was over iedere rots een verhaal te vertellen. We zagen de prachtige, witte, afbladderende bast van de grote Sycamore (plataan) bomen afsteken tegen de strakblauwe lucht. Kregen uitleg waarom de Yucca die hier groeit zo belangrijk was voor deze indianen. Zij gebruikten deze plant werkelijk overal voor. Ze aten de bloemen, maakten sandalen van de wortels, zeep van de bladeren tot luiers en kleding van de bast.

Hierna gingen we weer naar ons hotel, waar de ondergaande zon de rode rotsen prachtig kleurde. En dat alles konden we vanaf ons balkon goed zien. En met een lekker kop thee in de hand planden we alweer de volgende uitstap.

Liefdadigheid

2008-12-23T17:53:00.000-08:00

Een van de dingen waar ik op school verantwoordelijk voor ben, is de jaarlijkse Food Drive voor de Second Harvest Food Bank. In gewoon Nederlands heet dat de inzamelingsactie voor de Voedselbank. Ik doe dit nu voor het 4e jaar en had er nog nooit over geschreven, dus werd dat hoog tijd. (De foto is ook van 2 jaar geleden).
Het is altijd in november, net voor de feestdagen, het wordt daarom ook wel de Holiday Drive genoemd.
Dit houdt in dat ik bij de Second Harvest alle benodigdheden bestel, zoals tassen, enveloppen, posters en de tonnen. Een ophaalschema samenstel en de contactpersoon voor de Second Harvest ben.
Ik maak verschillende flyers en organiseer een aantal ouders die op een ochtend op school een envelop vastnieten aan de tassen die dan weer gedistribueert worden in de klassen. Iedere familie krijgt een tas en kunnen die dan, gevuld met voedsel, in de tonnen op school deponeren. Het is ook mogelijk om geld te doneren, zelfs online.
Het liefst heeft de Food Bank ingeblikte tonijn, groente, fruit, chili en soep, pindakaas, muesli, vruchtensappen en dat soort etenswaren.
In de wekelijks envelop van school, waarin hun werkjes, een brief van de juf met de nieuwe spellingswoorden en andere activiteiten zitten, stuur ik een flyer mee om de mensen eraan te herinneren dat de food drive nog steeds aan de gang is.
Op de laatste dag houden we een zgn. popcorn actie, waar de kinderen direct na school voor 1 dollar, of een blik voedsel, een zakje popcorn kunnen kopen. Dit werkt altijd erg goed. De school heeft een popcorn machine en die maïskorrels zijn echt niet duur. Ik stink na dat uurtje popcorn verkoop een uur tegen de wind in, maar het is wel effectief.

Dit jaar liepen de eerste weken van de fooddrive erg stroef. Natuurlijk is dat te wijten aan de dalende economie. Second Harvest heeft dit jaar ook een veel grotere aanvraag voor voedsel gekregen. Normaal gesproken geven bedrijven behoorlijk wat geld aan deze instantie, maar het aanbod van de bedrijven is met 50% gedaald.
Vorig jaar stroomde de 4 tonnen op school iedere week echt over, dit jaar waren er wekelijks net 2 vol. Maar na een dringende laatste flyer van mij met de huidige stand van zaken kwam er gelukkig nogal wat voedsel binnen. Uiteindelijk hebben we $353,= en 540 kilo voedsel opgehaald. Niet slecht voor een school met ruim 600 leerlingen.

Ook Cisco doneert geld en uren aan goede doelen en verplicht de werknemers om onder werktijd uren te geven. Edwin heeft zich deze keer met zijn team verdienstelijk gemaakt om een middag het Leger des Heils te helpen om de voedselpakketten samen te stellen.
Ze moesten allemaal de lege dozen halen, achter hen stonden pallets met de verschillende ingrediënten. Iedereen stopte zijn hoeveelheid van dat ingrediënt in de doos en schoof deze door naar de volgende persoon, die stopte er dan het volgende in net zolang totdat de dozen gevuld waren. De laatste sloot de dozen en zette ze dan weer op een pallet zodat ze gedistribueerd konden worden.
Aan het eind van de rit moesten ze alle lege dozen platstampen, weggooien en opruimen. Het is behoorlijk hard doorwerken, maar het geeft je heel veel voldoening.
Wij kunnen ons gelukkig prijzen dat we deze instanties kunnen helpen vanuit onze luxe posities.

Fijne feestdagen allemaal!

De tas

2008-12-18T14:15:00.000-08:00

Tja, en dan krijg ik de rare opdracht van Andrea, om aan de hele wereld mijn tas te laten zien. Erger nog, om hem om te kieperen en alles te benoemen wat erin zit. Iedere kettingbrief, hoe zielig, prachtig of wat dan ook wordt door mij linea recta naar de prullenbak gestuurd. Ik doe daar niet aan mee. Dit is net zoiets, maar onschuldiger, en op deze manier kom je weer eens wat nieuwe bloggers tegen, dus vandaar dat ik er (zij het met tegenzin) ook aan meewerk.
Want, wie zit daar nou op te wachten? Eigenlijk wil ik er ook iets anders mee doen, want wie is nou geïnteresseerd in een agenda, IPod, portemonnaie, kam, lipgloss, tampons, pleisters, zonnebril op sterkte, chequeboekje, zonnebrand, telefoon, kortingsbonnen, zakmes, vijl, fototoestel e.d.? Niemand toch, vandaar dat ik nu mijn tennistas laat zien. Is ook een tas en ik gebruik hem heel vaak, want wij zijn stereotype expats. Dat betekent in ons geval dat Edwin werkt, en ik niet. Heb ik geen tijd voor want ik moet tennissen.Het is een tas die ik gekregen heb voor mijn verjaardag. Het is een handig rugzakmodel, zodat ik hem ook makkelijk op de fiets kan gebruiken. Niet dat ik op de fiets naar de tennisbaan ga, maar het zou dus kunnen.
Daarin zit normaal gesproken mijn telefoon (nu niet want die zit in mijn andere tas), zonnebrand, tennisracket, tennisballen, tenniscap, baseball cap, en ook weer tampons en pleisters. Een telefoonlijst van onze tennismaatjes zodat we elkaar kunnen bereiken indien we iemand tekort komen. Het flesje water, haarelastiekje, pen, een sharpie en een ballenhouder.
Ernaast staat mijn andere tas om niet helemaal recalcitrant te zijn.
Dus, dat was mijn tas. Interessant? Vast niet, maar nu weten jullie in ieder geval ook dat ik tennis.
En dan geef ik nu het hengsel door aan Christel in San Francisco, Mirjam in Pleasanton en Eliesin Sunnyvale. Allemaal hier relatief in de buurt, dus dames;
- Kieper je tas om en vertel wat over de tas en de inhoud.
- Plaats een link naar diegene van wie je het hengsel kreeg.
- Laat vervolgens 3 andere bloggers dezelfde opdracht uitvoeren en leg een link naar deze 3 bloggers.
Succes!

Sinterklaas

2008-12-06T21:54:00.000-08:00

Hoewel wij hier geen sinterklaas vieren, -want de kinderen weten hoe die vork in de steel zit-, was er toch even een kort Sinterklaas sfeertje in huis.
Wat wilde nou het geval; Sinterklaas liet afgelopen dinsdag een pakje bezorgen via de post, en op de buitenkant van dit pak stond niets anders dan dat het een "gift" was, geen afzender, niets van dat al.
Dus toen ik het postpapier eraf haalde zag ik dat het een, in sinterklaaspapier, ingepakt cadeautje was. Er zat een klein gedicht geplakt, bovenop een groter gedicht, en ging als volgt;

Van Sint voor familie de Boer,
Graag openen met zijn allen,
En niet deze voorwaarde verknallen,
Want jullie weten: ook hier in San Jose lig ik op de loer.

Nou toen durfde ik het verder ook niet meer te openen en heb het pakje in de openhaard gelegd.
Die openhaard gebruiken wij hier niet want ik ben bang als ik die aan steek dat het hele huis in de hens vliegt. Gordijntje dicht en de kinderen zagen er niets van.
Vrijdagochtend even vlug wat chocolade munten gekocht want de kinderen wisten wel dat het Pakjesavond in Nederland was. Het Sinterklaas journaal werd hier namelijk iedere avond gekeken op de PC.
Vrijdagmiddag heb ik samen met de kinderen pepernoten gebakken, en toen kwam weer de vraag of ze echt geen cadeautjes kregen. Nee natuurlijk niet, we gaan hier Kerst vieren. Toen ze even niet keken heb ik het openhaardgordijn geopend en het snoep en wat pepernoten gestrooid. Het koste toch nog wat opdrachten van Edwin en mij voordat ze in die kamer het licht aan gingen doen en ze het eindelijk zagen. Dikke pret natuurlijk.
Na het lezen van het hele gedicht, wat een kompleet A4-tje was, konden we het uitpakken.
Het was een spel "Ik hou van Holland". Hartstikke leuk, we hebben het meteen opgezet en gespeeld.
Dank je wel Sint en Piet!

Monarch Butterfly

2008-12-01T20:24:00.000-08:00

Omdat het prachtig weer was en we al een paar dagen vrij hadden, want we hadden hier het Thanksgiving weekend, wilden we weer eens wat doen en gingen we zondag naar Santa Cruz. Daar overwinteren momenteel de Monarch Butterflys.
We namen deel aan een rondleiding met een ranger zodat we nog meer van deze rups, pop en uiteindelijk de vlinder te weten kwamen.
Jaarlijks vliegen miljoenen monarchvlinders van het westen van Amerika en Canada naar zuid Californië en Mexico om te overwinteren,
Vlak bij de Natural Bridges is een kleine canyon waarin een bos groeit met eucalyptus bomen en daar overwinteren veel van deze monarch vlinders. Door de canyon zijn ze voldoende afgeschermd van de wind, en de eucalyptus bloeit in de winter waardoor de vlinder genoeg voedsel vindt. Ideale omstandigheden om de winter door te komen dus.
Vanaf half oktober tot eind februari zijn er ongeveer 100.000 vlinders te vinden.

Als ze vliegen zijn ze goed te zien, maar zodra ze in de bomen bij elkaar hangen zijn ze moeilijk te vinden. Ze clusteren namelijk bij elkaar en dan lijken het net verdorde blaadjes en zie je ze vlug over het hoofd. De oranje kleur zit maar aan een kant van de vleugels. De naam Monarch butterfly is gegeven door patriotten die de vlinder voor het eerst zagen en door de oranje kleur aan de koning Willem van Oranje moesten denken.

Gedurende het voorjaar en de zomer gaan de vlinders die hier overwinteren naar het westen van de Rocky Mountains. Daar vinden ze onderweg genoeg milkweed. Dat is de enige plant die de rups eet.
Volwassen monarchs leven in de zomer 2-5 weken, en de vlinders die eind zomer/herfst volwassen worden leven 8-9 maanden om daarna de reis terug te kunnen maken.
Je moet er niet teveel herrie maken, want de vlinder is nogal gevoelig voor geluid.
Het verschil tussen een mannetje en een vrouwtje is te zien aan de dikte van de strepen. Als we meer van deze vlinders in de tuin zouden willen werd ons aangeraden om milkweed in de tuin te zetten.

Het is heerlijk om zo dicht bij huis, met heerlijk weer door de natuur te kunnen lopen op een zondagochtend.

Jamboree & Elementos

2008-11-20T11:45:00.000-08:00

De afgelopen weken waren behoorlijk druk. Edwin met zijn nieuwe baan waardoor hij tijdens het Cisco kwartaaleinde haast onaanspreekbaar is. Volgens hem valt dat wel mee, maar laten we maar zeggen dat daar de meningen over verdeeld zijn. Maar, zijn eerste kwartaal (inclusief recessie) heeft hij goed doorstaan.

De lievelingssport van Bas is voetbal, en dat speel je hier alleen in de lente en in de herfst. Van augustus tot en met november is de Fall League. Ieder seizoen wordt afgesloten met een Jamboree (een klein toernooi). Ze spelen dan een paar wedstrijden en daarna gaan ze allemaal naar een pizzeria waar de uitreiking van de trofeeën plaatsvindt. Edwin ging hier met Bas heen. Maaike en ik konden hier niet bij zijn. Maar normaal gesproken zitten we iedere zaterdagochtend langs het veld. Deze zaterdag dus niet, maar aan de foto’s te zien heeft hij weer genoten.

Maaike danst het liefst en we konden niet bij Bas kijken omdat haar dansschool de jaarlijkse dansuitvoering dit weekend had. Vanaf september zijn ze de dansen aan het oefenen. Net als vorig jaar keken ze allemaal heel erg uit naar het afgelopen weekend.
Ook dit jaar was ik "room mom" wat betekende dat, tijdens dit uitzonderlijk warme weekend (28 graden), we onderin een theater zaten met truien aan.
Zaterdag was helemaal bestemd voor de techniek, dus de belichting, fotoshoots, geluid, decor en dergelijke.
Ik heb geprobeerd om zelf wat foto's te maken, maar zoals jullie wel kunnen zien was dat erg moeilijk, ze zijn niet scherp en niet goed belicht, maar het geeft een kleine indruk. Zaterdag duurde van 9.00 tot 21.30 uur.
Op zondag waren dan eindelijk de 3 voorstellingen. Iedere voorstelling duurt 2 uur en bestond uit 30 verschillende dansen. Maaike deed dit jaar met 4 dansen mee, t.w. hiphop, tap en 2 jazz dansen.
De “room moms” moesten zorgen dat de dansers op tijd klaar stonden om het podium op te gaan, omgekleed waren in de juiste kostuums, de haren in een knot of los, met de juiste strikken en andere attributen die erbij hoorden. Ook hielden we de meiden een beetje in de gaten dat ze niet constant opnieuw hun lippen stiften, de oogschaduw bijwerkten en hun haren vastplakten met de bussen haarlak die rondslingerden. Stel je 20 meiden, variërend van 8 tot 18 jaar, in onze kleedkamer voor, met vrij te bemachtigen haarlak, oogschaduw, lippenstift, mascara, schuifspelden en danskostuums en dan weet je waar ik tussenzat.
Uiteindelijk waren we zondag om 23.00 uur thuis.
Toen Maaike uiteindelijk in bed lag kon ze verheerlijkt denken aan het dansen, het wachten met de meiden en ondertussen spelen op hun DS, het applaus en vooral de aandacht.
De volgende dag was ze amper uit bed te krijgen, maar als je zo'n gelukkig meisje ziet dan ben ik bang dat we er volgend jaar weer aan moeten geloven.

Maaike 10 jaar!

2008-11-13T22:23:00.000-08:00

Nadat ik begin november (alweer) jarig was geweest, volgt Maaike mij op de 13e met haar verjaardag en is ze ook in de Double Digits gekomen.
Na de gebruikelijke "Lang zal ze leven" serenade aan haar bed, belandde ze in ons bed, voor de jus d'orange, het beschuitje en de kaarten en cadeaus.
Omdat het een gewone donderdag was, moest ze jammer genoeg gewoon naar school, maar ook daar had ze een hele leuke dag met wat extra privileges.
A.s. dinsdag zal ze haar verjaardag met haar vriendinnetjes vieren.
Het wordt een flinke meid met een eigen mening die toch ook nog wel heel graag bij ons komt knuffelen.
Gelukkig maar, want van mij hoeft ze nu niet meer zo heel snel groter te worden.

Pumpkin party

2008-10-31T13:38:00.000-07:00

Net als vorig jaar hielden we dit jaar weer een pumpkin carving party. En ook dit jaar hadden we prachtig weer. Tja, dat je allemaal buiten kunt zitten, is zelfs hier, eind oktober, ook niet meer 100% zeker.
Maar we hadden geluk want we konden wel allemaal buiten zitten, het was zelfs te warm om in de zon te zitten.
Gelukkig hebben we een overkapping en daar gingen de meeste toch onder zitten.
Deze keer hadden we weer eens wat andere gerechten gemaakt, zoals spinnen van chocolade en chow mein, rotte appels met wormen en een afgehakte hand in de groentedip gezet.
Natuurlijk moesten we ook dit jaar de hersenen weer maken, maar deze keer wilden Maaike en Bas dat het drie verschillende kleuren waren. Het is heel leuk om met ze te koken, zeker nu ze wat ouder worden en ze ook snappen dat alles afgewassen moet worden, voordat je aan het volgende gerecht kunt beginnen.
Iedereen nam ook nog wat te eten en knabbelen mee, zoals de traditionele pumpkin bread, koekjes en dips. Omkomen van de honger hoefden we in ieder geval niet.
Nadat de pompoenen gesneden waren gingen de kinderen massaal verstoppertje spelen, de volwassenen kletsten en dronken wat en zo werd het een gezellige middag.
Nadat iedereen weer vertrokken was, en wij de boel weer opruimden, kwamen we erachter dat er nog mummies in de oven lagen.
En dat terwijl ik nog zo gezegd had; "Als we die in de oven laten liggen, vergeten we ze vast."
Tja, zo kwam er toch nog een griezel uit de "kast" gevallen. Helemaal in de Halloween spirit, toch?

Boooe Hoooooo

Red Ribbon Week

2008-10-24T21:45:00.000-07:00

Deze week was het de jaarlijkse "Red Ribbon Week".
Tijdens deze week, die jaarlijks gehouden wordt tussen 23 en 31 oktober, worden de kinderen aangemoedigd om een gezonde, alcohol- en drugsvrije levensstijl aan te nemen.
Het is allemaal begonnen toen in 1985 de politieagent Enrique „Kiki“ Camarena, die bij de narcotica afdeling werkte, werd ontvoerd terwijl hij undercover werkte in Mexico. Nadat hij en zijn collega vermoord werden terug gevonden, spelden de bewoners in zijn geboorteplaats Calexico, Californië, ter ere van hem rode satijnen linten op.
Het rode lint werd hun symbool voor preventie en om de vraag van onwettige drugs te verminderen.
Sinds 1988 werd de eerste Nationale Red Ribbon Week afgekondigd door het Amerikaanse Congres en gesteund door Ronald en Nancy Reagan.
Het is nu de grootste anti-drugscampagne in Amerika voor jonge kinderen.

Er worden allerlei activiteiten in de klas en met de hele school gehouden.
Alle leerlingen krijgen de eerste dag een rode armband als ze willen beloven dat ze geen alcohol, drugs en tabak zullen gaan gebruiken. Ze moeten deze armband de hele week dragen.
Op woensdag werd gevraagd om allemaal een rood shirt naar school te dragen en de kinderen die dat deden kregen dan een beloning. De hele school ziet dan echt rood.
Gedurende de hele week krijgen ze voor van alles en nog wat een "Red Ribbon-potlood, boekenlegger, vaantjes en stickers.
Aan de hekken rond het schoolplein hangen rode linten. En op het schoolplein hangt een groot stuk rood papier, waarop de kinderen hun naam tijdens de pauzes kunnen schrijven om, als het ware hun handtekening onder hun belofte te zetten.

Nu maar hopen dat ze ook écht gaan doen wat ze zichzelf beloven.

De boodschappentas

2008-10-16T14:25:00.000-07:00

Eindelijk begint het hier nu ook door te dringen, het is beter voor het milieu als je een eigen boodschappentas meeneemt naar de winkel. Je krijgt zelfs $0,03 korting op je boodschappen als je een eigen tas meeneemt. Dus dat helpt in deze tijd van economische malaise.
Normaal gesproken worden je boodschappen direct na het betalen voor je ingepakt. Automatisch gebeurt dat hier in een klein plastic zakje, maar als je papier wilt moet je dat even zeggen.Alles gaat in die kleine tasjes, met als gevolg dat zelfs een beetje boodschappen al gauw zo’n 6 plastic tasjes opleveren. Handig om weer te hergebruiken als vuilniszakje in de keuken.
De eerste keer dat ik een eigen tas meenam vonden ze dat nogal verwarrend, want wat moesten ze nu doen met het vlees, dat altijd even apart in een plastic zakje gestopt wordt i.v.m. besmettingsgevaar voor de rest van de boodschappen. Toen ik zei dat het allemaal gewoon in de grote tas mocht geloofden ze me niet helemaal en vroegen ze het dus bij ieder volgend item opnieuw. Ja, alles mag daarin. Ze vonden me maar een vreemde troela denk ik, want wie wil nou alles in een grote tas stapelen?Een andere keer liep ik met mijn karretje met boodschappen over het parkeerterrein naar mijn auto en werd, in het Engels, aangesproken door een dame die vroeg of ik Nederlandse was? Inderdaad hoe zie je dat? Kijk ik ben dan wel lang, maar om dan meteen aan te nemen dat ik Nederlandse ben? Nee hoor, antwoordde ze, nu in het Nederlands, ik herken de boodschappenkrat, dat is zo lekker Hollands. En inderdaad ik krijg zo vaak opmerkingen over de krat; wat handig, hoe doe je dat, het lijkt wel toveren, waar heb je die gehaald, en meer van dat soort opmerkingen.
Tegenwoordig wil men hier ook "groener” en dus milieubewuster leven. De waterwegen liggen vol met plastic zakjes en dat moet nu afgelopen zijn.
Bij de meeste winkels kan je nu herbruikbare tassen kopen, maar ze zijn allemaal van het kleine formaat, niet zoals wij de AH-, Super de Boer en C1000 tassen hebben.
Alleen de Costco heeft grotere formaat tassen, je kunt ze kopen in pakketten van 3 tegelijk, dus het gaat de goede kant op.
Maar nu sprak ik weer iemand die me vertelde hoe fijn dat toch was, zo'n grote Costco tas, ze waren zo handig om de opgevouwen was in te vervoeren naar de bovenverdieping want je kunt ze om je schouders hangen en dus meerdere tassen tegelijkertijd meenemen???? Ze heeft nu een tas voor elk gezinslid. En iedere keer als ze boodschappen doet vergeet ze de tassen mee te nemen, en koopt ze weer een setje bij de Costco.
Mijn hemel, snappen ze nu nog niet dat die dingen voor boodschappen zijn en dat die gewoon in de auto horen te liggen.
Het blijven ook consumeerders.

De huizenmarkt

2008-10-08T12:40:00.000-07:00

Tja, het zal niemand ontgaan zijn, tenzij je op een onbewoond eiland zit om daar struisvogel te spelen, maar de economie heeft het moeilijk. Niet alleen van de faillissementen van de banken en zelfs landen, maar ook de mensen die hun hypotheken niet meer kunnen betalen. De wijk waar wij wonen is tot nu toe nogal rustig qua gedwongen verkopen en inzakkende huizenprijzen, maar de kranten staan er nu toch ook bol van.
De huizenprijzen in onze omgeving stegen tot voor kort nog steeds, dat is nu afgelopen. Het ene na het andere te koop staand huis doet een prijsaanpassing.
Je ziet ook steeds meer en langer bordjes van makelaars in de tuinen staan, samen met de Halloween- en de verkiezings vlaggetjes. Indien ze niet verkocht worden komt er een "Te huur" bord in de tuin. Op die manier proberen de eigenaren toch nog om de maandelijkse hypotheek binnen te krijgen.
De echte gedwongen verkopen, de zgn. foreclosures, zie ik in onze wijk nog niet, maar de kranten gaven vorige week aan in welke wijken in San Jose ze nu met dit fenomeen te maken hebben. Het komt echt wel dichterbij. Ze zitten niet in de problemen omdat ze hun banen kwijt zijn en de hypotheek nu niet meer kunnen betalen, maar het gaat meestal fout omdat ze een hypotheek hebben afgesloten waarbij de rente na verloop van een aantal jaren automatisch omhoog gaat, de zogenaamde 'sub-prime hypotheken'. In tegenstelling tot Nederland waar je tot ongeveer 30% van je jaarinkomen aan hypotheek kon lenen, mocht je hier tot het belachelijke bedrag van 80% gaan. Tja, dan moet er natuurlijk niets mis gaan ander heb je de poppen aan het dansen.
Anderen hebben hun rente slechts voor vijf of tien jaar vastgelegd, en ondanks de lage rentekoers, komen ze toch in de problemen omdat de bank bij het vastleggen van een nieuwe rentetarief strengere voorwaarden stelt.

Het probleem van leegstaande huizen hier is dat de bank in principe de sleutel heeft. Het huis wordt letterlijk teruggegeven aan de bank. Het huis wordt dus niet meer onderhouden; de tuin niet bijgehouden en het eventuele zwembad wordt niet gefilterd. Het probleem van zo'n ongefilterd zwembad is dat er allerlei ongedierte in kan gaan broeden, zoals muggen, en is dus een potentieel gevaar voor het West Nijl Virus. Hiervoor hebben ze helikopters rondvliegen die groen uitziende zwembaden en andere waterpoelen signaleren en dan de eigenaren daarvan op de hoogte stellen, zodat ze daar wat aan moeten doen.
Indien het gras niet gemaaid en gesproeid wordt, dan is dat dorre gras erg vatbaar voor vuur. En aangezien de herfst hier nog niet is begonnen is dat een reëel gevaar.
Het huis ziet er al gauw niet onderhouden uit, en daar hebben dan de buren weer last van, want vandalen kunnen zo ongestoord hun gang gaan, er waren zelfs meldingen van dieven die de koperen pijpleidingen onder het huis uitgehaald hadden om het koper te verkopen.
Nu heeft San Jose daar een afdeling voor die tot een jaar geleden 1 inspecteur in dienst had om dat soort huizen in de gaten te houden. Nu heeft deze afdeling 20 mensen rondlopen.
Deze controleurs mogen ook boetes uitdelen indien er nalatig wordt omgegaan met het onroerend goed.

Wij zijn blij dat we hier huren, alhoewel, dan moeten de eigenaars natuurlijk niet hun huis willen verkopen.

Onze straat

2008-09-28T22:31:00.000-07:00

Er wordt hier behoorlijk aan de weg gewerkt.
In onze straat komt nieuwe riolering, en omdat wij het 2e huis op de hoek zijn, zijn ze bij ons begonnen. Afgelopen maandag reden de shovels de straat in, en sindsdien moet ik iedere keer plannen om mijn huis in te kunnen.
Maandag kwam ik terug met een behoorlijke lading boodschappen en toen werd ik voor het eerst geconfronteerd met het feit dat ik mijn oprit, en dus mijn garage, niet in kon.
Er zat een groot gat voor onze tuin van 17 feet diep, dat is ruim 5 meter.
Toen ik de werklui vroeg waar ik moest parkeren, vertelde hij mij dat ik dat beter iets verder weg kon doen. Tja, en mijn boodschappen dan? Oh, zei hij, ik help je wel even met uitladen. Hij kwam uit zijn shovel en sjouwde mijn boodschappen naar mijn keuken. Hartstikke aardig.

De rest van de week parkeer ik, afhankelijk van waar de activiteiten zich op dat moment bevinden, maar bij de diverse buren aan de overkant.
Ik rijd nogal vaak heen en weer met alle bezigheden van de kinderen, maar ze leggen iedere keer alles even stil als ik naar buiten loop, en wijzen me waar ik het beste over kan steken. Ze houden erg veel rekening met de omwonenden.
Iedere avond wordt alles opgeruimd, het gat gedicht met platen en er wordt een soort droog asfalt tegenaan gelegd, zodat ik mijn oprit weer kan gebruiken.

De hele straat wordt natgespoten, geveegd en gevaarlijke stukken met geel lint weer opnieuw afgezet.
En de volgende ochtend om 8 uur precies, begint het gepiep van achteruit rijdende wagens weer.

Op de borden die langs de route staan, staat dat het tot 31 december van dit jaar gaat duren, maar dat blijkt bij navraag inclusief het opnieuw asfalteren van de zijstraat te zijn.

Gelukkig maar anders kocht ik ook oorpluggen op kosten van de stad.

Lake Tahoe & Sacramento

2008-09-19T21:59:00.001-07:00

Tja, met een nieuwe computer (iMac) en het (af)leren van de nieuwe instellingen, loop ik nu wel heel erg achter.
Ik zag dat ik helemaal vergeten ben om ons Labor Day weekend op te schrijven.
Laat ik daar dan toch maar mee beginnen, want dan klopt het in ieder geval met de annalen.
Labor Day is altijd de eerste maandag in september, en dus een lang weekend.
Wij vertrokken zaterdag richting Lake Tahoe. We reden via de hoofdstad van Californië; Sacramento.
Toevallig werden daar, dat weekend, de Colonial Days nagespeeld.
Alle mensen waren verkleed als kolonisten, en met die hoge temperaturen was ik blij dat ik die pakjes niet aan hoefden.
Er was van alles te zien, hoefsmeden, dames in prachtige jurken met parasols, het leger met verschillende kogels met een wel erg enthousiaste man die over de verschillende kanonnen wilde vertellen. Ze vertelden over het eten wat ze kregen, en Maaike en Bas kregen ook een stuk koek. Nou die vonden ze helemaal niet lekker, hij was keihard en er zat amper smaak aan.
Er reden veel paarden en koetsen rond over de met zand bestrooide wegen van Old Sacramento.
Er was een schouwspel te zien met een vuurgevecht over het gestolen goud. Voor Maaike kwam de geschiedenisles van vorig jaar tot leven.
Tja, en als je in Sacramento bent moet je natuurlijk ook even langs het State Capitol waar de gouverneur van Californië, Arnold Schwarzenegger, kantoor houdt.

Uiteindelijk kwamen we 's-avonds pas in Tahoe aan. We hadden ook deze keer hetzelfde hotel geboekt als 3 jaar geleden.

Op zondag waaide het er nogal en we besloten om een wandeling te maken naar het meer. Helaas bedachten dat meer mensen en het was niet eens mogelijk om een parkeerplaats te bemachtigen.
Toen we verder reden kwamen we op een plek uit waar het hartstikke rustig was aan het water.
Daar legden we ons kleed neer op het strandje, maar doordat het zo hard waaide woei dat meteen weg, net als de bal en andere losse spullen.
Dus gingen we gewoon op het kiezelige zand liggen. Dit had het voordeel dat het ook veel warmer was, want daar had de zon de hele tijd al op geschenen. Het meer is zo mooi en groot en blauw, dat is niet te vangen in een foto. We hebben er lekker naar liggen kijken.
Na een paar uur daar gelegen, en gegraven te hebben, besloten we om verder te rijden op zoek naar wat te eten, het was tenslotte lunchtijd. Edwin wilde ook een keer om het meer heen rijden, dus dat konden we goed combineren. Na een uur rijden, kwamen we in de file te staan, en daar hadden we helemaal geen zin in. Dus draaiden we om en gingen nog steeds op zoek naar wat te eten. Uiteindelijk vonden we die om half 3, en gingen we weer terug naar ons eerste wandeldoel. Dit keer hadden we meer geluk en konden we de auto parkeren en een wandeling maken.
Hierna gingen we redelijk vroeg eten om op tijd naar het strand te gaan voor het jaarlijkse vuurwerk happening op het meer. Helaas, door de krachtige wind was de vuurwerkshow gecancelled en verschoven naar de maandagavond. Tja, dan zouden we weer gewoon in San Jose zijn.
We pakten hierop maar de voetbal uit de auto en hebben ons daarmee vermaakt tot het donker werd.

Maandagochtend zijn we om 10 uur weer vertrokken zodat we in Sacramento nog naar het spoorwegmuseum konden, want dat hadden we overgeslagen op de heenweg.
Na 10 minuten rijden belanden we in de file om daar na 3 uur uit te komen. Er was een ongeluk gebeurd en de weg was aan beide kanten afgesloten.
Gelukkig hebben we een Dvd-speler in de auto, en de kinderen hebben zich daar prima mee vermaakt.
Uiteindelijk kwamen we om 3 uur in Sacramento aan.
Het spoorwegmuseum is echt heel mooi opgezet en laat zien hoe ze vroeger de spoorlijn van Oost naar West hebben gebouwd. Er staan complete treinstellen met stoomlocomotieven in de ruimtes.
Uiteindelijk kwamen we na 7 uur 's-avonds weer in San Jose aan. Het had een rustig weekend moeten worden, maar uiteindelijk hebben we veel in de auto doorgebracht.
Ach, dat is ook wel eens goed, heb je tenminste tijd om alle staten van Amerika met de hoofdsteden te leren, nummerborden op te tellen en vermenigvuldigen, liedjes te zingen zo hard als we kunnen en meer van dat soort dingen.

De laatste vakantie week

2008-08-25T14:01:00.000-07:00

Tja, die hebben we niet zo heel erg aktief doorgebracht.
Nadat we alle koffers weer hadden uitgepakt, konden we maandag naar de orthodontist. Bas bleek een loszittende beugel te hebben en moest daardoor wat langer in de stoel blijven.
Maaike werd bevrijd van haar "herbst". Die heeft ze een jaar ingehad om haar onderkaak naar voren te krijgen, en haar kaak te verbreden. Het is prima gelukt en nu heeft ze alleen maar een "retainer" in haar mond om haar kaak op deze plaats te houden. Die kreeg ze dinsdag. Ze is weer ons mooie meisje.

Dinsdag zijn we ook met haar naar de dokter geweest want ze was zondagavond nogal lomp tegen een dichte! deur aan gerend. Hierdoor had ze pijn aan haar 2e teen. En jawel hoor, na een rontgenfoto bleek dat ze hem gebroken had!
Rustig aan doen dus, en tijdelijk ter verlichting een zogenaamde gipsschoen aan.
Het bleek dat die bijna overal uitverkocht waren, maar eindelijk, na een uur rondrijden, hadden we er een te pakken.

Vervolgens mocht ik ook nog naar de tandarts om een tijdelijke kroon aan te meten, die over 2 weken klaar zal zijn.
Hierna hadden we het allemaal gehad met de afspraken en hebben gewoon niets meer gedaan. Geen telefoontjes, geen afspraken, helemaal niets.
A.s. dinsdag zullen we weer in het gewone stramien zitten, want dan beginnen hier de scholen weer. Eindelijk rust....

Nederland

2008-08-23T11:13:00.000-07:00

Gelukkig konden we de eerste, meest warme en emotionele week, bij Yvette in Veldhoven doorbrengen. Het is toch een vertrouwd adres, zeker ook voor de kinderen. Na de bezoekuren was maandag de crematie. Het was een warme, mooie dienst waar papa trots op zou zijn geweest. We hebben er allemaal een goed gevoel aan overgehouden.

Op woensdag gingen de kinderen bij hun vriendjes, Tom en Jessie spelen en bleven daar ook logeren. Eindelijk even iets leuks om te doen. Ze hebben er als vanouds weer eens door de wijk gestruind op zoek naar andere vriendjes.
Op donderdag gingen we naar Zwolle en daar bleven we tot zondag. Donderdagavond hebben we gegeten met Marc Paul en Raluca voordat zij op vakantie gingen. Edwin moest op vrijdag nog naar Amsterdam, omdat zijn laptop kapot was.
Zaterdag ging hij met zijn vader vliegen, met de motorzwever boven Zwolle. En terwijl zij in de lucht hingen, kregen Maaike en Bas een kijkje in de geheimen van Oma's boterkoek.
Zondag verhuisden we naar Zeist en zaten we wat meer centraal in het land. Dinsdag hebben we daar de van G-tjes ontmoet, die eindelijk terug waren van vakantie.
Op woensdag hadden we een afspraak bij het consulaat in Amsterdam, want ons visum was verlopen. Op zich is dat niet erg maar zodra je Amerika uit bent, kom je met een verlopen visum er niet meer in. De afspraak was voor 11.15 uur. Gelukkig kwamen we iets eerder aan en toen bleek dat we een formulier misten. Nou zijn ze op het consulaat niet echt servicegericht en werd ons verteld dat we een half uur hadden om met het formulier terug te komen anders konden we pas weer om 15.00 uur terecht. Oh ja, ze waren ook nog zo vriendelijk om het adres van het dichtstbijzijnde internetcafé te geven. Edwin rende daarheen, en het bleek nog ruim 4 straten verderop te zijn. Gelukkig loopt hij voor zijn conditie hier ook hard, dus dat kwam goed van pas. Ik zat met de kinderen te wachten op het Museumplein.
Toen Edwin terug kwam renden we het consulaat weer binnen. We kregen doodleuk te horen dat we blij mochten zijn dat ze het hek nog openden want eigenlijk waren we 3 minuten te laat. Wij mopperden wat in onszelf, en namen rustig plaats, allang blij dat we niet een paar uur nutteloos moesten rondhangen.
Toen we na een uur weer buiten stonden hadden we het helemaal gehad en geen zin om Amsterdam nog in te gaan, wat eigenlijk onze bedoeling was. We besloten terug te rijden naar Zeist en daar zijn we naar een voorstelling van de Leaping Loonies geweest. Dit zijn een stel acrobaten uit Australië die een gratis kindervoorstelling gaven in het tuintheater van het slot Zeist. Heerlijk rustig in het zonnetje, met een ijsje erbij. Eindelijk even niets, we genoten er allemaal van.
Donderdag pakten we onze koffers weer in en vertrokken naar Langweer. Daar konden we nog een dag onze neefjes en nicht meemaken voordat zij ook weer verder op vakantie gingen. Gelukkig was het weer goed genoeg, zodat ze ook in het water konden ravotten.
Vrijdag t/m zondag waren Peter en Els en Jannie en Geert daar ook en heeft Edwin nog lekker kunnen zeilen. Ik vond het veel te hard waaien en bleef gewoon op de kant, landrot die ik ben.
Dinsdag kwam Catherine met de kinderen nog een dagje langs en woensdag Ger.
Woensdagavond hadden we tante Trijn gevraagd om op te passen, zodat we met Ger, Jannie en Geert uit eten konden gaan. Jammer dat ze zo ver weg woont, want anders wilden we best nog een keer van haar oppaskwaliteiten gebruik maken.
Op vrijdag pakten we voor de laatste keer onze koffers in en vertrokken weer naar San Jose.
Deze "non-vakantie" in Nederland was iets anders dan we ons van de zomervakantie hadden voorgesteld, maar al met al hebben we best genoten van het groene Hollandse landschap, en alle mensen die we toch nog konden ontmoeten.

Papa

2008-07-25T22:37:00.000-07:00

Afgelopen dinsdag kregen we het afschuwelijke bericht dat mijn vader een zware hersenbloeding had gehad. In de vroege ochtend van 23 juli om 6.15 uur is hij rustig overleden.
Je bent je er op dat moment heel erg van bewust dat je ontzettend ver weg woont.
Maar doordat Ger de telefoonhoorn bij zijn oor kon houden heb ik toch nog een paar laatste woorden tegen hem kunnen zeggen. Tijdens ons gesprek ontspande hij, en heeft hij rustig zijn laatste adem uitgeblazen.
Hoewel het geen direct contact was, weet ik heel zeker dat hij mij gehoord heeft, en dat ik er toch bij was, en dat stelt me heel erg gerust.

Ik ben ontzettend blij dat hij vorige maand nog bij ons in Amerika is geweest, en dat zijn grote wens, dat Ger het ook allemaal met haar eigen ogen zou kunnen zien, uitgekomen is. De foto's en herinneringen van die tijd zijn ineens nog dierbaarder geworden en we zullen ze voor altijd koesteren.
Momenteel zijn wij in Nederland om de crematie voor te bereiden die maandag gehouden zal worden.
Hij was een van mijn grootste fans, en ontzettend trots op ons gezin. Pap ik ben heel trots op je en dankbaar dat jij mijn vader was. Rust zacht.

Camp Galileo

2008-07-21T11:24:00.000-07:00

Afgelopen 2 weken waren Maaike en Bas op "summercamp". Dat hoor je hier heel vaak, in tegenstelling tot Nederland waar een zomerkamp een nogal negatief imago heeft.
Maar ja, als je bedenkt dat de kinderen hier ook meer dan 10 weken vakantie hebben, en geen enkele ouder met een baan (behalve leerkrachten), zoveel dagen vrij kunnen nemen, is het gaan naar een summercamp geen gek idee.
Onze kinderen kozen ook dit jaar weer voor Camp Galileo. Vorig jaar gingen ze 1 week en vonden het zo leuk dat we dit jaar voor 2 weken kozen. De tijden zijn van 9 tot 15.00 uur, dus gewone schooltijden, met de mogelijkheid om voor- of naschoolse opvang aan te vragen.
Ze worden in verschillende (leeftijds)groepen verdeeld en onze kinderen zaten in de oudste groep; de Supernova's.
De thema's die de kinderen dit jaar gekozen hadden waren; "Crime scene investigation" en "Rollercoasters".

Iedere dag heeft een ander thema, zoals teamcolor-, crazy hat/hair-, circus- of mismatchday.
Gedurende de dag hebben ze continue verschillende yells, die je de hele tijd hoort.
Op vrijdag voeren ze met hun groepjes een korte sketch op die ze in die week ook samen verzonnen hebben. Het plezier straalt van de gezichten af.

De dag bestaat steeds uit Art, waarin ze de eerste week leerden over de Egyptische oudheid met koning Toetanchamon, ze maakten amuletten met Egyptische tekens, een masker en een sarcofaag.
De tweede week kwam de Guatemalteekse worrydolls , de Griekse Amfora's aan bod, maakten ze mbv klei en ijzerdraad een sportfiguur en sneden ze uit stukken zeep een figuur.

Tijdens de Science uren was de steen van Rosetta gestolen en moesten ze d.m.v. sporenonderzoek achterhalen wie dat gedaan had.
Ze leerden over verschillende bloedgroepen, vingerafdrukken en chromatiek. Nadat ze alles in kaart hadden gebracht, konden ze achterhalen wie de belangrijke steen gestolen had.
De tweede week was het thema Rollercoasters en leerden ze over wrijving, zwaartekracht, elektriciteit en wat er allemaal nog meer bij komt kijken om een achtbaan te maken. Ze maakten gezamenlijk een paar grote achtbanen met loops en kurkentrekkers erin. Uiteindelijk ook nog ieder apart een kleine achtbaan, die mee naar huis genomen kon worden.

Iedere dag hadden ze ook een onderdeel Outdoors, waarbij ze verschillende spellen spelen. De favorieten zijn toch wel de waterspelletjes. Drijfnat komen ze er vandaan, maar ja met 40 graden Celsius is dat ook niet erg.

Voor Maaike was dit het laatste jaar omdat ze maar tot 5th grade gaan. Ze vindt het zelf erg jammer want ze had het weer heel erg naar haar zin.
Ze kreeg ook nog een brief van de director mee waarin ze vroeg of Maaike als ze 7th grade zal worden, misschien interesse zou hebben om als intern terug te komen, want dan wilden ze haar graag hebben. Dit was mij mondeling ook al gevraagd door twee leiders en de director, en dat is toch wel een groot compliment voor haar.

Daphne & Yvette

2008-07-09T16:28:00.000-07:00

Ja ik weet het, ik loop een beetje achter met mijn postings maar het is hier dan ook niet echt rustig.
Nadat Jacqueline maandagmiddag weer weg was gegaan, haalden we 's-avonds de familie Dirks op van San Jose airport. Zij hadden net een reis achter de rug naar Alaska en zouden hun laatste dagen, voordat ze voorgoed naar Nederland zouden vertrekken, bij ons doorbrengen. Hun huis was tenslotte al leeggehaald en opgeleverd.
We hadden echt een vol huis, in totaal 10 personen, maar het ging allemaal prima, iedereen had een slaapplek, de kinderen sliepen , met zijn 4-en op een kamer, en de rest was verdeeld over de andere kamers.
Op woensdag bracht ik ze naar SFO voor hun definitieve reis naar Nederland. Jammer maar zo is het "expat" leventje in het buitenland. Je ontmoet veel mensen, maar je moet ook vaak van mensen afscheid nemen.

De volgende dagen zijn we voornamelijk huishoudelijk bezig geweest, zoals de matrassen terug op de normale plaatsen leggen, lakens wassen, boodschappen inventariseren, etc. Kortom het huis terug brengen in een staat voor 7 personen, want er was meer bezoek onderweg.

Op zaterdag gingen we met Diede naar de Santa Cruz Boardwalk, en zondagmiddag heb ik Daphne van SFO opgehaald. Zij is hier voor de 2e keer en haar hoef ik niet alles meer opnieuw te vertellen. Doordat Diede nu hier is heb ik een fulltime oppas in huis, en daar heb ik gebruik van gemaakt, want op woensdag zijn Daphne en ik gaan golfen, en Edwin en ik zijn naar de film geweest.

Donderdag kwam Yvette op San Jose airport aan. Omdat ze net een rondreis door Canada van 3 weken achter de rug had, en ze hier voor de 4e keer is, hoef ik haar niets meer te vertellen, maar wil ze voornamelijk winkelen, zwemmen en wandelen. Nou dat kan; in Diede heeft ze een winkelmaatje gevonden, in Daphne een wandelmaatje, en met de kinderen lukt het ook aardig in het zwembad. Iedereen blij en tevreden.

Op vrijdag 4 juli is het hier feest want dan is het Independence Day, maar het was tegelijkertijd ook Diede's 17e verjaardag. En die hebben we natuurlijk ook gevierd met een taart in de ochtend en een middagje aan het feestelijke zwembad van onze Swim&Racquet Club.
's-Avonds kwamen Dennis en Josien, na een rondtocht door Californië, hun laatste avond doorbrengen met ons.
We hadden kaartjes gekocht voor de San Jose Giants, zodat we allemaal vuurwerk konden zien. Dat was het enige wat Diede graag wilde; vuurwerk op haar verjaardag. Nou die heeft ze gekregen. Voor haar was het een leuke afsluiting van haar verjaardag, voor Dennis en Josien een goede afsluiting van hun rondreis, en wij vonden het een leuk uitje voor the Fourth of July.

Jacqueline en Diede

2008-06-23T22:09:00.000-07:00

Vorige week maandag brachten we mijn vader en Ger weer terug naar San Francisco airport. We hebben het heel gezellig gehad en ze zijn weer naar huis met veel leuke herinneringen, en een Amerikaanse ervaring rijker.

Maar praktisch als ik ben, reed ik niet met een lege auto terug, nee we gingen op SFO een verdieping lager, daar is de aankomst hal, en haalden daar mijn vriendin Jacqueline en haar dochter Diede op.
Jacqueline blijft 1 weekje bij ons en Diede blijft tot 25 juli.
Ze hebben tot nu toe al veel ondernomen. O.a. met de CalTrain naar San Francisco. De eerste keer waren er geen kaartjes meer voor Alcatraz en prompt heeft ze kaartjes voor 2 dagen later gereserveerd. Ze hebben een rondvaart door de San Francisco baai gemaakt. Dus toen zijn ze nog een keer met de trein naar San Francisco geweest. Ze hebben veel geluk gehad met het weer, en erg genoten van de mooie stad.
Als je bij ons bent dan behoort een bezoek aan de outlet in Gilroy ook niet te ontbreken, en dat hebben ze nog vlug op de valreep gedaan. Diede zal er deze vakantie heus nog wel een keer komen, maar het is heel gezellig om als tiener met je moeder te gaan shoppen natuurlijk. "Oh, en mam, neem je ook je creditcard mee?"

Opa en Ger

2008-06-08T22:21:00.000-07:00

Ja hoor, ze zijn er echt! Ze arriveerden hier donderdag en bijten het spits af van een hele rij bezoekers die deze zomer bij ons zullen zijn.
Niemand had gedacht dat ze hier samen zouden komen, maar toch heeft Ger zich over haar angsten heengezet om ons in onze leefomgeving te kunnen zien.
We zijn er heel blij mee en vooral heel trots op haar dat ze dat overwonnen heeft.

Vandaag hebben we een dagje San Francisco gedaan. We zijn naar Alcatraz geweest. Het was gelukkig een prachtig heldere dag met een lekker windje.
We begonnen aan een wandeltocht naar het gebouw en de kinderen deden weer een Junior Ranger programma.
In het gebouw kregen we allemaal een walkman met een rondleiding erop in taal naar keuze. We namen allemaal de Nederlandse taal wat ideaal is, want hierdoor hoorden we allemaal hetzelfde verhaal. De spreker vertelde in de walkman hoe we moesten lopen, je hoorde dan: "Loop nu rechtdoor op Broadway, nu bevind je je in de eetzaal en hier...".
We liepen door de bibliotheek, rijen met cellen, en hoorden verhalen over opstanden en de enige uitbraak die waarschijnlijk gelukt is. In ieder geval hebben ze van deze 3 mensen nooit meer iets van vernomen.

Na Alcatraz gingen we naar Lombard street en van daar reden we over de Golden Gate zodat we de skyline van San Francisco goed konden zien.
Hierna nog even naar Alamo Square en in Japan Town hebben we lekker gegeten in een restaurant.
Van hieruit gingen we weer moe en voldaan van de indrukken naar huis.

Napa Valley

2008-06-04T22:27:00.000-07:00

Na het ontbijt lieten we de kinderen achter bij Wubit en Catherine, en reden we samen naar de "Wine Country".
Ons eerste doel was lunch op het terras in een van de tuinen van Chateau St. Jean (spreek uit als een spijkerbroek) in Sonoma.
We kochten er twee verse broodjes en samen met lekkere kaasjes, olijven, mosterd en vleeswaren, genoten we van ons eerste glas wijn in de tuin.
Deze wijn vinden we allebei erg lekker, dus had ik een private tasting gereserveerd.
We gingen naar de eerste verdieping en daar stonden 2 witte en 3 rode wijnen klaar. Om je smaakpalet tussen iedere wijn te neutraliseren waren er natuurlijk ook weer de crackers, kaasjes en water.
Ze vertelde ons verschillende dingen over dit wijnhuis en deze specifieke wijnen. De wijnen die we proefden waren ook alleen maar op het chateau te krijgen en worden dus niet verscheept naar winkels.
Heerlijk om zo in alle rust met begeleiding verschillende wijnen te proeven. Hierna gingen we naar beneden naar de wijnshop om nog een paar wijnen te proeven en maakten we een beslissing welke we zouden kopen.
Ze vertelde ons ook hoe we vanuit Sonoma naar Napa konden rijden via een bergweg. Vanaf deze weg hadden we een erg mooi uitzicht over de vallei en genoten we van ons cabriootje en het lekkere weer.
Na een snelle omkleedronde in het hotel, gingen we op weg naar St. Helena, voor het diner.
In deze omgeving liggen erg veel goede restaurants, waaronder het wereldberoemde French Laundry. Wij zijn daar niet geweest, we hebben gedineerd bij Meadowood. We kozen voor het 9-gangen chefs-menu samen met een wijnarrangement. Het was erg lekker en we konden rustig van alles genieten.
Hierna weer terug naar het hotel en hebben we de wekker op 5:15 uur gezet. Tja, dat moest zo vroeg want we gingen ballonvaren. We verzamelden om 5:30 uur en werden met busjes afgezet bij de nog niet opgeblazen ballonnen. Dat opblazen gaat redelijk snel, en aangezien wij in de eerste ballon zaten, waren we ook zo in de lucht. Verbazingwekkend hoeveel ballonnen er 's-ochtends vroeg al in de lucht hangen.
Geweldig, was het. Ik ben geen fan van grote hoogtes maar dat merk je eigenlijk helemaal niet. Dit zijn ook van die momenten dat je maar foto's blijft maken, want het is prachtig zoals de zon opkomt, en de wolken in de vallei wegdrijven.
Na een uur was de vlucht voorbij en zette de piloot de ballon rustig neer in, volgens mij het enige weiland zonder wijnranken.

Nadat we nog een champagne ontbijt aangeboden kregen, gingen we weer terug naar het hotel. Daar vielen we toch weer in slaap, en werden om 11:00 uur wakker.
Na een douche zijn we vertrokken naar Copia. Dit is een culinair instituut dat opgericht is door Robert Mondavi, een grote wijnmaker hier. Daar namen we deel aan een "Food and Wine pairing" workshop.
Heel grappig om te merken dat nadat je een slok wijn hebt genomen en dan een hap van een citroen neemt, dan weer een slok, dat de fruitige smaak van die betreffende wijn gewoon weg is. En dat herhaalden we ook nog met rozemarijn, zout, chocolade en chips. Dit illustreerde heel sterk dat niet iedere wijn die je lekker vindt, ook past bij elk gerecht.
Hierna nog een lekkere lunch gegeten in dit instituut en toen zijn we weer rustig terug naar huis gereden.
Dit was zeker voor herhaling vatbaar.

Cheers!